Page 122 - รายงานประจำปี2562
P. 122
คำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๓๗๘๑/2562
จำเลยไม่ชำระหนี้ตามสัญญาบัตรเครดิต ธนาคารโจทก์ทวงถามและบอกเลิกสัญญาแล้ว จึงฟอง
้
ิ
้
เป็นคดีนี้ ต่อมาศาลชั้นต้นมีคำพพากษาให้จำเลยชำระหนี้ตามฟองพร้อมดอกเบี้ยแก่โจทก์ แต่จำเลยไม่ปฏิบัติ
ตามคำพิพากษา โจทก์จึงได้ขอศาลตั้งเจ้าพนักงานบังคับคดี แสดงว่าโจทก์ประสงค์จะบังคับชำระหนี้โดยให้
ิ
เจ้าพนักงานบังคับคดียึดและอายัดทรัพย์สินของจำเลยซึ่งเป็นลูกหนี้ตามคำพพากษา นอกจากนี้ตามประมวล
่
ื่
กฎหมายวิธีพิจารณาความแพง มาตรา 286 (3) เดิม บัญญัติว่า ภายใต้บังคับบทบัญญัติแห่งกฎหมายอน เงิน
หรือสิทธิเรียกร้องเป็นเงินของลูกหนี้ตามคำพิพากษาต่อไปนี้ ไม่อยู่ในความรับผิดแห่งการบังคับคดีฯ (3)
เงินเดือน ค่าจ้าง บำนาญ ค่าชดใช้ เงินสงเคราะห์ หรือรายได้อื่นในลักษณะเดียวกันของพนักงาน ลูกจ้าง หรือ
คนงานนอกจากที่กล่าวไว้ใน (2) ที่นายจ้างจ่ายให้แก่บุคคลเหล่านั้น หรือคู่สมรสหรือญาติที่ยังมีชีวิตอยู่ของ
บุคคลเหล่านั้นเป็นจำนวนรวมกันเดือนละไม่เกินหนึ่งหมื่นบาท หรือตามจำนวนที่ศาลเห็นสมควร ซึ่ง
บทบัญญัติดังกล่าวมีเจตนารมณ์คุ้มครองลูกหนี้ตามคำพิพากษาที่เป็นพนักงาน ลูกจ้าง หรือคนงานสามารถ
ดำรงชีพต่อไปได้ โดยยังมีรายได้เลี้ยงชีพตนและครอบครัวต่อไปได้บ้าง จึงคุ้มครองมิให้เจ้าหนี้ตามคำพิพากษา
บังคับคดีจนหมดและไม่สามารถดำรงชีพต่อไปได้ ดังนั้น การที่โจทก์หักเงินซึ่งเป็นเงินเดือนส่วนที่เหลือที่
นายจ้างโอนเข้าบัญชีเงินฝากของจำเลยที่ธนาคารโจทก์เพื่อชำระหนี้ตามคำพิพากษา โดยอ้างว่าเป็นการหัก
กลบลบหนี้ระหว่างกันตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 341 ย่อมไม่อาจกระทำได้ โจทก์จึง
ชอบที่จะคืนเงินที่หักไปดังกล่าวกลับคืนเข้าบัญชีเงินฝากของจำเลย ณ วันที่โจทก์หักเงินจากบัญชีเงินฝาก
ดังกล่าว แล้วใช้สิทธิในการบังคับคดีทางเจ้าพนักงานบังคับคดีต่อไป
รายงานประจำปี ๒๕๖๒ หน้า | ๑๑๑
