Page 1008 - รวมคำวินิจฉัย ของประธานศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ
P. 1008

ื
                                               ี
              ครอบครัวและสังคมโดยรวมมำกกว่ำท่จะให้อยู่ในอ�ำนำจพิจำรณำพิพำกษำของศำลยุติธรรมอ่น
              ท่มุ่งใช้เฉพำะมำตรกำรทำงอำญำในกำรพิจำรณำพิพำกษำคดีซ่งย่อมไม่สอดคล้องกับเจตนำรมณ์
                ี
                                                                    ึ
              ในกำรแก้ไขปัญหำต่ำง ๆ ในภำพรวม เมื่อคดีนี้โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจ�ำเลยฐำนท�ำร้ำยร่ำงกำย
                 ื
              ผู้อ่นจนเป็นเหตุให้ผู้ถูกกระท�ำร้ำยรับอันตรำยสำหัสตำมประมวลกฎหมำยอำญำ มำตรำ ๒๙๗
               ึ
                              ี
              ซ่งเป็นควำมผิดท่มำจำกเจตนำท�ำร้ำยเช่นเดียวกับควำมผิดฐำนท�ำร้ำยร่ำงกำยตำมประมวล
                                                      ี
              กฎหมำยอำญำ มำตรำ ๒๙๕ ดังกล่ำว เพยงแต่ผลของกำรกระท�ำก่อให้เกดอันตรำยแก่
                                                                                    ิ
                                           ึ
               ู
                       �
                                                    ั
                                                                                          ู
                                                                                               �
              ผ้ถูกกระทำมำกกว่ำ กฎหมำยจงแยกมำบญญตเป็นมำตรำต่ำงหำกเพอระวำงโทษผ้กระทำ
                                                                              ่
                                                        ั
                                                         ิ
                                                                              ื
                                                                    ี
                          ั
                    ึ
              ให้สูงข้นเท่ำน้น บทบัญญัติมำตรำ ๒๙๗ จึงเป็นบทบัญญัติท่เป็นเหตุฉกรรจ์ของมำตรำ ๒๙๕
                                                           ื
              น่นเอง จึงถือได้ว่ำ ควำมผิดฐำนท�ำร้ำยร่ำงกำยผู้อ่นจนเป็นเหตุให้ผู้ถูกกระท�ำร้ำยรับอันตรำย
               ั
                                                             ี
                                                             ่
                                                                                               ั
              สำหสตำมประมวลกฎหมำยอำญำ มำตรำ ๒๙๗ ทโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยรวมมำกบ
                                                                                  �
                  ั
              ควำมผิดฐำนกระท�ำควำมรุนแรงในครอบครัวเป็นควำมผิดตำมท่บัญญัติไว้ในมำตรำ ๔ วรรคสอง
                                                                     ี
              แห่งพระรำชบัญญัติคุ้มครองผู้ถูกกระท�ำด้วยควำมรุนแรงในครอบครัว พ.ศ. ๒๕๕๐  อยู่ในอ�ำนำจ
              พิจำรณำพิพำกษำของศำลเยำวชนและครอบครัวเช่นเดียวกันกับควำมผิดฐำนท�ำร้ำยร่ำงกำย
              ตำมมำตรำ ๒๙๕ คดีในส่วนนี้จึงอยู่ในอ�ำนำจพิจำรณำพิพำกษำของศำลเยำวชนและครอบครัว
                                                                  ิ
                                                                ี
                                                               ิ
                                                                                               ั
                                                                           ี
              ตำมพระรำชบญญตศำลเยำวชนและครอบครวและวธพจำรณำคดเยำวชนและครอบครว
                           ั
                                                        ั
                                 ิ
                               ั
              พ.ศ. ๒๕๕๓ มำตรำ ๑๐ (๕) ส่วนควำมผิดฐำนพำอำวุธไปในเมือง หมู่บ้ำนหรือทำงสำธำรณะ
                                                                    ั
              โดยไม่มีเหตุสมควรตำมประมวลกฎหมำยอำญำ มำตรำ ๓๗๑ น้น แม้โจทก์บรรยำยฟ้องควำมผิด
                                                                          ื
                                ั
                   ี
              ฐำนน้กับควำมผิดท้งสองฐำนดังกล่ำวเป็นกรณีต่ำงกรรมกัน แต่เม่อเป็นควำมผิดหลำยเร่อง
                                                                                              ื
                ี
              เก่ยวพันกันโดยปรำกฏว่ำควำมผิดหลำยฐำนดังกล่ำวได้กระท�ำลงโดยผู้กระท�ำผิดคนเดียวกัน
              และควำมผิดตำมประมวลกฎหมำยอำญำ มำตรำ ๓๗๑ มีอัตรำโทษต�่ำกว่ำควำมผิดทั้งสองฐำน
                                                                                  ี
                ี
              ท่อยู่ในอ�ำนำจของศำลเยำวชนและครอบครัว โจทก์จึงมีสิทธิฟ้องข้อหำน้ต่อศำลเยำวชน
              และครอบครัวได้ด้วยตำมประมวลกฎหมำยวิธีพิจำรณำควำมอำญำ มำตรำ ๒๔ (๑) วรรคสอง
              ประกอบพระรำชบัญญัติศำลเยำวชนและครอบครัวและวิธีพิจำรณำคดีเยำวชนและครอบครัว
              พ.ศ. ๒๕๕๓ มำตรำ ๖
                       วินิจฉัยว่ำ คดีนี้อยู่ในอ�ำนำจพิจำรณำพิพำกษำของศำลเยำวชนและครอบครัว





                                                     980
   1003   1004   1005   1006   1007   1008   1009   1010   1011   1012   1013