Page 46 - พุทธปรัชญาที่ปรากฏในงานวรรณกรรมของรพินทรนาถ ฐากูร
P. 46
๓๓
ึ
่
ิ
่
์
ั
่
่
ั
ิ
์
ิ
่
ื
้
กลาง การพิมพหนงสือทีสำคัญอยางหนงของคันนงแฮม ทีมีพนฐานบนการวจยของเขาคือบลหสา
่
ั
ิ
้
้
ี
ั
ิ
สถูป (Bhilsa Stupa) คันนงแฮมยงสนใจจารึกพระเจ้าอโศกอกดวย ในป พ.ศ. ๒๔๒๐ ไดจดพมพ ์
ี
จารกทีรูจกกนดในการรวมบทความชอ “Corpus Inscriptionam Indicarum” ในบทความชดน ้ ี
้
ื
่
ั
่
ี
ุ
ึ
ั
้
จารึกทังหมดถูกพิมพ์ใน Fascimile การแปลความหมายโดยใช้สัทศาสตร์และการแปลเป็น
์
ั
้
ิ
้
ี
ภาษาองกฤษ ในเวลาใกล้เคียงกนนไดมีการคนพบ จารึกบนแผ่นหนไพรต ไมเนอร, จารึกบนแผ่นหน
ั
ิ
้
ั
ี
้
รูปนารท ไมเนอร์ และจารึกบนเสาหินรามปรวะอกดวย
ุ
ิ
ิ
้
ู
ี
ในป พ.ศ. ๒๔๒๕ ชนส่วนของประกาศบนแผ่นหนพระเจ้าอโศกถกค้นพบทโสปารา ใน
ี
่
เมืองรานา มหาราษฏร์ โดย ดร.ภควัน ลาล อินทราจ และในปี พ.ศ. ๒๔๓๒ (๑๘๘๙)ร้อยเอกเลจห์
ิ
้
ิ
(Leigh) ไดพบจารึกบนแผ่นหนทีแมนเซหรา ในเมืองฮาซารา ปากสถาน ในป พ.ศ. ๒๔๓๓ (๑๘๙๐)
่
ี
ี
่
ิ
ิ
หลุยส์ ริดส์ ไดค้นพบประกาศบนแผนหนชนเล็กๆในไมซอร์
้
๔
้
๓.๑.๒ ระยะฟืนฟูจากหลักฐานทางวรรณกรรม (พ.ศ. ๒๓๘๗-๒๔๓๙)
้
ุ
้
การฟนฟพระพทธศาสนาจากการค้นควาหลักฐานทางวรรณกรรมไดเริมขึนหลังจากการ
้
่
ื
้
ู
้
้
้
่
ฟนฟจากหลักฐานทางโบราณคดีครังแรกผ่านไปได้ ๙๔ ป การคนพบทางโบราณคดทีมีจำนวนมากขึน
ี
ู
ี
้
้
ื
เรือยๆ เปนแรงกระตุนตออนาคตเพอดำเนนการฟนฟพระพทธศาสนา ไดกอเกดกจกรรมการ
ื
ุ
ิ
่
ิ
้
้
็
่
ื
ิ
ู
่
้
่
เคลือนไหวทางดานวรรณกรรมของนักวชาการชาวตะวนตก ผูมีความนาเชอถือสำหรับการกอใหเกด
่
้
ิ
่
ั
่
้
่
ื
้
ิ
ื
ิ
ุ
บรรยากาศสำหรบผูทีมีรสนยมและธรรมชาติเหมือนกน เพอการศึกษาพระพทธศาสนาในอนเดยและ
่
ิ
ั
ั
ี
่
้
่
ตางประเทศ
้
ิ
็
ผูนำในการบุกเบกการดำเนนการทางดานวรรณกรรมพระพุทธศาสนาคือ เอม. วนเดอร์
้
ิ
ิ
นส, อ.เบอร์โนฟ, ว.เฟาว์ฟอล, เจมส์ ปรินเสพ, เควิน, คอสมา เดอ โกเรส์, โอเดนเบอร์ก, ฟุสซิน, ลี
ิ
ี
ี
้
ิ
่
ุ
้
ิ
ิ
์
้
ิ
ี
วายส์, เซอรบาสก และนายและนางรดส์เดวดส์ การคนพบวรรณกรรมพระพทธศาสนาเรมตนดวยวน
์
ื
เดอรนส ผูพยายามเขียนประวัตศาสตรวรรณกรรมพระพทธศาสนาในภาษาฝรงเศสเป็นชดที ๒ ในชอ
่
์
ิ
่
ั
ุ
ิ
้
่
ุ
ั
ั
ิ
“ประวตศาสตร์วรรณคดีอินเดีย” ในปี พ.ศ. ๒๓๘๗ (๑๘๔๔) เบอร์โนฟ ได้จดพิมพ์ “ประวัติศาสตร์
ั
พระพทธศาสนา” ครังแรก หนงสือเล่มที ๒ ของเขาแปลเปนภาษาฝรังเศสคือ “สัทธรรมปุณฑริก”
ุ
้
่
็
่
์
ี
ประมาณป พ.ศ. ๒๓๙๕ (๑๘๕๒) เบอรโนฟไดรวบรวบประวตศาสตร์พระพทธศาสนาในภาษา
ุ
ิ
้
ั
๕
สันสกฤต
่
์
ุ
ส่วนดานการศึกษาภาษาบาลีเริมดำเนนการโดยฟาอสฟอลล์ ผูทีจดพมพ “ธรรมบท” โดย
้
ั
้
่
ิ
ิ
ิ
แปลเปนภาษาลาตนฉบบแปลภาษาองกฤษของเขาคอสุตตนบาต (Sutta-Nipata) จดพมพในป พ.ศ.
ี
็
์
ิ
ื
ั
ิ
ั
ั
ิ
ิ
่
่
่
ุ
์
๒๔๒๔ (๑๘๘๑)ผลงานทียงใหญ่ของฟาอสฟอลล์คือการแปลชาดก พมพออกมา ๖ ชดระหวางป ี
ุ
่
พ.ศ. ๒๔๒๐-๒๔๔๐ (ค.ศ. ๑๘๗๗-๑๘๙๗) เฮอร์มานน์ โอลเดนเบอรก เป็นนักอินโดวิทยาทียิงใหญ่
่
์
๔ พระมหาบุญไทย ปุญญมโน, ประวตศาสตร์การฟนฟพระพทธศาสนาในอนเดย, [ออนไลน์],
ี
ุ
ั
ิ
ู
ื
้
ิ
ี
่
แหล่งทมา http://www.cybervanaram.net/2009-12-17-14-43-37-13/392-2011-01-21-02-58-14?jsn_
ี
setmobile=yes [๑๖ ม.ค. ๒๕๖๐].
๕ เรองเดียวกัน.
่
ื
