Page 787 - รวมไฟล์วารสาร ปีที่ 8 ฉบับที่ 1
P. 787
16
่
้
่
ั
3.3) ปญหาเกียวกับการก าหนดวันหยุดและวันลาของลูกจางในกิจการขนสงทางบกภาคเอกชน
ของประเทศไทย
็
การขนส่งทางบกนั้นเปนงานทไม่มความแน่นอนในการก าหนดวันหยุด วันลาเพราะด้วย
ี
ี
่
่
ู
็
่
ี
่
ื
ี
่
ู
ี
รปแบบการท างานทแตกต่างจากการใช้แรงประเภทอนๆทการขนส่งทางบกนั้นลกจ้างจ าเปนทจะต้อง
ิ
ปฏบัตงานนอกสถานทตลอดเวลา ตามพระราชบัญญัตค้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ได้ก าหนดหลักไว้ให้
ิ
ิ
ุ
ี่
์
ู
นายจ้างจัดให้ลกจ้างมวันหยุดประจ าสัปดาหไม่น้อยกว่า 1 วัน โดยต้องมระยะเวลาห่างกันไม่เกิน 6 วัน
ี
ี
(มาตรา 28) และวันหยุดประจ าปไม่น้อยกว่า 13 วัน (มาตรา 30) หรอการก าหนดให้ลกจ้างมสทธหยุดเพือ
ิ
่
ู
ี
ื
ิ
ี
ุ
ประกอบกิจธระอันจ าเปนได้ปละไม่น้อยกว่า 3 วันท างานประกอบกับกฎกระทรวงฉบับท 12 (พ.ศ. 2541) ก็
่
ี
ี
็
ื
่
ึ
ื
่
ี
ิ
มได้มการก าหนดถงหลักเกณฑ์ว่าด้วยเรองของวันหยุด วันลาต่างๆเนองจากในการท างานขนส่งทางบกนั้น
ิ
ั
ิ
ึ
ต้องรกษาเวลาในการส่งสนค้าให้ตรงต่อเวลาจงท าให้การก าหนดวันหยุดวันลาของลกจ้างนั้นไม่ได้รบสทธ ิ
ั
ู
ี
่
ี
่
ตามทกฎหมายก าหนด ประกอบความเข้าใจของนายจ้างบางรายทอาจมความเข้าใจทผิดเกียวกับการก าหนด
ี
่
่
ี
วันหยุด วันลาดังกล่าวได้
่
่
ื
่
่
ั
3.4) ปญหาเกียวกับการก าหนดการจายคาทดแทนในกรณีเกิดอุบัติเหตุเนองจากการท างานของ
่
้
ลูกจางในกิจการขนสงทางบกภาคเอกชนของประเทศไทย
ี
ี
เนองจากการท างานในกิจการขนส่งทางบกนั้นเปนงานทต้องมการเดนทางเกือบจะตลอดเวลา
่
ิ
่
็
ื
ี
ี
ู
่
ึ
่
่
ี
็
ี
และเปนงานทต้องใช้แรงกายอย่างหนักจงท าให้ลกจ้างในกิจการขนส่งทางบกนั้นมความเสยงทจะประสบ
ี่
ุ
ุ
ื
ิ
ื่
ื่
อบัตเหต หรอความเจ็บปวยเนองมาจากการท างานในทางการทจ้างได้ โดยเมอพิจารณาจากกฎกระทรวง
่
ี
ู
่
ุ
ิ
ี่
ื
ฉบับท 12 (พ.ศ. 2541) ก็มได้มการก าหนดหลักเกณฑ์ในการให้ความค้มครองลกจ้างในเรองการจ่ายค่า
ิ
ุ
ทดแทนอบัตเหตเนองมาจากการทจ้างไว้โดยตรง แม้ได้มการให้ความค้มครองตามพระราชบัญญัตเงน
ิ
ื่
ี
ุ
ี่
ิ
ุ
ี
่
ิ
ิ
ึ
ิ
ทดแทน พ.ศ. 2537 แต่พระราชบัญญัตดังกล่าวก็มได้มการบัญญัตถงการทลกจ้างประสบอันตรายระหว่าง
ี
ู
ี
่
ิ
ั
ิ
็
ี
ื
ี
ึ
่
็
เดนทางไปท างานนอกสถานทให้แก่นายจ้างไว้ซงถอว่าเปนประเดนปญหาทยังมได้มการบัญญัตกฎหมายไว้
ิ
่
่
ี
ึ
่
ี
ู
ุ
ั
ให้ครอบคลม อกทั้งด้วยความหลากหลายของรปแบบการขนส่งทางบกทเพิ่มมากซงก าหนดสทธการได้รบ
ิ
ิ
ิ
็
เงนทดแทนต่างๆตามพระราชบัญญัตเงนทดแทน พ.ศ. 2537 นั้นเปนการให้ความค้มครองในรปแบบของ
ิ
ิ
ู
ุ
่
ุ
ึ
ุ
ี
อตสาหกรรมทั่วไปจงจ าเปนทจะต้องมการก าหนดรปแบบของการก าหนดค่าชดเชยในอตหากรรมการ
็
ู
ี
ี
ึ
ขนส่งทางบกให้มความชัดเจนมากยิ่งข้น
่
ั
่
้
3.5) ปญหาเกียวกับการเลิกจางและคาชดเชยการเลิกจางของลูกจางในกิจการขนสงทางบก
่
้
้
ภาคเอกชนของประเทศไทย
ิ
ุ
ิ
ุ
การให้ความค้มครองลกจ้างจากการเลกจ้างนั้นตามพระราชบัญญัตค้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541
ู
ิ
ได้บัญญัตไว้ใน มาตรา 118 และมาตรา 119 ในเรองการจ่ายค่าชดเชย การเลกจ้าง เนองจากสภาพการท างาน
ื่
ิ
ื
่
ิ
ู
ของลกจ้างในกิจการขนส่งทางบกภาคเอกชนนั้นเปนงานทต้องท างานอย่างหนัก และต้องมการส่งสนค้า
็
่
ี
ี
่
็
ุ
ุ
ื
ตลอดทั้งวันจงอาจเปนเหตให้ลกจ้างประสบอบัตเหตหรอเจ็บปวยจนเปนเหตให้การเลกจ้างทไม่เปนธรรม
ู
่
็
ิ
ึ
ี
็
ิ
ุ
ุ
768
