Page 54 - นาวิกศาสตร์ กันยายน ๒๕๖๒
P. 54
ี
ุ
ุ
ื
ั
ื
่
่
ิ
เมอวนท ๖ มถนายน พ.ศ. ๒๔๘๗ คอมหาการยทธท ี ่
�
ย่งใหญ่ท่สุด โดยพันธมิตรได้กาหนดหัวหาดในการส่ง
ิ
ี
ทหารขึ้นสู่ฝั่งไว้ถึง ๕ แห่ง ได้แก่ หาดซอร์ด หาดโกลด์
หาดโอมาฮา หาดจูโน่ และหาดยูทาร์ โดยใช้กาลังผสม
�
ที่มีทหารอเมริกัน อังกฤษ เป็นหลัก
ในจ�านวนนั้น “โอมาฮา” ถูกบันทึกไว้ว่า เป็นหาด
ี
ี
ท่มีการสู้รบรุนแรงมากท่สุดและสร้างความสูญเสียให้กับ
ี
ทหารอเมริกันอย่างมหันต์ ก่อนท่แนวป้องกันของฝ่าย
ี
�
ี
เยอรมนีท่หาดน้จะถูกทาลายหลังการเข่นฆ่าอันหฤโหด
หลายสิบชั่วโมงสิ้นสุดลง
ตลอดช่วงเวลาน้น เหตุการณ์มากมายท้งความ
ั
ั
แกล้วกล้า ความผิดพลาดสับสน ความมุ่งม่นต้งใจ เสียสละ
ั
ั
ึ
และจิตวิญญาณแห่งความเป็นชายชาติทหาร ได้บังเกิดข้น
ี
ณ หาดนรกแห่งน และน่คือบางส่วนท่ถูกบันทึกไว้ในหนังสือ
ี
้
ี
ั
ั
“D-Day” ของ “คอนเนเรยส ไรอน” นกเขียนและ
ี
ื
นักค้นคว้าประวัติศาสตร์สงครามช่อก้องโลกผู้ล่วงลับไปแล้ว ทหารพันธมิตรบนชายหาดหลังการรบสิ้นสุดลง
ี
ึ
ในการน “พันทิวา” ขอเลือกเร่องราวในส่วนท ี ่ หน้าท่ผู้ตรวจการณ์ไม่สามารถข้นฝั่งได้ และส่วนน้อย
ื
ี
้
ึ
�
ื
ี
เกี่ยวข้องกับ “ทหารเรือ” มาน�าเสนอแก่ผู้อ่านนิตยสาร ท่ข้นไปได้ก็ไม่อาจดารงการติดต่อส่อสารระหว่างเรือและ
นาวิกศาสตร์ เพ่อให้ทุกท่านได้ทราบว่าทหารเรือ ชายหาดไว้ได้
ื
ี
มีบทบาทอย่างไรในมหายุทธครั้งนั้น บรรดาเรือพิฆาตท่แล่นเข้าใกล้ชายฝั่งจึงเกิด
ี
จากหนังสือ D-Day ระบุว่า ความลังเลและไม่กล้าท่จะยิงถล่มป้อมปราการ ตลอดจน
ึ
ี
ในการยกพลข้นบกท่หาดโอมาฮาชายฝั่ง “นอร์มังดี” รังปืนของฝ่ายเยอรมันได้ตามต้องการ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะ
�
ถึงแม้ว่าเรือรบในทะเลจะมีปืนเรือเป็นจานวนมาก สามารถมองเห็นต�าแหน่งที่มั่นข้าศึกก็ตาม
ึ
ซ่งน่าจะสนับสนุนการยิงให้กับทหารบนหัวหาดได้อย่าง ผู้บังคับการเรือคนหน่งคือ นาวาโท ดับบลิว เจ.
ึ
ึ
�
ต่อเน่อง แต่โดยข้อเท็จจริงเรือเหล่าน้นต้อง “หยุดยิง” มาร์แชล ซ่งนาเรือพิฆาต “แซทเทอลี” เข้าปฏิบัติการ
ั
ื
ในทันที หลังจากขบวนยกพลขึ้นบก “คลื่นแรก” เคลื่อน ในวันนั้นได้เขียนไว้ในรายงานการรบของเขาว่า
ี
ี
ื
ถึงที่หมายบนฝั่ง “มันเป็นความรู้สึกท่แสนจะขมข่นและห่อเห่ยว
ผู้บังคับการเรือทุกนายต้องปฏิบัติตามคาส่ง “ห้ามยิง” เราได้แต่อยู่เฉย ๆ ในระยะห่าง ๑๐๐ หลา จากชายฝั่ง
ั
�
ู
ึ
้
�
จนกว่าจะมีการกาหนดเป้าหมายท่แน่นอนซ่งจะแจ้งมา และเฝ้าดกองทหารราบพร้อมรถถัง, กองเรือยกพลขนบก
ึ
ี
ิ
ิ
้
�
ู
่
ี
ั
�
ิ
่
ื
ทางวิทยุโดยหน่วยควบคุมการยิงบนชายหาด เพ่อให้ และยานสะเทนนาสะเทนบกของฝายเราทกาลงถกระดมยง
�
ื
ึ
ี
แน่ใจว่ากระสุนจะไม่ถูกฝ่ายเดียวกัน ซ่งท่กล่าวมาเป็น อย่างหนักจากข้าศึก โดยไม่สามารถทาการยิงเพ่อช่วยเหลือ
ี
�
แผนการท่กาหนดไว้สาหรับเรือรบท่เข้าร่วมปฏิบัติการ พวกเขาได้เลย”
ี
�
ในวันดี-เดย์ สาเหตุเป็นเพราะเราไม่ได้รับข่าวสารและการยืนยัน
ื
ึ
ี
แต่เม่อถึงเวลาปฏิบัติการจริง ปัญหาท่เกิดข้นใน ว่าจะให้ยิงไปยังจุดไหน อีกทั้งพวกเขาไม่สามารถชี้จุดซึ่ง
ั
ี
�
�
ึ
วันนั้นก็คือ ทหารจากหน่วยควบคุมการยิงซ่งต้องทา เป็นตาแหน่งท่ต้งของปืนใหญ่ฝ่ายเยอรมันให้กับเราได้
52 นาวิกศาสตร์ ปีที่ ๑๐๒ เล่มที่ ๙ ประจำ�เดือน กันย�ยน ๒๕๖๒
