Page 59 - นาวิกศาสตร์ กันยายน ๒๕๖๒
P. 59
�
ี
ปืนบนเรือเล็งเข้าใส่ขอบหน้าผา หลังจากท่ตรวจพบ ของชุดทาลายทุ่นระเบิดบนหาดโอมาฮาในเช้าวันนั้นคือ
ั
ื
ว่ามีสนามเพลาะต้งอยู่ เม่อกลุ่มกระสุนถล่มลงเป้า เรืออะไร จนกระทั่งในปี ค.ศ. ๑๙๘๙ เจมส์ ไนฟ
เราสามารถมองเห็นสนามเพลาะ พร้อมด้วยปืนและทหาร พบประกาศการพบปะสังสรรค์ของอดีตลูกเรือท่เคย
ี
เยอรมันหล่นลงมาจากหน้าผา ผมไม่สงสัยเลยว่า ท�าไม ประจ�าการอยู่บนเรือพิฆาต “แฟรงค์ฟอร์ด” ในวารสาร
ึ
ี
�
ี
เรือพิฆาตของเราซ่งมีเพียงไม่ก่ลาท่โอมาฮา จึงสามารถ “VFM MAGAZINE KNIGHT” ของกองทัพเรือ ไนฟ
ป้องกันการตอบโต้ของฝ่ายเยอรมันได้เป็นอย่างดี” จึงเดินทางไปร่วมงานนั้นด้วย
หลังสงครามโลกครั้งที่ ๒ สงบลงได้ ๔๕ ปี “เจมส์ และไนฟก็ไม่ผิดหวัง เพราะมีการกล่าวถึงเหตุการณ์
ึ
ไนฟ” ทหารช่างของหน่วยทาลายหาดซ่งข้นฝั่งเวลา ๐๖๓๐ ในวันดี-เดย์ โดยอดีตลูกเรือและตอนหนึ่งพวกเขาเล่าถึง
ึ
�
ได้เล่าถึงการปฏิบัติการของเรือพิฆาต “แฟรงค์ฟอร์ด” การยิงสนับสนุนท่หาดโอมาฮา ซ่งทาให้ เจมส์ ไนฟ
ี
ึ
�
ั
ี
โดยตีพิมพ์ในหนังสือ “ปฏิบัติการทางเรือของกองทัพเรือ ม่นใจว่า เรือพิฆาตลาท่ได้ช่วยเหลือเขาและอยู่ใน
�
สหรัฐฯ” มีข้อความบางตอนดังน “ระหว่างท่ผมกับเพ่อน ๆ ความทรงจาของเขาตลอดมาคือ เรอพฆาต “แฟรงคฟอร์ด”
้
ี
ี
�
ื
ิ
์
ื
กาลังตกอยู่ในวงล้อมของข้าศึก หากเราต่างรู้สึกหวาดกลัว นั้นเอง
�
ี
และส้นหวัง จนกระท่งเวลาประมาณ ๑๐๐๐ หรือ ไม่เพียงแต่ “เจมส์ ไนฟ” เท่าน้นท่รู้สึกเป็นหน้บุญคุณ
ั
ั
ี
ิ
�
ึ
ึ
ั
หลังจากน้นไม่เท่าไหร่ เรือพิฆาตลาหน่งได้ปรากฎข้น ทหารเรือที่ร่วมปฏิบัติในวันดี-เดย์ หัวหน้าชุดขึ้นบกของ
ั
่
ั
็
ึ
ในทะเลและหันหัวมายังจุดที่เราปักหลักอยู่” กองพลท ๑ พนเอก “เอสบี. มาร์แชล” กรู้สกเช่นน้น
ี
ั
“ความคิดในตอนแรกของผมก็คือเรือพิฆาตลาน้น โดย พันเอก มาร์แชลได้เขียนรายงานถึง พลเรือเอก
�
ี
ิ
่
ี
คงได้รับความเสยหายจากท่นระเบดหรอตอร์ปิโดของ “เจแอล. ฮอล” ในวันท ๘ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๔๘๗
