Page 189 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

คงเหลือเงินที่ยังไมนำฝากของป ๒๕๕๙ จำนวน ๘๐๐,๔๐๐.๖๕ บาท สวนระหวางวันที่ ๑

มกราคม ๒๕๖๐ ถึงวันที่ ๓๐ มิถุนายน ๒๕๖๐ โจทกทั้งสองรับเงินจากผูชำระหนี้โดยออกใบเสร็จ

รับเงินและนำฝากเขาธนาคารบางสวน สวนที่เหลือที่ยังไมนำฝากเขาบัญชีธนาคารของจำเลย
เปนเงิน ๕๕๕,๓๒๐.๔๒ บาท เงินที่ยังไมนำฝากธนาคารดังกลาวไดนำมาหักคาใชจายและรวมกับ

เงินที่ไดรับโดยที่ยังไมมีการออกใบเสร็จรับเงิน ๑๖,๒๘๐ บาทแลว คงเหลือเงินที่ยังไมนำฝาก

ธนาคาร ๑๕๗,๔๑๔.๔๒ บาท รวมเปนเงิน ๙๕๗,๘๑๕.๐๗ บาท และยังไดความจากพยานโจทก

ปากนางสาววันดี ผูตรวจสอบบัญชีของจำเลยชวงป ๒๕๕๑ ถึงป ๒๕๕๘ วา เมื่อมีการรับเงินมา
โจทกทั้งสองจะนำไปจายคาใชจายไมไดนำฝากเขาธนาคารเต็มจำนวน ตอมาจึงทยอยนำเงินฝาก

เขาบัญชีเงินฝากของจำเลย จากวิธีปฏิบัติของโจทกทั้งสองแสดงใหเห็นวาโจทกทั้งสองตองยึดถือ

เงินจำนวนหนึ่งไวกับตัวหมุนเวียนใชจาย โดยเมื่อรับเงินมาแลวก็นำไปจายเปนคาใชจายอยางอื่น

ที่เหลือเก็บรักษาไวไมไดนำไปฝากบัญชีธนาคาร ขอเท็จจริงรับฟงไดวาโจทกทั้งสองยังไมนำเงิน
ที่ไดรับในป ๒๕๕๙ และวันที่ ๑ มกราคม ๒๕๖๐ ถึงวันที่ ๓๐ มิถุนายน ๒๕๖๐ ฝากเขาบัญชีธนาคาร

ของจำเลย ๙๕๗,๘๑๕.๐๗ บาท การปฏิบัติของโจทกทั้งสองเปนการเบียดบังเอาเงินของจำเลย

ไปหมุนเวียนหาประโยชนใหแกตนเองเปนการทุจริตตอหนาที่และเปนการกระทำความผิดอาญา

โดยเจตนาแกจำเลยซึ่งเปนนายจาง จงใจทำใหจำเลยไดรับความเสียหายไมไดรับดอกเบี้ยจาก
ธนาคารตามอัตราที่กำหนด จึงเขาขอยกเวนที่จำเลยมีสิทธิเลิกจางโจทกทั้งสองไดโดยไมตองจาย

คาชดเชยตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๑๑๙ (๑) และ (๒) แมโจทกทั้งสอง

จะไดรับคำสั่งใหถือเงินดังกลาวไวโดยมีนายวงศเดชา อดีตประธานกรรมการจำเลยในชวงป ๒๕๔๗

ถึง ๒๕๕๗ เบิกความยืนยัน แตเปนคำสั่งที่ไมถูกตองขัดตอขอบังคับของจำเลยเปนชองทางใหเกิด
การทุจริตไดงายไมอาจรับฟงได จำเลยเปนนิติบุคคลตามพระราชบัญญัติการจัดสรรที่ดิน พ.ศ. ๒๕๔๓

การดำเนินกิจการยอมอยูภายใตบทบัญญัติแหงกฎหมายและขอบังคับของจำเลย ซึ่งหมวดที่ ๒

วัตถุประสงค ขอ ๑ ระบุวาจำเลยจัดตั้งขึ้นเพื่อรับโอนทรัพยสินและบริการอันเปนสาธารณูปโภคหรือ

บริการสาธารณะที่ผูจัดสรรที่ดินไดจัดใหมีขึ้นเพื่อประโยชนของสมาชิกและบริวารใหมีประสิทธิภาพ
และประสิทธิผลโดยรวม และขอเท็จจริงฟงไดวา รายไดของจำเลยทุกประเภทจะนำมาเปนรายได

ของจำเลย ไมไดนำกำไรไปแบงปนระหวางกรรมการหรือลูกบานแตอยางใด การดำเนินการของ

จำเลยจึงเปนการประกอบกิจการที่ไมไดแสวงหากำไรในทางเศรษฐกิจ มิใหใชบทบัญญัติหมวด ๑๑

คาชดเชย มาใชบังคับแกจำเลยตามกฎกระทรวง (พ.ศ. ๒๕๔๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติ
คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ ขอ (๓) จำเลยจึงไมตองจายคาชดเชยพรอมดอกเบี้ยใหแกโจทกทั้งสอง

โจทกทั้งสองรับเงินจากผูชำระหนี้แลวไมนำฝากธนาคารแตนำไปใชหรือหาประโยชนสวนตน ถือวา

๑๗๙