Page 216 - Aardrijkskunde Vakstudie 2_1920

OPDRACHT
Duid op de onderstaande blinde kaart van Europa met pijlen de verspreiding van het
Christendom aan tot 1400.

Figuur 134: Verspreiding van het Christendom tot 1400

Tot de protestantse reformatie was de kerk de enige bindende kracht tussen de grote
verscheidenheid van Europese volkeren. Het zijn ook de pausen van Rome geweest die
herhaaldelijk en expliciet de Europese cultuur met het christendom vereenzelvigd
hebben, zij het dan met het katholicisme. Paus Pius II beschreef immers, op de vooravond
van de reformatie en in een brief aan de sultan Mohammed II, de Grieks-Orthodoxe en
Armeense christenen als onware gelovigen. In 1982 omschreef paus Paulus 11 de
Europese identiteit als “ondenkbaar zonder het christendom” en dat het geloof “de
beschaving van het continent gerijpt had, evenals de cultuur, zijn dynamisme, activiteit
en capaciteit tot constructieve expansie in andere continenten”.

De diffusie van het christendom naar het noordwesten ging gepaard met de opkomst van
de islam, het verdrijven van de christelijke gemeenschappen uit Klein-Azië en het
inplanten van de islamitische cultuur op het Iberisch schiereiland en in de Balkan. De
verspreiding van het christendom gebeurde uit twee centra: Rome voor de verspreiding
van het katholicisme in westelijke en noordelijk Europa, Constantinopel voor de
verspreiding van de orthodoxe kerken in Oost-Europa. Wanneer de katholieke kerk een
duidelijk centrale en internationale politiek macht uitbouwde, was dit niet het geval met
de orthodoxe kerken die veeleer op een regionale, nationale basis georganiseerd werden.
Op de bedreiging van de verspreiding van de islam werd dan ook vooral vanuit het
katholieke westen gereageerd (kruistochten, de Reconquista). Het was dan ook in West-

1 AA VS 2 216 © 2019 Arteveldehogeschool