Page 59 - ปกิณกะสาระ บุญส่ง - ปริยา นิลแก้ว
P. 59
จิปาถะสาระ ๕๓
มรณสติ
ี
็
ปนี้อายุครบ ๗๘ ป พิจารณาคัวเองแล ้วเห็นว่าเปนไปตามสุภาษิต
ี
๋
็
็
ื
่
ทางภาคเหนอ คือเปนวัยที่ “บะโหกเต๋มตั๋ว” คือมีโรคเต็มกาย เดียวเปนโนน
ี่
เปนน มากบ ้างน้อยบ ้าง ทั้งที่รักษาเองได ้หรือไปปรึกษาหมอที่คลินิกแล ้ว
็
่
กลับมารักษาตามทีหมอสังยาให ้ หรือรับการรักษาจากโรงพยาบาลในฐานะ
่
่
่
่
ผู้ปวยนอก(ซึงไม่ถึงกับนอนโรงพยาบาลในฐานะผู้ปวยใน)
ั
ต
จึงยอมรบสัจจธรรมแห่งชีวิตว่าสังขารร่างกายถูกใช ้ งานมามาก ้องมี
็
่
ี
การเสือมโทรมเปนธรรมดา และยิ่งคิดย ้อนไปในป ๒๕๕๓ ที่ตัวเองได ้ให ้การ
็
ี
ดูแลผู้ปวยมะเรงนานนบป(ดังที่นาเสนอในเรื่องที่ ๒ ของเอกสารเล่มนี้) แต่ใน
ั
่
่
ี้
ขณะน ผู้ปวยรายน้นกลับมาเปนผู้ดูแลให ้การช่วยเหลือเราเปนอย่างดี ซึงยิ่ง
ั
็
็
่
็
่
ยาถึงความไม่เที่ยงแท ้แนนอนของชีวิต เปนอย่างดี
้
ได ้อ่านบทความจากเว็บไซต์ http://www.visalo.org/article/D_
่
็
้
MoranaSati.htm ซึงเปนเนอหาจากการบรรยายธรรมของพระอธิการไพศาล
ื
็
วิสาโล เจ ้าอาวาสวัดสุคะโต จังหวัดชัยภูมิ เปนเนิ้อหาที่สอนใจให ้ได ้คิด ตริ
ี
ตรอง และส าเหนยก อย่างมาก จึงได ้หยิบยกเอาบางตอนมาเสนอ
็
ขอกราบนมัสการขอบพระคุณพระอาจารย์เปนอย่างมากที่ท่านได ้จุด
ประทีปส่องทางให ้แก่ญาติโยมทั้งหลาย มา ณ โอกาสนี้ด ้วย
นายบุญส่ง นิลแก ้ว
มีนาคม ๒๕๖๕
