Page 456 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

หาไดเปนการสละสิทธิที่จะไมฟองจำเลยเปนคดีอื่นอีกไม โจทกที่ ๔ และที่ ๕ จึงมีอำนาจฟอง

จำเลยใหมเปนคดีนี้ได ที่ศาลแรงงานภาค ๑ วินิจฉัยวาโจทกที่ ๔ และที่ ๕ มีอำนาจฟองนั้น

ชอบแลว อุทธรณของจำเลยขอนี้ฟงไมขึ้น
มีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของจำเลยประการตอไปวา จำเลยเลิกจางโจทกที่ ๑

หรือไม เห็นวา ตามคูมือพนักงานซึ่งเปนระเบียบขอบังคับเกี่ยวกับการทำงานของจำเลย เรื่องการ

พนสภาพการเปนพนักงานของบริษัท ขอ ๓ กำหนดหลักเกณฑเกี่ยวกับการเกษียณอายุของ

พนักงานวา พนักงานจะครบเกษียณเมื่ออายุเต็ม ๕๕ ป และจะตองออกจากงานในวันสิ้นเดือนที่
ครบเกษียณอายุและพนักงานจะไดรับเงินคาชดเชยจากจำเลย และในวรรคสองระบุวา พนักงาน

อาจยื่นความจำนงขอเกษียณอายุกอนอายุครบ ๕๕ ป ก็ได แตตองทำงานกับจำเลยติดตอกันมา

เปนระยะเวลาไมนอยกวา ๑๐ ป และมีอายุไมนอยกวา ๕๐ ป เมื่อจำเลยอนุมัติคำขอดังกลาว

ใหถือวาพนักงานผูนั้นเกษียณอายุกอนครบกำหนดและมีสิทธิไดรับเงินคาชดเชย จากขอกำหนด
ดังกลาวเห็นไดวาจำเลยจำแนกการเกษียณอายุของพนักงานไวเปน ๒ กรณี คือ เมื่อพนักงาน

มีอายุเต็ม ๕๕ ป กรณีหนึ่ง และเมื่อพนักงานยื่นความจำนงขอเกษียณอายุกอนกำหนด โดยมี

เงื่อนไขวาพนักงานผูนั้นตองมีอายุไมนอยกวา ๕๐ ป และมีอายุการทำงานไมนอยกวา ๑๐ ป

โดยไดรับอนุมัติจากจำเลยอีกกรณีหนึ่ง ซึ่งทั้งสองกรณีตางก็มีสิทธิไดรับเงินคาชดเชยจากจำเลย
ไมแตกตางกัน ดังนั้น เมื่อขอเท็จจริงรับฟงไดเปนยุติวา โจทกที่ ๑ ขอเกษียณอายุกอนกำหนดโดย

มีคุณสมบัติครบถวนตามเงื่อนไขที่ระบุไวในระเบียบขอบังคับและจำเลยอนุมัติคำขอของโจทกแลว

ยอมถือเปนการเกษียณอายุตามระเบียบขอบังคับของจำเลยเชนเดียวกัน หาใชเปนการที่โจทกที่ ๑

และจำเลยสมัครใจยกเลิกสัญญาจางรวมกันดังที่จำเลยอุทธรณไม ที่ศาลแรงงานภาค ๑ วินิจฉัยวา
จำเลยเลิกจางโจทกที่ ๑ ดวยเหตุเกษียณอายุนั้น ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษเห็นพองดวย อุทธรณ

ของจำเลยขอนี้ฟงไมขึ้น

มีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของจำเลยประการตอไปวา โจทกทั้งหามีสิทธิไดรับ

คาชดเชยตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ หรือไม เห็นวา พระราชบัญญัติคุมครอง
แรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๑๑๘ วรรคหนึ่ง กำหนดเงื่อนไขใหนายจางจายคาชดเชยแกลูกจาง

เมื่อเลิกจาง โดยกำหนดหลักเกณฑการคิดคำนวณคาชดเชยไวตาม (๑) ถึง (๕) เดิม แมไมมี

บทบัญญัติหามมิใหนายจางออกระเบียบขอบังคับเกี่ยวกับการจายเงินคาชดเชยรวมไปกับเงิน

ประเภทอื่น แตเงินที่นายจางจายไปนั้นจะถือวาเปนคาชดเชยตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน
พ.ศ. ๒๕๔๑ หรือไม ตองพิจารณาจากหลักเกณฑการคิดคำนวณและเงื่อนไขการจายตามระเบียบ

ขอบังคับเปนสำคัญ คดีนี้ขอเท็จจริงไดความวา เดิมจำเลยออกระเบียบวาดวยเงินชดเชยเมื่อออก

๔๔๖