Page 100 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

เพียงใด ศาลแรงงานกลางจำตองฟงขอเท็จจริงใหยุติเปนที่แนนอนเสียกอนวา ขอ ๑ พนักงาน

ทีมขายตองมีสวนรวมในกระบวนการขายสินคาถึงขั้นตอนใดจึงจะมีสิทธิไดรับสวนแบงคาคอมมิชชั่น

จากการขายสินคานั้น ขอ ๒ ผูบริหารทีมขายของโจทกกำหนดสัดสวนการจายคาคอมมิชชั่นจาก
การขายสินคาแตละรายการตามฟองใหโจทกอยางไร ขอ ๓ จำเลยตกลงจายคาคอมมิชชั่นจาก

การขายสินคารายการที่ ๑ ใหพนักงานทีมขายของโจทกในอัตรา ๕ เปอรเซ็นต หรือไม ขอ ๔

จำเลยมีเงื่อนไขการจายคาคอมมิชชั่นจากการขายสินคารายการที่ ๒ และที่ ๓ ใหพนักงานทีมขาย

ของโจทกในอัตรา ๔.๕ เปอรเซ็นตไวอยางไร ขอ ๕ กำไรหลังหักคาใชจายในการขายที่ตองนำมา
ใชคำนวณอัตรารอยละกำไรหลังหักคาใชจายในการขายเปนจำนวนเทาไร ขอ ๖ ยอดขาย (ไมรวม

ภาษีมูลคาเพิ่ม) ของสินคาตามฟองแตละรายการเปนจำนวนเทาไร ขอ ๗ จำเลยมีสิทธิหักคา

คอมมิชชั่นทีมขายของโจทกจากการขายสินคาแตละรายการเปนจำนวนเทาไร และขอ ๘ โจทก

มีสิทธิไดรับคาคอมมิชชั่นจากการขายสินคาแตละรายการเปนจำนวนเทาไร แตศาลแรงงานกลาง
ยังไมไดรับฟงขอเท็จจริงและวินิจฉัยขอเท็จจริงดังกลาวมา คงวินิจฉัยแตเพียงสิทธิของทีมขาย

ในการเบิกคาคอมมิชชั่น เมื่อพนวันที่ ๑๐ ของเดือนถัดจากเดือนที่เก็บเงินได และสิทธิของโจทก

ที่จะไดรับคาคอมมิชชั่นแมไมไดเปนผูตั้งเบิกหรือทำเอกสารเบิกจายดวยตนเอง โดยนำคาคอมมิชชั่น

ที่โจทกไดรับหลังลาออกที่ยังไมฟงขอเท็จจริงใหแนชัดเสียกอนวาเปนคาคอมมิชชั่นจากการขาย
สินคาใด ไดรับเพราะเหตุใด มาเปนเหตุผลแหงการวินิจฉัย ซึ่งสิทธิดังกลาวลวนแตเปนคนละ

ประเด็นกับสิทธิของโจทกในการที่จะไดรับสวนแบงคาคอมมิชชั่น แลวยังนำตัวเลขที่ยังไมไดฟง

เปนยุติมาใชประกอบการพิจารณากำหนดคาคอมมิชชั่นใหโจทกตามที่เห็นสมควรเอง โดยไมคำนึง

ถึงขอตกลงระหวางโจทกกับจำเลย คำพิพากษาศาลแรงงานกลางจึงไมชอบดวยพระราชบัญญัติ
จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๕๑ วรรคหนึ่ง ชอบที่ศาล

อุทธรณคดีชำนัญพิเศษจะมีคำสั่งยกคำพิพากษาของศาลแรงงานกลางเสีย แลวยอนสำนวนให

ศาลแรงงานกลางรับฟงขอเท็จจริงดังกลาวขางตนใหชัดเจนเพียงพอแกการวินิจฉัยชี้ขาดประเด็น

แหงคดีแลวพิพากษาใหมตามรูปคดี ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพง มาตรา ๒๔๓
(๓) (ข) ประกอบพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒

มาตรา ๕๗ ทั้งนี้ ใหมีผลถึงการขายสินคารายการที่ ๒ ดวย เพราะการวินิจฉัยในสวนนี้ก็ตองอาศัย

ขอเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางจะรับฟงตอไป เมื่อวินิจฉัยดังนี้แลว คดีไมจำตองวินิจฉัยอุทธรณ

ขออื่นของจำเลยอีก เพราะไมเปนสาระแกคดีอันควรไดรับการวินิจฉัย ตามประมวลกฎหมาย
วิธีพิจารณาความแพง มาตรา ๒๒๕ วรรคหนึ่ง ประกอบพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธี

พิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๕๔ วรรคหนึ่ง เนื่องจากไมทำใหผลของคดีเปลี่ยนแปลง

๙๐