Page 455 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

เลี้ยงชีพขึ้น และออกขอบังคับกองทุนสำรองเลี้ยงชีพพนักงานบริษัทอีซูซุมอเตอร (ประเทศไทย)

จำกัด ซึ่งจดทะเบียนแลว ซึ่งภายหลังมีการปรับปรุงเปนขอบังคับกองทุนสำรองเลี้ยงชีพพนักงาน

บริษัทอีซูซุมอเตอร (ประเทศไทย) จำกัด ซึ่งจดทะเบียนแลว และใชบังคับจนถึงปจจุบัน โจทกทั้งหา
สมัครเขาเปนสมาชิกกองทุนสำรองเลี้ยงชีพพนักงานบริษัทอีซูซุมอเตอร (ประเทศไทย) จำกัด

ซึ่งจดทะเบียนแลว ที่จำเลยจัดตั้งขึ้น เมื่อโจทกที่ ๑ เกษียณอายุงานกอนครบกำหนด และโจทกที่ ๒

ถึงที่ ๕ เกษียณอายุงานตามระเบียบ โจทกทั้งหาไดรับผลประโยชนจากกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ

พนักงานบริษัทอีซูซุมอเตอร (ประเทศไทย) จำกัด ซึ่งจดทะเบียนแลว นอยกวาเงินชดเชยตามระเบียบ
วาดวยเงินชดเชยเมื่อออกจากงานสำหรับพนักงานบริษัทอีซูซุมอเตอร (ประเทศไทย) จำกัด จำเลย

จึงจายเงินเพิ่มสวนตางใหแกโจทกทั้งหา แลววินิจฉัยวา โจทกที่ ๔ และที่ ๕ มีอำนาจฟองโจทกที่ ๑

ไดรับอนุมัติจากจำเลยใหเกษียณอายุกอนกำหนด ถือเปนการเกษียณอายุตามระเบียบของจำเลย

ถือวาจำเลยเลิกจางโจทกที่ ๑ การจายเงินตามขอบังคับกองทุนสำรองเลี้ยงชีพพนักงานบริษัท
อีซูซุมอเตอร (ประเทศไทย) จำกัด ซึ่งจดทะเบียนแลว กับการจายคาชดเชยตามพระราชบัญญัติ

คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มีหลักเกณฑการจายเงินที่แตกตางกัน เงินสมทบที่กองทุนสำรอง

เลี้ยงชีพพนักงานบริษัทอีซูซุมอเตอร (ประเทศไทย) จำกัด ซึ่งจดทะเบียนแลว จายใหแกโจทก

ทั้งหาเปนเงินประเภทอื่นมิใชคาชดเชยตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ แมโจทก
ทั้งหาไดรับเงินจากกองทุนสำรองเลี้ยงชีพพนักงานบริษัทอีซูซุมอเตอร (ประเทศไทย) จำกัด

ซึ่งจดทะเบียนแลว รวมทั้งเงินเพิ่มสวนตางจากจำเลยแลว โจทกทั้งหาก็ยังมีสิทธิไดรับคาชดเชย

ตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๑๑๘ วรรคหนึ่ง จึงกำหนดใหจำเลย

จายคาชดเชยแกโจทกทั้งหา
มีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของจำเลยประการแรกวา โจทกที่ ๔ และที่ ๕ มีอำนาจฟอง

หรือไม เห็นวา การถอนฟองยอมเปนการลบลางผลแหงการยื่นคำฟองนั้น รวมทั้งกระบวน

พิจารณาอื่น ๆ อันมีมาตอภายหลังยื่นคำฟอง และกระทำใหคูความกลับคืนสูฐานะเดิม แตวา

คำฟองที่ไดถอนฟองก็อาจยื่นฟองใหมไดภายในอายุความ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณา
ความแพง มาตรา ๑๗๖ ประกอบพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน

พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๓๑ ดังนั้น เมื่อขอเท็จจริงไดความวาโจทกที่ ๔ และที่ ๕ ถอนฟองจำเลย

ตอศาลแรงงานกลาง และศาลแรงงานกลางอนุญาตใหโจทกที่ ๔ และที่ ๕ ถอนฟอง ยอมเทากับวา

คดีหมายเลขดำที่ สป.๒๒๓-๒๒๘/๒๕๖๐ ไมเคยมีการฟองรองกันมากอน แมโจทกที่ ๔ และ
ที่ ๕ จะยื่นคำรองขอถอนฟองโดยมีขอความระบุวาโจทกที่ ๔ และที่ ๕ ไมประสงคจะดำเนินคดี

กับจำเลยอีกตอไป ก็คงมีความหมายเพียงวาไมประสงคจะดำเนินคดีแกจำเลยสำหรับคดีนั้นเทานั้น

๔๔๕