Page 63 - นาวิกศาสตร์ กันยายน ๒๕๖๒
P. 63
่
ี
�
ี
�
ต้องนาศพผู้เสียชีวิตกลับไปฝังท่ชาดหาด เพราะบนเรือ เม่อเฟอร์ร นาเหล็กกลับมา นายแพทย์สลาเกอร ี ่
ื
ึ
ี
พยาบาลไม่มีห้องเก็บศพ แต่ผู้บังคับการเรือยกพลข้นบก บอกให้เขาผูกแขนและขาของผู้บาดเจ็บท่ถูกตัดออก
ึ
�
ปฏิเสธที่จะปฏิบัติตามค�าสั่งนั้น ซ่งมีอยู่เป็นจานวนมากเข้ากับเหล็กและขว้างมันออกไป
ึ
ี
ู
ี
พลทหาร “เฟอร์ร บรู๊ค” ซ่งมีอายุเพียง ๑๘ ปี นอกเรือ เฟอร์ร่ร้สึกพะอึดพะอม ท่ต้องจัดการกบ
ั
ี
่
ี
่
ึ
และประจาอยู่บนเรือแอลเอสท หมายเลข ๒๘๕ ซงถูก “ซากอวัยวะ” เหล่านั้น แต่เขาก็จ�าต้องปฏิบัติตามค�าสั่ง
�
ดัดแปลงเป็นเรือพยาบาลเล่าว่า ต่อมาเม่อเฟอร์ร่ บอกกับทหารพรรคกลินซ่งเป็น
ี
ึ
ื
“ในสถานการณ์เช่นนน หมอเป็นบุคคลท่มีความสาคัญ ช่างเครื่องว่าเขาเอาเหล็กไปใช้ท�าอะไร ทหารพรรคกลิน
ี
�
ั
้
ั
�
ื
มากอย่างไม่น่าเช่อ ผมเห็นหมอและผู้ช่วยทางานกัน คนน้นก็รู้สึก “หัวเสียเล็กน้อย” เพราะว่าเขาอุตส่าห์เลือก
ี
่
ตลอดเวลา เพ่อผ่าตัดเอาหัวกระสุนออกจากแขนและ แต่เหล็กท่มีสภาพดีให้กับเฟอร์ร แต่มันกลับถูกใช้อย่าง
ี
ื
ขาของผู้บาดเจบ ก่อนทจะทาการเยบแผลให้พวกเขา ไม่คุ้มค่า ซ่งถ้ารู้ว่านายแพทย์ประจาเรือต้องการเหล็ก
ี
�
็
่
็
ึ
�
ในขณะเดียวกันต้องคอยปลอบขวัญผู้บาดเจ็บคนอ่น ๆ ไปใช้ทาอะไร เขาจะให้ “เศษเหล็ก” ท่มีอยู่มากมายบนพ้น
�
ี
ื
ื
ไม่ให้ตื่นตกใจ” ห้องแทนเหล็กดี ๆ ที่เขาให้ไปในตอนแรก”
่
ื
ุ
ี
่
ี
่
ั
ึ
พลทหาร เฟอร์ร เล่าต่อไปถงประสบการณ์อนน่า อกเหตการณ์หนงทน่าสลดใจ เมอพยาบาลสนาม
ี
ึ
่
ี
ื
�
ี
่
ิ
หวาดกลัวสาหรับเด็กหนุ่มเพ่งเคยออกสงครามเป็นคร้งแรก ท่ช่อ “เมทล แฟรงค์” ถูกเรียกไปทาการฉีดมอร์ฟีนให้กับ
ั
�
ี
อย่างเขาว่า นายแพทย์ประจาเรือท่ช่อ “สลาเทอร่” ทหารอเมริกัน ท่อยู่บนดาดฟ้าของเรือแอลเอสท อีกลาหน่ง
ี
ี
�
�
ื
ี
ึ
ื
ู่
ื
ึ
�
�
ส่งให้เขาลงไปยังห้องเก็บอะไหล่ของเคร่องจักรเพ่อนา เขาจาได้ว่ามีทหารราบไม่ทราบสังกัดคนหน่งนอนอยในเปล
ั
เหล็กฉากที่ยาวประมาณ ๒ ฟุต จ�านวน ๖ อัน ขึ้นมา หามคนเจ็บ
ื
ึ
บนห้องพยาบาล เม่อถูกฉีดมอร์ฟีนทหารคนน้นพยายามจะลุกข้น
ั
และส่งเสียงร้องดังล่น ในทันทีท่รู้ว่าขาขวาของตนขาด
ั
ี
หายไป แฟรงค์จึงจับให้ทหารขาขาดคนน้นนอนลง
ั
�
เขาไม่เคยลืมคาพูดของทหารผู้กลายเป็นคนพิการ
ึ
�
ไปตลอดชีวิตซ่งตะโกนว่า “แล้วผมจะทาอะไรต่อไป
ขาของผมอยู่ไหน ผมเป็นชาวนา !”
ในขณะท่การช่วยชีวิตดาเนินไป บางคนอาจจะมุ่งม่น
�
ั
ี
�
่
ี
่
ื
ทาหน้าทอน โดยไม่สนใจ เช่น นาวาเอก “พลาเมอร์”
ึ
้
้
่
่
ั
ั
ผบงคบการเรอพฆาต “ฮารดง” ซงแลนเรอของเขาเขาหา
ื
ู
ิ
้
ิ
ื
์
ั
ี
่
ั
ิ
�
ชายฝั่งและทาการระดมยงไปยงแนวทมนเยอรมนด้วย
ั
่
ปืนเรือทั้งหมดที่มีอยู่
เรือเอก “เซนเทอร์” ได้บรรยายลักษณะของ นาวาเอก
พลาเมอร์ ไว้ว่า “ผู้การของผมเป็นนายทหารที่เต็มไปด้วย
“ความสามารถ ไม่หว่นไหวกับเหตุการณ์ท่ตึงเครียด และ
ี
ั
ไม่อยากเสียเวลาแม้แต่นาทีเดียวที่จะหยุดรบ”
นายแพทย์ประจาเรือฮาร์ด้งคือ นาวาตร “แมคเคนซิน”
ิ
�
ี
ต้องทางานอย่างหนักเพ่อช่วยชีวิตผู้บาดเจ็บ เวลา ๑๐๔๒
�
ื
ผู้บาดเจ็บได้รับการปฐมพยาบาลบนชายหาด
หมอแมคเคนซินได้ขอให้ นาวาเอก พลาเมอร์ “หยุดยิง”
นาวิกศาสตร์ ปีที่ ๑๐๒ เล่มที่ ๙ ประจำ�เดือน กันย�ยน ๒๕๖๒ 61
