Page 359 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

ถือวาโจทกไมไดกระทำผิด โจทกจึงมีสิทธิไดรับคาชดเชย แตเมื่อโจทกทำงานผิดพลาดบกพรอง

ไมไดมาตรฐาน ทั้งที่จำเลยที่ ๒ ตักเตือนดวยวาจาหลายครั้ง อีกทั้งผลงานของโจทกไมเปนที่

นาพอใจ กอใหเกิดความเสียหายแกจำเลยที่ ๒ ยอมเปนเหตุใหจำเลยที่ ๒ ไมไววางใจในการที่จะ
ใหทำงานรวมกันตอไป จึงเปนการเลิกจางที่มีเหตุอันสมควรและเพียงพอที่จะเลิกจางได ถือไมได

วาเปนการเลิกจางไมเปนธรรมแตอยางใด โจทกจึงไมมีสิทธิไดรับคาเสียหายจากการเลิกจาง

ไมเปนธรรม

มีปญหาตองวินิจฉัยวา โจทกมีสิทธิไดรับคาชดเชยหรือไม เห็นวา มาตรา ๒๐ แหง
พระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ พ.ศ. ๒๕๑๘ เปนกรณีตอเนื่องจากมาตรา ๑๙ ซึ่งเปนเรื่องของ

ขอตกลงเกี่ยวกับสภาพการจางอันเกิดจากการยื่นขอเรียกรองโดยใหมีผลผูกพันนายจางกับลูกจาง

ซึ่งลงลายมือชื่อในขอเรียกรองหรือลูกจางซึ่งมีสวนในการเลือกผูแทนผูเขารวมในการเจรจา

ขอเรียกรองนั้น โดยเมื่อขอตกลงเกี่ยวกับสภาพการจางอันเกิดจากการยื่นขอเรียกรองมีผลใชบังคับ
แลว นายจางจะทำสัญญาจางแรงงานกับลูกจางขัดหรือแยงกับขอตกลงเกี่ยวกับสภาพการจาง

ไมได ขอตกลงเกี่ยวกับสภาพการจางตามที่บัญญัติไวในมาตรา ๒๐ จึงหมายถึงขอตกลงเกี่ยวกับ

สภาพการจางอันเกิดจากการยื่นขอเรียกรอง ทางพิจารณาไมปรากฏวาโจทกกับจำเลยที่ ๒ มี

ขอตกลงเกี่ยวกับสภาพการจางอันเกิดจากการยื่นขอเรียกรอง กรณีจึงนำมาตรา ๒๐ มาปรับใช
กับคดีนี้ไมได ขอตกลงเกี่ยวกับสภาพการจางระหวางโจทกกับจำเลยที่ ๒ คงมีแตกฎระเบียบและ

ขอบังคับของจำเลยที่ ๒ ซึ่งตามมาตรา ๑๐ วรรคสาม ใหถือวาเปนขอตกลงเกี่ยวกับสภาพการจาง

จึงมีปญหาตองพิจารณาวาที่จำเลยที่ ๒ ลงโทษโจทกดวยการลดตำแหนงและลดเงินเดือน

ชอบดวยกฎระเบียบและขอบังคับหรือไม เห็นวา ตามกฎระเบียบและขอบังคับดังกลาว หมวดที่ ๘
วินัยและโทษทางวินัย จำเลยที่ ๒ กำหนดลักษณะการลงโทษทางวินัยไว ๔ ลักษณะ คือ

๑. การตักเตือนดวยวาจา ๒. การตักเตือนเปนหนังสือ ๓. การพักงาน และ ๔. การเลิกจางหรือ

การใหออกจากงาน การลงโทษดวยการลดตำแหนงและลดเงินเดือนไมใชโทษทางวินัยที่กำหนดไว

จำเลยที่ ๒ จึงลงโทษโจทกดวยการลดตำแหนงและลดเงินเดือนไมได คำสั่งของจำเลยที่ ๒ ไมมีผล
ใชบังคับแกโจทก แมโจทกไมปฏิบัติตามก็ยังถือไมไดวาโจทกฝาฝนคำสั่งของจำเลยที่ ๒

อันชอบดวยกฎหมายและเปนธรรมกรณีที่รายแรง เมื่อจำเลยที่ ๒ เลิกจางโจทกดวยเหตุดังกลาว

จึงตองจายคาชดเชย ที่ศาลแรงงานภาค ๖ พิพากษามานั้น ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษเห็นพองดวย

ในผล อุทธรณของจำเลยทั้งสองฟงไมขึ้น

๓๔๙