Page 450 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

ของโจทกแตละสำนวน โดยมีกำหนดวันทำงานสัปดาหละ ๖ วัน วันจันทรถึงวันเสาร วันอาทิตย

เปนวันหยุดประจำสัปดาห กำหนดการจายคาจาง คาลวงเวลา และคาทำงานในวันหยุดเดือนละ

๑ ครั้ง ทุกวันสิ้นเดือน กำหนดวันหยุดพักผอนประจำปปละ ๖ วัน ลูกจางไมสามารถสะสมวันหยุด
พักผอนประจำปได เมื่อวันที่ ๒๔ พฤษภาคม ๒๕๖๐ ศาลลมละลายกลางมีคำสั่งพิทักษทรัพย

เด็ดขาดจำเลยที่ ๒ ตามคดีหมายเลขแดงที่ ล.๒๔๓๖/๒๕๖๐ ตอมาโจทกทั้งหนึ่งรอยยื่นคำรอง

ตอจำเลยที่ ๑ อางวาจำเลยที่ ๒ ถูกพิทักษทรัพยเด็ดขาดไมสามารถดำเนินกิจการได ขอใหจำเลย

ที่ ๑ มีคำสั่งใหจำเลยที่ ๒ จายคาชดเชย คาจางแทนการบอกกลาวลวงหนา และคาจางสำหรับ
วันหยุดพักผอนประจำปใหแกโจทกทั้งหนึ่งรอย จำเลยที่ ๑ สอบสวนแลวมีคำสั่งที่ ๑/๒๕๖๑ ลงวันที่

๑๒ มีนาคม ๒๕๖๑ โดยเห็นวากรณีดังกลาวยังไมมีการเลิกจาง โจทกทั้งหนึ่งรอยจึงไมมีสิทธิได

รับคาชดเชย คาจางแทนการบอกกลาวลวงหนา และคาจางสำหรับวันหยุดพักผอนประจำป แลว

วินิจฉัยวา แมคำสั่งพิทักษทรัพยเด็ดขาดลูกหนี้ผูเปนนายจางไมมีผลทำใหความสัมพันธระหวาง
นายจางกับลูกจางตองสิ้นสุดหรือระงับไปดวย ทั้งไมมีบทกฎหมายใดบัญญัติวาเมื่อศาลลมละลายกลาง

มีคำสั่งพิทักษทรัพยเด็ดขาดลูกหนี้แลว ลูกจางของลูกหนี้ผูเปนนายจางหมดสิทธิที่จะทำงาน

ใหลูกหนี้ตอไป แตขอเท็จจริงไดความจากเจาพนักงานพิทักษทรัพยของจำเลยที่ ๒ วา กอนศาล

มีคำสั่งพิทักษทรัพยเด็ดขาด จำเลยที่ ๒ ใหเชาทรัพยสินที่เกี่ยวของกับกิจการแกบริษัทคูคา แมจะ
เปนขั้นตอนการดำเนินธุรกิจ แตยอมสอใหเห็นถึงเจตนาในการหยุดประกอบกิจการและเลิกจาง

ลูกจางทั้งหมดโดยปริยาย ประกอบกับตัวแทนของโจทกทั้งหนึ่งรอยเบิกความยืนยันวาในวันที่

ศาลมีคำสั่งพิทักษทรัพยเด็ดขาด ตัวแทนของจำเลยที่ ๒ เรียกประชุมลูกจางและแจงถึงการดำเนิน

กิจการของจำเลยที่ ๒ วาไมสามารถดำเนินกิจการตอไปได และผูบริหารของจำเลยที่ ๒ เคยให
การตอจำเลยที่ ๑ ซึ่งเปนพนักงานตรวจแรงงานถึงการไมสามารถดำเนินกิจการของจำเลยที่ ๒

ตอไปได ทั้งจำเลยที่ ๒ ยังแจงตอสำนักงานประกันสังคมเกี่ยวกับการสิ้นสุดความเปนผูประกันตน

กับลูกจางในคดีนี้ทั้งหมด โดยระบุเหตุออกจากงานเนื่องจากการเลิกจาง พฤติการณและพยาน

หลักฐานดังกลาวบงชี้วา จำเลยที่ ๒ แสดงเจตนาเลิกจางลูกจางทั้งหมดรวมถึงโจทกทั้งหนึ่งรอย
โดยการถายโอนทรัพยสินเพื่อหยุดดำเนินกิจการ รวมไปถึงการแสดงเจตนายอมรับการเลิกจาง

ตอลูกจางทั้งหมดดวยการแจงการเลิกจางตอสำนักงานประกันสังคมเกี่ยวกับการสิ้นสุดความเปน

ผูประกันตน ประกอบกับลูกจางทั้งหมดไดรับการแจงจากผูบริหารของจำเลยที่ ๒ วาจำเลยที่ ๒

ไมสามารถใหลูกจางทั้งหมดทำงานกับจำเลยที่ ๒ ได และลูกจางจะไมไดรับคาจาง ถือไดวาจำเลย
ที่ ๒ เลิกจางโจทกทั้งหนึ่งรอยตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๑๑๘

วรรคสอง โดยพฤติการณที่จำเลยที่ ๒ ไมใหลูกจางทำงานตอไปและไมจายคาจางใหเพราะเหตุที่

๔๔๐