Page 939 - รวมไฟล์วารสาร ปีที่ 8 ฉบับที่ 1

8

ึ
จ าเลยต้องตอบค าถามค้านของฝายโจทก์ รวมถงค าถามค้านของทนายความของจ าเลยร่วมด้วย
่
ื
่
ี
เมอตนสมัครใจทจะให้การในชั้นศาล เพราะจ าเลยอยู่ในฐานะพยานบคคล ดังนั้นค าให้การและการตอบ
ุ
่
ึ
ค าถามค้านของจ าเลยจงอาจถกน าไปใช้ในการลงโทษกับจ าเลยร่วมได้ แต่ฝายโจทก์ไม่สามารถถามค้านใน
่
ู
ี
ึ
ื่
ี
ื
่
ื
่
็
ื
เรองทเปนการท าลายความน่าเชอถอของจ าเลยได้ เช่น การถามถงค าพิพากษาคดก่อนๆ ของจ าเลยหรอการ
ี
ถามถงเคยถกตั้งข้อหาในความผิดคดอนของจ าเลย
ึ
่
ื
ู
3.2 ประเทศสหรฐอเมรกา
ั
ิ
การน าผู้ร่วมกระท าผิดเปนพยานถอว่าเปนปญหาเพราะขัดกับหลักการใช้สทธทจะไม่ให้การ
ั
็
ี
็
่
ื
ิ
ิ
ิ
เปนปฏปกษ์ต่อตนเองในทางอาญา (The Privilege against self-incrimination) จงได้มกฎหมายว่าด้วยการให้
็
ี
ึ
ั
ี
ความค้มกันให้พยาน แต่ก็ไม่มผลให้ความผิดนั้นหมดไปเปนเพียงกฎหมายทให้ความมั่นใจกับผู้ร่วมกระท า
็
ุ
ี
่
ิ
ิ
ิ
ี
ิ
ี
็
ั
็
ื
่
ู
ี
่
ผิดทจะไม่ถกด าเนนคด และถอเปนการลบล้างสทธของพยานในการจะอ้างสทธทจะไม่ให้การเปนปฏปกษ์
ิ
ิ
ี
ต่อตนเองในทางอาญาอกต่อไป นอกจากนั้นแล้วยังมการให้ความค้มกันแก่พยานโดยอาศัยอ านาจของ
ุ
ี
พนักงานอัยการในการต่อรองกับผู้กระท าผิดว่าจะไม่ฟอง แต่อย่างไรก็ตามศาลไม่ยอมรบข้อตกลงดังกล่าว
ั
้
็
11
เพราะข้อตกลงระหว่างพนักงานอัยการกับผู้กระท าผิดไม่ได้เกิดจากความเหนชอบจากศาล
ค าให้การของพยานจะไม่ได้รบความค้มกัน หากมการน าค าให้การน้ ีไปใช้ในการค้นหา
ั
ุ
ี
็
ื
่
็
ุ
ั
ค าให้การอนเอามาเปนพยานหลักฐานยันตัวเขาในภายหลัง ศาลเหนว่าพยานจะต้องได้รบความค้มกันท ี ่
ึ
่
้
ื
่
ี
ั
ู
์
ู
้
สมบรณจากการทเขาอาจถกฟองรองในอนาคตจากความผิดซงเขาได้ให้การนั้น คอ ห้ามฟองรองส าหรบผล
้
้
็
้
้
่
ี
อันเกิดจากค าให้การของพยานนั้น โดยได้บัญญัตเปนกฎหมายในลักษณะทว่า “จะไม่สามารถฟองรอง
ิ
ื
ื
่
ิ
่
่
ี
่
ั
่
เพือให้ต้องรบผิดชอบเกียวกับการกระท า เรองราวหรอส่งใดๆ ทเกียวกับเรองทเขาให้การหรอให้
่
ี
่
ื
ื
12
พยานหลักฐานไป
่
ื
ในการถามค้านจ าเลย จ าเลยต้องตอบค าถามเหมอนกับพยานคนอนๆ เมอพยานให้การต่อศาล
่
ื
ื
้
่
้
ื
่
ื
ี
่
็
ู
แล้ว พยานอาจถกฟองรองในความผิดเรองนั้นๆ ได้ กฎหมายห้ามไม่ให้ถามค้านจ าเลยเกียวกับเรองทเปน
่
ความผิดของจ าเลยในคร้งก่อน และห้ามถามค้านจ าเลยในค าถามทเกียวข้องกับเรองรายละเอยดในความผิด
ี
ื
่
่
่
ั
ี
่
ในคร้งก่อนของจ าเลย แล้วจะน าค าให้การของเขาทได้ให้การไว้ในฐานะพยานในคดก่อนมาใช้เอาผิดเขาใน
ี
ั
ี
ี
ี
่
ี
ี
การพิจารณาคดหลังไม่ได้ไม่ว่าจะโดยทางตรงหรอทางอ้อม ก่อนทจะมการให้การจะต้องมการซักถามพยาน
ื
ี
ิ
็
่
ิ
ิ
และพยานปฏเสธทจะให้การโดยอ้างสทธทจะให้การเปนปฏปกษ์ต่อตนเองเสยก่อน
่
ี
ั
ี
ิ
13
3.3 ประเทศเยอรมัน
ี
ค าซัดทอดของผู้มส่วนร่วมในการกระท าความผิด ตามกฎหมายวิธพิจารณาความอาญาเยอรมัน
ี
็
ุ
ิ
อธบายไว้ในส่วนของพยานบคคล โดยมการตั้งประเดนค าถามว่า บคคลทถกกล่าวหาว่ากระท าความผิดนั้น
ี
ู
ุ
ี
่

11 Charles T. Mc Cormick, Mc Cormick on Evidence, (Handbook Series) West Publishing Co. 1972, p. 304.
14 Yale Kamisar, Wayne R. Lafave and Jerold H. Israel, Basic Criminal Procedure : Cases, (American Casebook Series)
1980, p. 763.
15 Charles T. Mc Cormick, Mc Cormick on Evidence, (Handbook Series) West Publishing Co. 1972, p. 306-307.
920