Page 460 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน
P. 460
แรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ วาตองดําเนินการภายใน ๗ วัน นับแตวันที่ศาลแรงงานภาค ๒
มีคําสั่งวาผูคัดคานขาดนัด และศาลแรงงานภาค ๒ ตองดําเนินการไตสวนคํารองของ
ผูคัดคานกอนมีคําสั่งในเรื่องนี้ ที่ศาลแรงงานภาค ๒ มีคําสั่งยกคํารองของผูคัดคานใน
ทันทีนั้นเปนการไมชอบดวยกฎหมาย
ผูรองยื่นคำรองวา เมื่อวันที่ ๒๗ กรกฎาคม ๒๕๖๒ ผูคัดคานซึ่งเปนลูกจางผูรองและ
เปนกรรมการลูกจางในสถานประกอบกิจการของผูรองไมไดเขาปฏิบัติหนาที่และไมไดแจงลางาน
กับผูรอง อันเปนการฝาฝนระเบียบขอบังคับการทำงานของผูรอง ขออนุญาตลงโทษผูคัดคานโดย
การตักเตือนเปนลายลักษณอักษร ศาลแรงงานภาค ๒ รับคำรองและกำหนดวันนัดไกลเกลี่ยใน
วันที่ ๑๓ กันยายน ๒๕๖๒ เวลา ๙ นาิกา โดยออกหมายเรียกผูคัดคานมาศาล ในวันนัดสงให
แกผูคัดคานพรอมสำเนาคำรองที่บานเลขที่ ๕๐๕/๑ หมูที่ ๙ ถนนกบินทรบุรี-โคราช ตำบลหนองกี่
อำเภอกบินทรบุรี จังหวัดปราจีนบุรี ตามที่ผูรองระบุในคำรอง ครั้นถึงวันเวลานัด ผูรับมอบอำนาจ
จากผูรองมาศาล สวนผูคัดคานไมมา ศาลแรงงานภาค ๒ ไมสามารถไกลเกลี่ยคดีได จึงกำหนด
วันนัดพิจารณาในวันที่ ๒ ตุลาคม ๒๕๖๒ เวลา ๙ นาิกา โดยปดประกาศแจงวันนัดใหผูคัดคาน
ทราบที่หนาศาลใหมีผลทันทีและลงโฆษณาทางสื่อเทคโนโลยีสารสนเทศอีกทางหนึ่งดวย เมื่อถึง
วันเวลานัดพิจารณา ผูคัดคานไมมาศาลโดยไมแจงเหตุขัดของ ศาลแรงงานภาค ๒ จึงมีคำสั่งวา
ผูคัดคานขาดนัดและพิจารณาชี้ขาดตัดสินคดีไปฝายเดียว ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและ
วิธีพิจารณาแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๔๐ วรรคสอง แลวศาลแรงงานภาค ๒ มีคำสั่งอนุญาต
ใหผูรองลงโทษผูคัดคานซึ่งเปนกรรมการลูกจางของผูรองโดยการตักเตือนเปนลายลักษณอักษรได
วันที่ ๑๖ ตุลาคม ๒๕๖๒ ผูคัดคานยื่นคำรองขอพิจารณาคดีใหมวา เหตุที่ผูคัดคานขาดนัด
เนื่องจากผูคัดคานไมเคยไดรับหมายเรียกและสำเนาคำรองในคดีนี้ ซึ่งภายหลังจากศาลมีคำสั่งแลว
ผูคัดคานไดมาขอตรวจสำนวนคดีพบวา เจาพนักงานศาลสงหมายเรียกไปที่บานเลขที่ ๕๐๕/๑
หมูที่ ๙ ตำบลหนองกี่ อำเภอกบินทรบุรี จังหวัดปราจีนบุรี ซึ่งเปนที่อยูของผูรอง โดยผูรองเปน
ผูรับหมายไวแตไมไดนำสงหมายเรียกและสำเนาคำรองใหแกผูคัดคานแตประการใด ผูคัดคานมี
ภูมิลำเนาอยูเลขที่ ๘๖ หมูที่ ๑ ตำบลหนองกี่ อำเภอกบินทรบุรี จังหวัดปราจีนบุรี หากผูคัดคาน
มีโอกาสยื่นคำใหการแกคดีแลว คำสั่งของศาลตองเปลี่ยนแปลงไป เนื่องจากผูคัดคานลาปวยใน
วันที่ ๒๗ กรกฎาคม ๒๕๖๒ จึงไมมีเหตุที่จะลงโทษผูคัดคานได ขอใหนัดไตสวนและมีคำสั่ง
อนุญาตใหพิจารณาคดีใหม
๔๕๐