ื
ุ
�
ฝ่ายเยอรมัน ทาให้ต้องแล่นหนีมาใกล้ชายฝั่ง แต่แล้ว หลังการยกพลผ่านพ้นไป ๑ เดือน โดยระบุว่า
เรือพิฆาตได้หันหัวเรือไปทางขวาและถือเข็มแล่นขนาน เมื่อเขาไปถึงหาด “โอมาฮา” และท�าการตรวจสอบ
ไปกับชายหาด จากนั้นได้ทาการระดมยิงด้วยปืนทุกกระบอก แนวต้านทานของทหารเยอรมัน ในฐานะ ผบ.หน่วย
�
บนเรือ กระสุนปืนใหญ่ว่งผ่านห่างจากศีรษะของพวกเรา เขาคิดว่าป้อมปราการของเยอรมันแข็งแกร่งเกินกว่า
ิ
ี
ั
ี
ในระยะสูงเพียงไม่ก่ฟุตเท่าน้น” เจมส์ ไนฟ มองเห็น ท่ทหารราบในบังคับบัญชาของเขาจะตีให้แตกและบุก
เรอพฆาตแล่นไปทางทศตะวนตกของชายหาดและยต ิ ขึ้นไปได้
ุ
ิ
ื
ั
ิ
การยิงชั่วขณะ ก่อนที่หันกลับและท�าการระดมยิงอีกครั้ง “แต่มีการโจมตีอย่างหน่งท่ทหารเยอรมันไม่สามารถ
ี
ึ
เรือพิฆาตแล่นกลับมาจนเกือบจะถึงจุดแรกและเร่ม ป้องกันได้ นั่นคือการระดมยิงจากทหารเรือ ผมมั่นใจว่า
ิ
้
ทาการระดมยิงซาไปยังเป้าหมายและได้หันหัวเรือไปยัง เพราะการสนับสนุนการยิงจากปืนบนเรือพิฆาตหลายลา
�
�
�
จุดอ่น ๆ ของชายหาดพร้อมท้งทาการระดมยิงต่อไปเร่อย ๆ ทาให้ข้าศึกอ่อนกาลังลงอย่างมาก ซ่งถ้าไม่มีการยิง
�
ื
�
�
ึ
ื
ั
๑๐ ปี หลังจากวันดี-เดย์ เจมส์ ไนฟ พยายามท่จะ ช่วยเหลือแล้ว พวกเราคงไม่สามารถบุกฝ่าชายหาด
ี
ทราบช่อของเรือพิฆาตลาน้น เขาติดต่อกับใคร ๆ หลายคน ขึ้นไปได้เลย”
�
ื
ั
ั
ึ
์
้
่
ื
แม้แต่ “คอร์เนเรียส ไรอัน” ซึ่งเป็นนักเขียนชื่อก้องโลก เมอ พลตร “เลยวนารด เจโรว” กบทหารของเขาขนบก
ี
ี
์
ี
ี
ร่นก่อนสตเวนส์ อเอ็ม.บรอส และได้รับการยกย่อง เมื่อเวลา ๑๙๐๐ ในวันดี-เดย์ เพื่อก่อตั้งกองบัญชาการ
ุ
ึ
ี
ว่ารวบรวมเหตุการณ์ต่าง ๆ ท่เกิดข้นในวันดี-เดย์ บนหัวหาด หลังการรบผ่านไป ๑๒ ชั่วโมง ข่าวสารแรก
ึ
ี
ได้ละเอียดที่สุด ท่เขาส่งกลับไปยัง พลเอก “โอมาร์ แบรดเลย์” ซ่งอยู่
แต่นักเขียนและนักค้นคว้าเหล่าน้นก็ไม่สามารถ บนเรือ “อากูสต้า” ก็คือ
ั
ยืนยันกับเจมส์ ไนฟ ได้ว่าเรือพิฆาตท่เข้าไปช่วยทหาร
ี
นาวิกศาสตร์ ปีที่ ๑๐๒ เล่มที่ ๙ ประจำ�เดือน กันย�ยน ๒๕๖๒ 57
