Page 64 - ปกิณกะสาระ บุญส่ง - ปริยา นิลแก้ว
P. 64
๕๘ จิปาถะสาระ
่
ไม่ พร้อมจะปล่อยวางทุกสิงหรือเปล่า หรือว่ายังมีเรื่องค ้างคาใจ ยังห่วงกังวล
่
ใครบางคนอยู ่ ถ ้าหากยงมีสิงค ้างคาใจหรือห่วงกังวล แสดงว่าเรามีงาน
ั
ั
ั
บางอย่างที่ยังท าไม่เสรจหรือยงไม่ได ้ทาเลย เช่น ยงไม่ได ้ตอบแทนบุญคุณ
็
พ่อแม่เลย หรือยังไม่ได ้ทาความดีให ้มากพอเลย หรือยังไม่ได ้เตรียมใจลูกให ้
ั
พร้อมรับความตายของพ่อแม่ ฉะน้นถ ้าเราถึงที่หมายโดยปลอดภัย เราจะต ้อง
่
็
ั
่
ไม่นิ่งดูดาย ชะล่าใจหรือผัดผ่อนอีกต่อไป ต ้องเรงท าสิงน้นให ้แล ้วเสรจใน
ู
็
ขณะที่ยังมีเวลา เพราะเราไม่ร้ว่าเราจะมีอันเปนไปเมื่อไร
อีกวิธีหนึ่ง คือ เมื่อพิจารณาว่านี้อาจเปนการเดินทางคร้งสุดท ้ายของ
็
ั
่
เรา อาจเกิดอุบัติเหตุ เช่นเครื่องบินตก รถชนกัน ให ้ถามใจตัวเองว่าในชัวไม่กี ่
วินาทีสุดท ้ายที่เรายังมีลมหายใจ เราจะวางใจอย่างไร ทาอย่างไรใจถึงจะ
สงบ ไม่ตื่นตระหนก ไม่ตกใจ พร้อมจะจากไปโดยไร้ความห่วงกังวล สามารถ
ี้
ั
็
่
วางทุกอย่างได ้ในนาทีวิกฤตน้น อันนเปนเรืองส าคัญมาก เพราะหากเรายัง
ั
ห่วงกังวล นึกถึงลูก นึกถึงคู่รัก นึกถึงพอแม่ ถ ้าจากไปตอนน้นเราก็ตายอย่าง
่
็
็
ไม่เปนสุข การตายในขณะที่จิตมีความห่วงอาลัย วิตกกังวล ย่อมเปนการ
ตายที่ไม่ดี ถ ้าไปในสภาพจิตที่ห่วงกังวล หวาดกลัว หรือตื่นตระหนก ย่อม
่
็
ไปสู่ทุกคติได ้เพราะจิตเปนอกุศล ชาวพุทธทีเข ้าใจเรืองอาสันนกรรม หรือ
่
่
้
กรรมใกล ้ตายย่อมทราบดีว่า ในยามที่จะสินลมน้น การระลึกถึงสิงที่เปนกุศล
็
ั
่
็
็
เปนเรื่องส าคัญมาก เพราะจะทาให ้ไปสู่สุคติ แต่เราจะระลึกถึงสิงที่เปนกุศล
่
ึ
่
อย่างไร ถ ้าเราไม่ฝกอยู่เสมอ หรือซ ้ อมบ่อยๆ ซ ้ อมทีว่าหมายถึงซ ้ อมทีใจ คือ
็
่
ี้
์
การซ ้ อมทีใจว่า ถ ้าเหตุการณนี้เกิดขึ้นจริงๆ เราจะทาใจอย่างไร นก็เปนการ
ี้
เจริญมรณสติซึงทาได ้ทุกวัน วันละหลายๆคร้ง เพราะเดียวนเราเดินทางกัน
ั
๋
่
บ่อยมาก
่
ไปเยี่ยมผู้ปวย
เวลาเราไปโรงพยาบาล ไปเยี่ยมผู้ปวย ให ้เราพิจารณาว่า ถ ้าเราตก
่
่
อยู่ในสภาพเดียวกับผู้ปวยที่อยู่ข ้างหน้าเรา เราจะวางใจอย่างไร ถามใจเราดู
ั
ว่า เราพร้อมไหมที่จะอยู่ในสภาพเช่นน้น ถ ้าหากเราต ้องนอนอยู่ในห ้องไอซียู
หรือนอนแบบอยู่ในโรงพยาบาล ไม่ใช่เปนวัน ๆ แต่นอนเปนอาทิตย์หรือนอน
็
็
เปนเดือน เราต ้องเจอทุกขเวทนาแรงกล ้า เราพร้อมหรือไม่ ส่วนใหญ่ไม่เคย
็
็
่
คิดถึงเรื่องนี้ ทั้ง ๆ ที่เราทุกคนหนความเจ็บปวยไม่พ้น และสักวันหนึ่งอาจเปน
ี
ั
์
โรคร้ายต ้องเข ้าโรงพยาบาล ดังน้นเราจึงควรเตรียมใจรับมือกับเหตุการณนี้อยู่
่
เสมอ โดยเอาผู้ปวยที่เราเยี่ยมมาเปนครู ผู้ปวยบางคนอาจจะกระสับกระส่าย
็
่
ทุรนทุรายหรืออาละวาด แต่ผู้ปวยบางคนยังสงบได ้ทั้ง ๆ ที่เปนโรคร้าย ก าลัง
็
่
จะตาย
่
ไม่ว่าเขาจะอยูในสภาพเช่นใดก็ตาม เขาเปนครูเราได ้ทั้งสิน ผู้ป ่วยที่
็
้
่
ู
ั
็
็
ทุรนทุรายเปนครสอนเราว่า ที่เขาเปนอย่างน้นเพราะเขามีสิงค ้างคาใจใช่ไหม
ไม่เคยเตรียมใจเลยหรือเปล่า บางคนทางานมาทั้งชีวิต พอมานอนเฉยในโรง
