Page 1004 - รวมคำวินิจฉัย ของประธานศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ
P. 1004
ควำมผิดฐำนท�ำร้ำยบุคคลในครอบครัวเป็นควำมผิดอันยอมควำมได้ แสดงให้
ี
ี
เห็นเจตนำรมณ์ของกฎหมำยว่ำประสงค์ท่จะหลีกเล่ยงมิให้น�ำมำตรกำรทำงอำญำ
โดยเคร่งครัดตำมประมวลกฎหมำยอำญำมำใช้บังคับแก่กำรท�ำร้ำยร่ำงกำยบุคคล
ื
ี
ั
ั
ในครอบครัว ท้งน้เพ่อเปิดโอกำสให้ผู้กระท�ำมีโอกำสกลับตัวและยับย้งกำรกระท�ำ
�
ั
ควำมผิดซ้ำรวมท้งสำมำรถรักษำควำมสัมพันธ์อันดีในครอบครัวระหว่ำงผู้กระท�ำกับ
ั
ผู้ถูกกระท�ำโดยมุ่งถึงควำมสงบสุขและกำรอยู่ร่วมกันในครอบครัวเป็นส�ำคัญ รวมท้ง
สนับสนุนให้ศำลน�ำมำตรกำรต่ำง ๆ ในระบบของศำลเยำวชนและครอบครัวมำบังคับ
ุ
่
ิ
ั
ื
ื
ี
ั
ุ
ใช้เพอช่วยเหลอสำมภรยำและบคคลในครอบครวให้ปรองดองและปรบปรงควำม
ึ
ั
สัมพันธ์ระหว่ำงกันเองและบุคคลในครอบครัว ซ่งเป็นประโยชน์แก่ท้งผู้ถูกกระท�ำ
ี
ผู้กระท�ำ ครอบครัวและสังคมโดยรวมมำกกว่ำท่จะให้อยู่ในอ�ำนำจพิจำรณำพิพำกษำ
ื
ของศำลยุติธรรมอ่นท่มุ่งใช้เฉพำะมำตรกำรทำงอำญำในกำรพิจำรณำพิพำกษำคด ี
ี
ึ
ื
ซ่งย่อมไม่สอดคล้องกับเจตนำรมณ์ในกำรแก้ไขปัญหำต่ำง ๆ ในภำพรวม เม่อคดีน ี ้
ื
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจ�ำเลยฐำนท�ำร้ำยร่ำงกำยผู้อ่นจนเป็นเหตุให้ผู้ถูกกระท�ำร้ำย
ี
รับอันตรำยสำหัสตำม ป.อ. มำตรำ ๒๙๗ ซ่งเป็นควำมผิดท่มำจำกเจตนำท�ำร้ำย
ึ
เช่นเดียวกับควำมผิดฐำนท�ำร้ำยร่ำงกำยตำม ป.อ. มำตรำ ๒๙๕ ดังกล่ำว เพียงแต่
ผลของกำรกระท�ำก่อให้เกิดอันตรำยแก่ผู้ถูกกระท�ำมำกกว่ำ กฎหมำยจึงแยกมำบัญญัติ
ึ
ั
ื
เป็นมำตรำต่ำงหำกเพ่อระวำงโทษผู้กระท�ำให้สูงข้นเท่ำน้น บทบัญญัติมำตรำ ๒๙๗
จึงเป็นบทบัญญัติท่เป็นเหตุฉกรรจ์ของมำตรำ ๒๙๕ น่นเอง จึงถือได้ว่ำควำมผิดฐำน
ี
ั
ื
ท�ำร้ำยร่ำงกำยผู้อ่นจนเป็นเหตุให้ผู้ถูกกระท�ำร้ำยรับอันตรำยสำหัสตำม ป.อ. มำตรำ ๒๙๗
ี
ท่โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจ�ำเลยรวมมำกับควำมผิดฐำนกระท�ำควำมรุนแรงในครอบครัว
เป็นควำมผิดตำมท่บัญญัติไว้ในมำตรำ ๔ วรรคสอง แห่ง พ.ร.บ. คุ้มครองผู้ถูกกระท�ำ
ี
ด้วยควำมรุนแรงในครอบครัว พ.ศ. ๒๕๕๐ อยู่ในอ�ำนำจพิจำรณำพิพำกษำ
ของศำลเยำวชนและครอบครัวเช่นเดียวกันกับควำมผิดฐำนท�ำร้ำยร่ำงกำย
ตำมมำตรำ ๒๙๕ คดีในส่วนน้จึงอยู่ในอ�ำนำจพิจำรณำพิพำกษำของศำลเยำวชนและ
ี
ครอบครัวตำม พ.ร.บ. ศำลเยำวชนและครอบครัวและวิธีพิจำรณำคดีเยำวชนและ
ครอบครัว พ.ศ. ๒๕๕๓ มำตรำ ๑๐ (๕) ส่วนควำมผิดฐำนพำอำวุธไปในเมือง หมู่บ้ำน
ั
หรือทำงสำธำรณะโดยไม่มีเหตุสมควรตำมประมวลกฎหมำยอำญำ มำตรำ ๓๗๑ น้น
ี
ั
แม้โจทก์บรรยำยฟ้องควำมผิดฐำนน้กบควำมผิดทงสองฐำนดังกล่ำวเป็นกรณ ี
้
ั
976
