Page 190 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

โจทกทั้งสองกระทำผิดอยางรายแรงและทำประการอื่นอันไมสมแกการปฏิบัติหนาที่ของตนใหลุลวง

ไปโดยถูกตองและสุจริต จำเลยจึงมีสิทธิเลิกจางโจทกทั้งสองไดโดยไมตองบอกกลาวลวงหนา

ตามประมวลกฎหมายแพงและพาณิชย มาตรา ๕๘๓ จำเลยไมตองจายสินจางแทนการบอกกลาว
ลวงหนาแกโจทกทั้งสอง โจทกทั้งสองเปนลูกจางจำเลยมีหนาที่รับเงินจากผูชำระหนี้ใหแกจำเลยแลว

ไมนำฝากเขาบัญชีธนาคารทำใหเงินสูญหายไปจำนวนมากถึง ๙๕๗,๘๑๕.๑๐ บาท (ที่ถูก คือ

๙๕๗,๘๑๕.๐๗ บาท) อันเปนการทุจริตตอหนาที่ พฤติการณของโจทกทั้งสองมีเหตุที่จำเลยไมอาจ

ไววางใจใหทำงานไดอีกตอไปเปนการเลิกจางที่มีเหตุผลเพียงพอ มิใชเปนการกลั่นแกลงโจทกทั้งสอง
มิใชการเลิกจางที่ไมเปนธรรม จำเลยไมตองจายคาเสียหายแกโจทกทั้งสอง โจทกทั้งสองรับเงิน

จากผูชำระหนี้ใหแกจำเลยแลวไมนำสงมอบใหแกจำเลย ๙๕๗,๘๑๕.๐๗ บาท เปนการผิดสัญญาจาง

และกระทำละเมิดตอจำเลย จึงตองรับผิดชดใชคาเสียหาย ๙๓๗,๘๑๕.๑๐ บาท พรอมดอกเบี้ย

ผิดนัดนับแตวันที่ ๒๗ ธันวาคม ๒๕๖๐ ตามที่จำเลยมีคำขอ
ที่โจทกทั้งสองอุทธรณในขอ ๒.๖ วา ที่ประชุมคณะกรรมการจำเลยมีมติใหพักงานโจทก

ทั้งสองถึงวันที่ ๑๙ มกราคม ๒๕๖๑ ตอมาวันที่ ๒๗ ธันวาคม ๒๕๖๐ ประธานคณะกรรมการจำเลย

ออกหนังสือเลิกจางโจทกโดยไมมีมติจากคณะกรรมการจำเลย อันเปนอุทธรณในทำนองวาประธาน

คณะกรรมการจำเลยไมมีอำนาจเลิกจาง โจทกทั้งสองยังไมถูกจำเลยเลิกจางนั้น เห็นวา เปนอุทธรณ
ที่ขัดแยงกับคำฟองของโจทกทั้งสองเองที่ยืนยันวา เมื่อวันที่ ๒๗ ธันวาคม ๒๕๖๐ จำเลยมีคำสั่ง

เลิกจางโจทกทั้งสอง กับมีคำขอใหบังคับจำเลยจายคาชดเชย สินจางแทนการบอกกลาวลวงหนา

และคาเสียหายจากการเลิกจางที่ไมเปนธรรม และโจทกทั้งสองกับจำเลยยังแถลงรับขอเท็จจริงกันวา

โจทกทั้งสองเปนลูกจางจำเลยและมีการเลิกจางในวันที่ ๒๖ ธันวาคม ๒๕๖๐ ตามรายงานกระบวน
พิจารณาคดีของศาลแรงงานกลาง ฉบับลงวันที่ ๒๔ เมษายน ๒๕๖๑ ดังนั้น อุทธรณของโจทก

ทั้งสองในขอนี้จึงเปนขอที่ไมไดยกขึ้นวากันมาแลวโดยชอบในศาลแรงงานกลางตามประมวลกฎหมาย

วิธีพิจารณาความแพง มาตรา ๒๒๕ วรรคหนึ่ง ประกอบพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและ

วิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๕๔ วรรคหนึ่ง ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษไมรับวินิจฉัย
คดีมีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกทั้งสองประการแรกวา จำเลยดำเนินกิจการ

เพื่อแสวงหากำไรในทางเศรษฐกิจหรือไม เห็นวา จำเลยเปนนิติบุคคลตามพระราชบัญญัติการจัดสรรที่ดิน

พ.ศ. ๒๕๔๓ ที่ตองดำเนินกิจการภายใตบทบัญญัติแหงกฎหมายและขอบังคับของจำเลย ตาม

ขอบังคับของจำเลยหมวดที่ ๒ แสดงถึงวัตถุประสงคในการดำเนินกิจการของจำเลยวา เพื่อรับโอน
ทรัพยสินและบริการอันเปนสาธารณูปโภคหรือบริการสาธารณะที่ผูจัดสรรที่ดินไดจัดใหมีขึ้น เพื่อ

การจัดสรรที่ดินตามแผนผังและโครงการที่รับอนุญาตและดำเนินการดานการบริหารจัดการเพื่อ

๑๘๐