Page 60 - ปกิณกะสาระ บุญส่ง - ปริยา นิลแก้ว
P. 60
๕๔ จิปาถะสาระ
่
่
หลายท่านได ้ใช ้ ความเพียรพยายามเพือบรรลุถึงชีวิตทีดีงามดังกล่าว
็
ส าเรจบ ้าง ไม่ส าเรจบ ้าง แต่ส่วนใหญ่แล ้วเรามักจะให ้ความส าคัญกับการท า
็
็
ให้ชีวิตทีเปนอยู่นั้นมีความสุข ไม่ว่าจะเปนความสุขในระดับใดก็ตาม พูดอีก
่
็
อย่างหนึ่งก็คือเราทุกคนปรารถนาที่จะอยู่ให้ดี แต่ว่าความจริงอย่างหนึ่งที่
เราต ้องตระหนกและหนีไม่พ ้นก็คือ เราทุกคนต ้องตาย ไม่ว่าจะอยู่ดีมีสุขเพียง
ั
ใด ประสบความส าเรจในชีวิตหรือไม่ ในที่สุดเราทุกคนก็ต ้องตาย
็
็
วางใจให้เปน
ส่วนใหญ่เรามักจะค านึงถึงแต่เรื่อง การอยู่ดี แต่มองข ้ามเรื่อง การ
ตายดีไป แท ้ที่จริงแล ้วอยู่ดีกับตายดีเปนเรื่องเดียวกัน แต่ถ ้าหากว่าเรามอง
็
่
ั
ไม่เห็นถึงความเชือมโยงดังกล่าว เราก็จะสนใจแต่เพียงการอยู่ดีเท่าน้น ทั้งที่
่
่
ั
่
็
การตายดีนบเปนสิงส าคัญที่เราต ้องค านึงถึงด ้วย ไม่ใช่นึกถึงแต่เรืองการอยูดี
เพียงอย่างเดียว
ู
ู
เวลาพดถึงความตาย คนส่วนใหญ่ก็จะร้สึกเสียวสยองไปถึงหัวใจ ไม่
อยากคิดหรือไม่อยากฟงแม ้แต่ค าว่าความตาย ที่เปนเช่นน้นก็เพราะว่าเรามอง
็
ั
ั
่
่
็
ว่าความตายเปนสิงทีนากลัวเสียเหลือเกิน แต่ความจริงแล ้ว ความตายไม่ใช่
่
่
ั่
เรื่องนากลัวเลย สิงทีนากลัวกว่าก็คือใจของเรานนเองที่วางไว ้ไม่ถูกต ้อง เช่น
่
่
่
กลัวตาย หรือไม่เข ้าใจความตายดีพอ ถ ้าหากว่าเราร้จักวางใจอย่างถูกต ้อง
ู
ความตายก็ไม่น่ากลัว และเมื่อถึงเวลาที่จะต ้องตาย ก็สามารถตายอย่างสงบ
็
ได ้ การตายอย่างสงบเราจะเรียกว่าเปนการตายดีก็ได ้ คือตายไม่ทุรนทุราย
ี้
ตายเพราะใจพร้อมน้อมรับความจริงโดยดุษณี ความจริงที่ว่านก็คือความตาย
เปนธรรมดาของทุกชีวิต ทุกชีวิตเมือเกิดแล ้วก็ต ้องแตกดับไป การตายดีน้น
ั
็
่
ั
เกิดขึ้นได ้กับคนที่เตรียมพร้อมและยอมรบความจริงดังกล่าว ดังน้นแม ้ว่ายังไม่
ั
มีความปรารถนาที่จะตาย แต่เมื่อถึงเวลาตายก็สามารถจากไปอย่างสงบได ้
่
ั
เราคงเคยได ้ยินได ้ฟงเรื่องของคนตายอย่างสงบ ตายอย่างสง่า ซึง
อาจารย์โกวิท เขมานนทะ ลูกศิษย์คนส าคัญของท่านอาจารย์พุทธทาส เคย
ั
ั่
้
่
เล่าถึงทวดของท่านคนหนึ่งซึงเมื่อถึงวันจะสินลม ท่านก็นงขัดสมาธิพิงเสา
็
ั
เรือน แล ้วก็จากไปอย่างสงบในท่านงน้น อาจารย์โกวิทซึงตอนน้นเปนเด็ก
่
ั
ั่
มาก เล่าว่าคุณทวดหน้าตาอิ่มเอิบ ผิวพรรณผ่องใส ทั้งๆที่ชรามากแล ้ว แต่
สินลมโดยไม่มีอาการที่น่ากลัวเลย เปนการตายอย่างสงบ
้
็
อยู่แบบลืมตาย-หลงตาย
นาสงสัยว่าทุกวันนี้ จะมีใครสักกีคนทีสามารถจากไปในลักษณะน้น
่
่
ั
่
ได ้ เพราะว่าเดียวนี้เรามองความตายเปนเรื่องนากลัว เปนเพราะเห็นความตาย
่
๋
็
็
็
เปนเรื่องน่ากลัวเราจึงพยายามไม่นึกถึงมัน เราพยายามทาใจให ้วุ่น ท าชีวิต
ไม่ให ้ว่าง ส่วนหนึงก็เพือเราจะได ้ไม่ต ้องนึกถึงความตายที่จะต ้องเกิดขึ้นกับ
่
่
่
เราอย่างแนนอน ในวันใดก็วันหนึ่ง
