Page 551 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

จำเลยอุทธรณ

ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยวา ศาลแรงงานกลางฟงขอเท็จจริงวา
สำนักงานประกันสังคมกรุงเทพมหานครพื้นที่ ๔ มีหนังสือที่ รง ๐๖๒๗/๖๔๒๐๕ ลงวันที่ ๓๑

ตุลาคม ๒๕๕๕ แจงผลการตรวจสอบบัญชีคาจางประจำป ๒๕๕๔ ใหโจทกจายเงินสมทบเพิ่มเติม

ในสวนของคาบริการ คากะ คาน้ำมัน และคาโทรศัพทเพิ่มเติมตั้งแตเดือนมกราคมถึงเดือน
ธันวาคม ๒๕๕๔ เปนคาจาง ๓,๘๙๕,๕๗๓.๙๔ บาท คิดเปนเงินสมทบ ๓๘๙,๕๕๘ บาท พรอมเงินเพิ่ม

๑๒๑,๑๒๙.๗๒ บาท ภายในวันที่ ๒๙ พฤศจิกายน ๒๕๕๕ โจทกอุทธรณ คณะกรรมการอุทธรณ

มีคำวินิจฉัย ที่ ๓๓๗๐/๒๕๕๗ ลงวันที่ ๒๕ พฤศจิกายน ๒๕๕๘ (ที่ถูกคือ ลงวันที่ ๒๕
พฤศจิกายน ๒๕๕๗) เห็นวาคาบริการ คากะ คาน้ำมัน และคาโทรศัพทถือเปนคาจางที่ตองนำมา

คำนวณเพื่อนำสงเงินสมทบ คำสั่งของสำนักงานประกันสังคมกรุงเทพมหานครพื้นที่ ๔

ชอบดวยกฎหมายแลวจึงมีมติยกอุทธรณของโจทก แลววินิจฉัยวา คาบริการไมใชเงินของโจทกที่จาย
ใหแกลูกจางสวนคากะ คาน้ำมัน และคาโทรศัพทเปนเงินที่นายจางจายเพื่อจูงใจใหลูกจางทำงาน

คาบริการ คากะ คาน้ำมัน และคาโทรศัพท จึงไมใชคาจางตามมาตรา ๕ แหงพระราชบัญญัติ

ประกันสังคม พ.ศ. ๒๕๓๓
คดีมีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของจำเลยวาคาบริการหรือเซอรวิซชารจ เปนคาจาง

ตามพระราชบัญญัติประกันสังคม พ.ศ. ๒๕๓๓ มาตรา ๕ อันจะตองนำมาเปนฐานการคำนวณ

เงินสมทบตามมาตรา ๔๗ หรือไม จำเลยอุทธรณวา คาบริการเปนเงินที่โจทกเรียกเก็บจากลูกคา
มิใชเงินที่ลูกคาเต็มใจใหแกลูกจางโดยตรง ยอดคาบริการจะปรากฏอยูในงบการเงินของโจทก

โจทกจะนำเงินมาจายใหแกลูกจางทุกสิ้นเดือน ลูกจางไดรับในจำนวนเทากันเปนประจำสม่ำเสมอ

จึงเปนเงินของโจทกที่จายเปนเงินคาตอบแทนในวันและเวลาทำงานตามปกติ ซึ่งโจทกไดรับประโยชน
เพราะเทากับเปนการเพิ่มคาจางโดยไมตองจายเอง จึงถือวาคาบริการเปนคาจางที่โจทกตอง

นำมารวมคำนวณเพื่อสงเปนเงินสมทบนั้น เห็นวา คาจางคือเงินทุกประเภทที่นายจางจายใหแก

ลูกจางเปนคาตอบแทนการทำงานในวันและเวลาทำงานปกติ แตคาบริการตามอุทธรณของจำเลย
เปนเงินที่นายจางเรียกเก็บจากลูกคาเพื่อจายใหแกลูกจางของโจทกเพื่อจูงใจใหลูกจางใหบริการ

ลูกคาดวยดี คาบริการจึงมิใชเงินของโจทกผูเปนนายจางแตโจทกทำหนาที่เรียกเก็บเงินแทน

ลูกจางโจทกไมเคยจายเงินของโจทกเปนคาบริการใหแกลูกจางแตอยางใด ดังนั้น คาบริการ
จึงไมใชคาจางตามมาตรา ๕ แหงพระราชบัญญัติประกันสังคม พ.ศ. ๒๕๓๓ อันจะตองนำมาเปนฐาน

การคำนวณเงินสมทบเพื่อเขากองทุนประกันสังคมตามมาตรา ๔๖ และ ๔๗ ที่ศาลแรงงานกลาง

วินิจฉัยวาคาบริการไมใชคาจางนั้น ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษเห็นพองดวย อุทธรณขอนี้ของ
จำเลยฟงไมขึ้น

๕๔๑