Page 636 - รวมไฟล์วารสาร ปีที่ 8 ฉบับที่ 1

5

ี
็
ิ
ั
ิ
ุ
ิ
ึ
ิ
ิ
ิ
่
ี
ี
ได้มการรบรองถงสทธเสรภาพ สทธส่วนบคคล รวมถงสทธความเปนอยู่ส่วนตัวไว้ในหลักสากลททกชน
ุ
ึ
ั
ิ
ี
ชาตให้การยอมรบ อกทั้ง ทได้มการรบรองไว้ตามกฎหมายในระดับรฐธรรมนญ
ี
ั
ู
่
ั
ี
2.3 สทธในการเฝาติดตามบุคคลอน
ื
่
ิ
ิ
้
็
ิ
ิ
ิ
็
ุ
ิ
่
ี
ิ
็
ิ
ุ
ื
สทธในความเปนอยู่ส่วนตัวถอเปนสทธมนษยชนขั้นพื้นฐาน เปนส่งทตดตัวมนษย์มาตั้งแต่เกิด
ี
ิ
ี
ิ
ิ
่
ี
ี
ุ
ุ
ผู้ใช้อ านาจปกครองไม่มอ านาจทจะลบล้างและมอาจจะก้าวล่วงได้ บคคลทกคนย่อมมสทธและเสรภาพใน
ุ
ิ
่
่
ี
ความเปนอยู่ส่วนตัว และสามารถกระท าการใด ๆ ก็ได้ ตราบเท่าทไม่กระทบสทธของบคคลอนและไม่ผิด
็
ื
ิ
ิ
ี
ุ
็
ั
กฎหมาย แต่ในบางกรณ รฐอาจจ าเปนต้องเข้ามาแทรกแซงสทธในความเปนอยู่ส่วนตัวของบคคลโดยอาศัย
ิ
็
เหตผลเพือรกษาความสงบเรยบรอยของส่วนรวมหรอเพือประโยชนสาธารณะ ซงรฐธรรมนญแห่ง
ึ
่
ู
ี
ุ
้
์
ั
่
ื
่
ั
ั
ั
ิ
ิ
็
ราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 ได้บัญญัตรบรองให้รฐสามารถเข้ามาแทรกแซงต่อสทธความเปนอยู่
ิ
ส่วนตัวของบคคลไว้ในมาตรา 32 โดยมความม่งหมายทส าคัญเพือค้มครองสทธของบคคลอน เพือการด ารง
ี
ิ
ี
่
่
่
ุ
ุ
ุ
ื
่
ิ
ุ
ี่
อยู่และเพือความสามารถในการท าภาระหน้าทของรฐ และเพื่อประโยชน์สาธารณะ
ั
่
2.4 ทฤษฎีความรบผิดตามกฎหมายลักษณะละเมิด
ั
ี
ี
ิ
ั
ี
ิ
ความรบผิดในทางละเมดในระบบกฎหมายจารตประเพณมสองแนวความคดใหญ่ ได้แก่
ี
แนวคดก่อนครสต์ศตวรรษท 19 ทถอว่าเมอมความเสยหายต้องมการชดใช้เยียวยา ส่วนแนวคดทสองถอว่า
ี
ิ
ื
ี
่
ี
่
่
ื
ื
ิ
ิ
่
ี
ี
่
่
ี
ความเสยหายทจะมผู้รบผิดชดใช้เยียวยาให้ได้นั้นต้องเกิดจากการกระท าของบคคลซงจงใจหรอกระท าลง
ื
ุ
ั
ี
ึ
ี
ึ
์
่
ิ
โดยขาดความระมัดระวังเท่านั้น ซงประเทศไทยใช้รปแบบกฎหมายลายลักษณอักษร การก าหนดค่าสนไหม
ู
ี
ี
ทดแทนนั้นยึดถอตามแนวคดทว่า ผู้กระท าละเมดต้องชดใช้ความเสยหายทเกิดข้นในท านองเดยวกับหน้ตาม
ี
ิ
ึ
่
ื
ี
่
ิ
ี
ื
็
สัญญา โดยเปนการชดใช้ค่าเสยหายตามความเสยหายทเกิดข้นจรง เพือให้ผู้เสยหายสามารถกลับคนส่ฐานะ
่
ี
ิ
ึ
ี
่
ู
ี
ี
่
ื
ิ
ื
ิ
ั
ี
ี
็
ิ
เดมเสมอนยังไม่มการกระท าละเมด หรอถ้าไม่มทางอนใดก็ต้องชดใช้เปนราคาทรพย์สน รวมทั้งค่าเสยหาย
ื
ี
ึ
่
่
อันจะถงบังคับให้ใช้ได้เพือความเสยหายอย่างใด ๆ อันได้ก่อให้เกิดข้น ดังนั้น เมอความม่งหมายของ
ุ
ื
ี
ึ
ิ
ี
่
ื
ี
่
ี
่
่
ี
กฎหมายละเมดอยู่ทการชดใช้เยียวยาความเสยหาย การทจะถอว่าเปนละเมดจงอยู่ทหลักเกณฑ์ทว่าต้องม ี
ี
็
ึ
ิ
ึ
ี
ึ
ี
ี
ิ
ื
ี
ี
ความเสยหายอันเปนผลจากการกระท าละเมด หรอมการกระท าโดยไม่มอ านาจท าได้เกิดข้น จงจะมการเรยก
็
ี
ั
ให้ผู้ก่อความเสยหายรบผิดชดใช้ได้
ื
่
ื
ื
เมอการกระท าครบองค์ประกอบเรองจงใจหรอประมาทเลนเล่อ และการกระท านั้นก่อให้เกิด
ิ
่
์
ี
ี
ี
ี
ความเสยหาย และมความสัมพันธระหว่างการกระท าและผล ผู้เสยหายมภาระการพิสจนว่าตนได้รบความ
ั
ู
์
ิ
เสยหายจากการกระท าดังกล่าว และสมควรได้รบค่าสนไหมทดแทนเพียงใด ผู้เสยหายจะต้องพิสจนความ
ั
์
ี
ู
ี
ิ
่
ึ
่
ี
ู
เสยหายทเกิดข้นให้ศาลได้วินจฉัยตามหลักผู้ใดกล่าวอ้าง ผู้นั้นมภาระการพิสจน์ ซงก าหนดไว้ในประมวล
ี
ี
ึ
ุ
่
ิ
กฎหมายวิธพิจารณาความแพ่ง มาตรา 84/1 ความว่า “ค่ความฝายใดกล่าวอ้างข้อเท็จจรงใด เพือสนับสนนค า
ี
ู
่
ค่ความของตน ให้ค่ความฝายนั้นมภาระการพิสจนข้อเท็จจรงนั้น...” หมายความว่า ถ้าค่ความฝายใดอ้าง
์
่
ู
ี
ู
ู
่
ู
ิ
็
ิ
่
ี
ึ
ิ
่
็
ี
่
ี
ื
ู
ข้อเท็จจรงใดข้นมา และข้อเท็จจรงนั้นเปนประเดนพิพาททจะต้องมการสบพยาน ค่ความฝายทกล่าวอ้างนั้น
617