Page 178 - รวมคำวินิจฉัย ของประธานศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ
P. 178
ี
ั
ิ
ี
ท่ ๑ และท่ ๒ ไม่ได้ประกอบธุรกจรบส่งผู้โดยสำรทำงอำกำศไปต่ำงประเทศและไม่อำจคำดได้ว่ำ
ั
ี
โจทก์จะถูกเจ้ำหน้ำท่ตรวจคนเข้ำเมืองสำธำรณรัฐฝร่งเศสไม่อนุญำตให้เข้ำเมืองและถูกส่งตัว
กลับประเทศไทย โจทก์มิได้หลบหนีเข้ำเมือง หรือใช้หนังสือเดินทำงหรือวีซ่ำปลอม โจทก์ไม่ใช่
อำชญำกร โจทก์เพียงเป็นผู้เดินทำงโดยมีวีซ่ำไม่ถูกต้อง โจทก์ไม่ได้สูญเสียอิสรภำพโดยได้รับ
ื
กำรปฏิบัติตำมหลักสำกลให้อยู่ในบริเวณท่ก�ำหนดเพ่อรอส่งตัวต่อกลับประเทศไทย โจทก์ไม่ม ี
ี
สิทธิเรียกค่ำเสียหำยเป็นเงินถึง ๒๐,๐๐๐,๐๐๐ บำท จ�ำเลยที่ ๓ ชดเชยเยียวยำให้โจทก์เกินกว่ำ
ึ
ี
ี
ควำมเสียหำยท่โจทก์ได้รับแล้ว จ�ำเลยท่ ๑ เป็นกรรมกำรผู้มีอ�ำนำจของจ�ำเลยท่ ๒ ซ่งกระท�ำกำร
ี
ภำยในกรอบวัตถุประสงค์ จ�ำเลยที่ ๑ จึงไม่ต้องรับผิดเป็นกำรส่วนตัว ขอให้ยกฟ้อง
จ�ำเลยที่ ๓ ยังไม่ยื่นค�ำให้กำร
ในวันนัดพิจำรณำ ศำลแพ่งพิจำรณำแล้ว เห็นว่ำ กรณีมีปัญหำว่ำ คดีน้อยู่ในอ�ำนำจ
ี
พิจำรณำพิพำกษำของศำลทรัพย์สินทำงปัญญำและกำรค้ำระหว่ำงประเทศหรือไม่ จึงส่งส�ำนวน
ั
ให้ประธำนศำลอุทธรณ์คดีช�ำนัญพิเศษวินิจฉัยตำมพระรำชบัญญัติจัดต้งศำลทรัพย์สินทำงปัญญำ
และกำรค้ำระหว่ำงประเทศและวิธีพิจำรณำคดีทรัพย์สินทำงปัญญำและกำรค้ำระหว่ำงประเทศ
พ.ศ. ๒๕๓๙ มำตรำ ๙
วินิจฉัยว่ำ คดีนี้เป็นคดีแพ่งเกี่ยวกับกำรขนส่งระหว่ำงประเทศที่อยู่ในอ�ำนำจพิจำรณำ
พิพำกษำของศำลทรัพย์สินทำงปัญญำและกำรค้ำระหว่ำงประเทศ ตำมพระรำชบัญญัติจัดต้ง
ั
ศำลทรัพย์สินทำงปัญญำและกำรค้ำระหว่ำงประเทศและวิธีพิจำรณำคดีทรัพย์สินทำงปัญญำและ
กำรค้ำระหว่ำงประเทศ พ.ศ. ๒๕๓๙ มำตรำ ๗ (๕) หรือไม่ เห็นว่ำ โจทก์กล่ำวอ้ำงว่ำ จ�ำเลยที่ ๑
และที่ ๒ ร่วมกับจ�ำเลยที่ ๓ จงใจหรือประมำทเลินเล่อจัดกำรเดินทำงและเอกสำรกำรท่องเที่ยว
ี
พำโจทก์และคณะไปต่ำงประเทศท�ำให้โจทก์ได้รับควำมเสียหำย จ�ำเลยท่ ๑ และท่ ๒ ให้กำร
ี
ื
ั
ั
ั
ิ
่
ี
่
ี
่
ี
ิ
ปฏเสธว่ำ โจทก์ยนยอมเปลยนเทยวบนเพอให้เข้ำไปสมทบกบคณะท่องเทยวทสมำพนธรฐสวส
ิ
่
ี
่
ิ
ี
ี
ตำมค�ำแนะน�ำของจ�ำเลยท่ ๓ ประกอบกับจ�ำเลยท่ ๑ และท่ ๒ เพ่งทรำบจำกจ�ำเลยท่ ๓ ว่ำ
ิ
ี
ี
ี
วีซ่ำของโจทก์ไม่ใช่วีซ่ำเชงเก้นไม่สำมำรถเดินทำงเข้ำสมำพันธรัฐสวิสได้ จ�ำเลยท่ ๑ และท่ ๒
ี
รับจ้ำงบริษัทผู้จัดจ�ำหน่ำยยำเพ่อพำโจทก์และคณะไปท่องเท่ยวต่ำงประเทศไม่ได้รับจ้ำงโจทก์
ี
ื
คดีระหว่ำงโจทก์กับจ�ำเลยที่ ๑ และที่ ๒ จึงมีประเด็นข้อพิพำทให้ต้องวินิจฉัยถึงสิทธิหน้ำที่และ
ควำมรับผิดของจ�ำเลยที่ ๑ และที่ ๒ ที่รับจ้ำงจัดกำรท่องเที่ยวพำโจทก์และคณะไปต่ำงประเทศ
ึ
ซ่งไม่อยู่ในอ�ำนำจพิจำรณำพิพำกษำของศำลทรัพย์สินทำงปัญญำและกำรค้ำระหว่ำงประเทศ
ส่วนค�ำฟ้องที่โจทก์กล่ำวอ้ำงถึงจ�ำเลยที่ ๓ ว่ำ พนักงำนของจ�ำเลยที่ ๓ แนะน�ำให้โจทก์เปลี่ยน
150
