Page 88 - Computer Network
P. 88

11.2. มัลติเพล็กซิง (MULTIPLEXING)                                                  79



                      11.2.2 การมัลติเพล็กซ์แบบแบ่งความยาวคลื่น (Wavelength-Division Multiplexing)

                      นอกจากการมัลติเพล็กซ์เชิงความถี่ดังที่กล่าวไปแล้ว การสื่อสารเชิงแสงหรือ Optical Communication จะอ้างอิง

                      ถึงการใช้ความยาวคลื่น (wavelength) ที่แตกต่างกันเพื่อใช้ในการส่งข้อมูล โดยทั่วไป การสื่อสารเชิงแสงเป็นการ
                      เชื่อมแบบจุดต่อจุด โดยอาศัยเส้นใยแก้วนำแสง ปัจจุบันเนื่องจากเทคโนโลยีที่ดีขึ้น การกำเนิดสัญญาณสามารถทำ
                      ด้วยเลเซอร์ไดโอด ทำให้การส่งสามารถใช้สเป็กตรัมความถี่ที่แคบลง (narrow frequency spectrum) ดังนั้นหาก
                      ใช้งานต้นกำเนิดสัญญาณที่มีความยาวคลื่นที่แตกต่างกัน จะทำให้สามารถส่งสัญญาณแสงไปพร้อมกันภายในช่อง
                      สัญญาณเดียว ซึ่งเป็นหลักการทำงานของ WDM ดังแสดงในรูปที่ 11.10 หากความยาวคลื่นใกล้ระดับ 1 nm หรือ

                      น้อยกว่าเราจะเรียกว่า dense WDM[12] ซึ่งเราจะไม่ขอกล่าวถึงในที่นี้





                                                                           book)






                                       รูปที่ 11.10: หลักการทำงานมัลติเพล็กซิงแบบ WDM (รูปจาก [14])
                                                          (partial



                      11.2.3 การมัลติเพล็กซ์แบบแบ่งเวลา (Time Division Multiplexing)


                      แม้ว่าการทำมัลติเพล็กซ์แบบ WDM สามารถสนับสนุนความต้องการของการส่งข้อมูลขนาดใหญ่ได้ แต่ไม่สามารถ
                                               only
                      ตอบสนองความต้องการของผู้ใช้บนสายโทรศัพท์หรือสายทองแดงได้ เนื่องจากรองรับการสื่อสารบนใยแก้วนำแสง
                      เท่านั้น การมัลติเพล็กซ์แบบ FDM สามารถรองรับการสื่อสารบนสายทองแดงได้ แต่ต้องเป็นการสื่อสารระบบแอนะ
                      ล็อก ทำให้ไม่สะดวกต่อการใช้ในระบบคอมพิวเตอร์ ดังนั้นการใช้มัลติเพล็กซ์แบบ TDM จึงได้รับความนิยมมากกว่า

                      เนื่องจากสามารถทำงานได้ด้วยระบบที่เป็นดิจิทัลทั้งระบบ แต่ต้องเป็นดิจิทัลเท่านั้น ซึ่งเป็นข้อจำกัดของการทำ
                                    KKU
                      มัลติเพล็กซ์ของ TDM
                         การทำมัลติเพล็กซ์แบบ TDM จะแตกต่างกับแบบ FDM โดยสิ้นเชิง การทำมัลติเพล็กซ์แบบ FDM เป็นการใช้
                      ช่องสัญญาณร่วมกันจากการที่แบ่งช่องสัญญาณเป็นส่วนๆ แต่การทำมัลติเพล็กซ์แบบ TDM ผู้ใช้สามารถใช้งานทั้ง
                      ช่องสัญญาณจากการแบ่งช่วงเวลากันใช้ หากเปรียบเทียบกับการใช้ห้องเรียน การทำมัลติเพล็กซ์แบบ FDM เปรียบ
                      เสมือนเราแบ่งห้องเรียนออกเป็นห้องเล็กๆหลายห้อง โดยทุกคนเข้ามาใช้ในห้องของตนเอง แต่การทำมัลติเพล็กซ์
                      แบบ TDM เปรียบได้กับการที่ทุกคนสามารถจะใช้ห้องเต็มห้องได้ตามเวลาที่กำหนด รูปที่ 11.11 แสดงการทำงาน

                      พื้นฐานของระบบ TDM โดยที่มีผู้ใช้จำนวน 3 คน (1, 2, และ 3) ใช้ช่องสัญญาณร่วมกัน














                                             รูปที่ 11.11: หลักการทำงานมัลติเพล็กซิงแบบ TDM

                         การส่งข้อมูลการทำมัลติเพล็กซ์แบบ TDM ข้อมูลของแต่ละช่องสัญญาณจะถูกแบ่งออกเป็นสล็อต (slot) โดย

                      แต่ละสล็อตอาจจะเป็นหนื่งบิต หนึ่งตัวอักษร หรือหนึ่งบล็อค (block) ของข้อมูล จากนั้นข้อมูลจะถูกมัลติเพล็กซ์
   83   84   85   86   87   88   89   90   91   92   93