Page 158 - รายวิชาภาษาไทย(พท31001)

158 | ห น า

คุณสมบัติของนักเขียนที่ดี

การจะเปนนักเขียนมืออาชีพที่ดีได จะตองเริ่มตนทีละขั้นหรือเริ่มจาก 0 ไป 1 2 3 และ 4 โดย
ิ
ไมคิดกระโดดขามขั้น ซึ่งมีวธีการดังน ี้
1. ตั้งใจ นักเขียนตองมีความตั้งใจ และรับผิดชอบในทุกขอความที่ตนเองไดเขียนถายทอดออกมา

ื้
ไมใชเพียงตัวอักษร ที่เรียงรอยออกมาเปนเนอหาเทานั้น แมแตยอหนาหรอเวนวรรคก็นับวาเปนสวนหนึ่งท ี่

ื
แสดงใหเห็นถึงความตั้งใจของนักเขียน ที่นักอานจะสามารถมองเหนไดเชนกันจดประสงคของการเปน
ุ
็

นักเขียนไมใชเปนเพื่อเขียนอะไรสักเรื่องใหจบแลวเลิกราไป แตนักเขียนควรใสใจทุมเทในสิ่งที่เขียน และ
ลงมือถายทอดเรื่องราวในจนตนาการนั้นอยางสุดความสามารถ หากมีความตั้งใจจรงคนอานจะรับรูได 
ิ
ิ
ทันที
2. รับฟง นักเขียนตองรูจักที่จะรับฟงคําวิจารณของเพื่อนนักเขียนดวยกันอยางใจกวาง เพราะไม

วานักเขียนจะมีฝมือระดับใด ก็สามารถมีขอผิดพลาดไดเชนกัน แมแตความคิดเห็นของนักอานก็มีสวน



ชวยใหนักเขียนปรับปรุงแกไขใหดียิ่งขึ้นได เพราะโดยสวนมากนักอานมักจะเห็นขอบกพรองใน
บทความของนักเขียนมากกวาตัวนักเขียนเอง

ู
ู
3. ใฝร นักเขียนตองรูจักคนควาหาความร ขอมูลหรือแหลงอางอิงที่ถูกตอง เพื่อพัฒนา การ
เขยนของตนเอง การเขยนเนื้อหาโดยปราศจากขอมูลจะทําใหเนื้อหาปราศจากสาระและแกนสาร
ี
ี
คนอานจะไมรูสึกสนุก
4. จรรยาบรรณ ไมวาอาชีพใดๆ จําเปนตองมีจรรยาบรรณเปนของตนเอง นักเขียนก็เชนกัน

นักเขียนที่มีจรรยาบรรณ ตองไมลอกของคนอนมาแอบอางชื่อเปนของตนเอง นี่คอสิ่งที่รายแรงที่สุด
ื

ื่
สําหรับนักเขียน
5. ความรับผิดชอบ ไมวาอาชีพใดๆ ความรับผิดชอบเปนสิ่งสําคัญ ซึ่งในที่น หมายถึง ความ
ี้
ื

รับผิดชอบตอทุกถอยคําในเนื้อหา กอนจะแสดงผลงานใหผูใดไดอานไมวาผูเขียนจะตั้งใจหรอ ไม
ตั้งใจก็ตาม
ี
6. ความสุข หลายคนอาจแอบคิดอยูในใจวาการเปนนักเขยนไมใชเรื่องงาย ไมวาอาชีพใดๆ
ุ
ตองมีจดงายจุดยากดวยกันทั้งสิ้น แลวเหตุใดการเปนนักเขียนตองมีความสุข? เพราะถาหากนักเขียน
เขียนดวยความทุกขไมรูสึกมีความสุขกับการเขียน ก็แสดงวานักเขียนผูนนไมเหมาะกับการเปนนักเขียน
ั้
นักเขียน คือ ผูที่แสดงความคิดเห็น ดวยการเขียนเปนหนังสือหรอลายลักษณอักษร ซึ่งอาจ
ื
แสดงออกในรูปแบบเรียงความ บทความ เรองสั้น นวนิยายฯลฯ คนที่จะเอาดีดานงานเขียน จะตองเปน
ื่
ิ

ู

คนชางฝน มีพรสวรรค และตองเรียนรู พยายามเขียนตามที่ตนถนัด รจักอยูในโลกแหงจนตนาการ จึงจะ


เขียนใหผูอานหัวเราะ รองไหและรอคอย ถือวาเปนหัวใจหลักของนักเขียน นอกจากนี้ตองเปนนักอาน



นักเขียนตองมีอารมณออนไหว รูสึกไวตอสิ่งเราทั้งหลาย นอกจากนี้ ยังตองเปนคนชางคิด ชางสังเกต
