Page 94 - จรัมบุญ
P. 94
จะเป็นบุญเก่าเตือนใจหรืออย่างไรไม่ทราบ วันหน่งติดตาม
ึ
ชาวบ้านไปฟังเทศน์ในวันอุโบสถ พระท่านแสดงธรรมรวมความตาม
พระพุทธวจนะว่า
บุคคลควรกล่าวคําสัตย์
บุคคลไม่ควรโกรธ
บุคคลพึงให้แก่ผู้ขอแม้มีวัตถุน้อย
�
บุคคลจะไปสู่สานักเทพยดาท้งหลายได้ เพราะเหตุ ๓ อย่างน้น
ั
ั
เมื่อได้ฟังเทศน์ดังนั้นก็ได้สติ และพระท่านสอนว่า ใครผู้ใดย่อมผูกใจ
เจ็บว่า ผู้น้ได้ด่าเรา ได้ฆ่าเรา ได้ชนะเรา ได้ลักส่งของๆ เรา เวรของเขา
ิ
ี
ั
�
ย่อมไม่ระงับ มีแต่จะงอกงามด้วยเวร ต้งแต่น้นดิฉันก็ทาในใจว่า
ั
“ฉันไม่โกรธ” เมื่อกระทบกับอารมณ์ที่ไม่ชอบใจ ก็นึกภาวนาในใจว่า
“ฉันไม่โกรธ”
พระคุณเจ้าผู้เจริญ การท�าในใจว่า “ฉันไม่โกรธ” นั้น เป็นยา
ดบโมโหได้อย่างศกดสทธ เมอก่อนนนฉนมโทสะเป็นเจ้าเรอน
ิ
ิ
ั
์
์
ื
ั
ิ
่
ี
้
ั
ื
ั
ื
ไม่ยอมให้ใครมาเหยียดหยามได้ง่ายๆ เม่อได้ฟังพระท่านสอนแล้ว
ชาวบ้านเรือนเคยงจะกล่าวคาร้าย ดิฉันนึกในใจว่า “ฉันไม่โกรธ”
ี
�
สามีตวาด ก็นึกในใจตอบว่า “ฉันไม่โกรธ” ความสงบเกิดในเพื่อนบ้าน
แม้ในครัวเรือนก็เงียบลง สามีจะตีก็เชิญตี จะด่าก็เชิญด่า “ฉันไม่โกรธ”
ในท่สุดก็ต้องมาลุกะโทษล่วงเกินฉัน เม่อดิฉันดับความโกรธได้
ี
ื
ได้รับเมตตาปรานีจากทุกคน จะพูดจาอย่างไรเขาก็เช่อฟัง ดิฉันได้
ื
รักษาใจในบทภาวนาว่า “ฉันไม่โกรธ” อย่างเคร่งครัด อยู่เย็นเป็นสุข
ตลอดมา เมื่ออยู่ในมุนษย์โลกไม่ได้ วิญญาณก็ละร่างกายของมนุษย์
มาได้ร่างกายของชาวสวรรค์อยู่ในบัดน้ ดิฉันรักษาใจไม่ให้โกรธอย่างเดียว
ี
ได้อานิสงส์ถึงเพียงนี้
68 จรัมบุญ
