Page 191 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

ประโยชนของสมาชิกและบริวารใหมีประสิทธิภาพและประสิทธิผลโดยรวม อันเปนการกระทำโดย

มีวัตถุประสงคมุงเนนเพื่อประโยชนสวนรวมของสมาชิกในหมูบาน แมขอบังคับในหมวดที่ ๔

การบริการคลัง การดำเนินงานการบัญชีและการเงิน ขอ ๔ (๑) จะกำหนดใหจำเลยสามารถลงทุน
ในกิจการตาง ๆ ที่เปนประโยชนตอสมาชิก แตรายไดที่จำเลยไดรับมีระบุไวในขอ ๖ วา ในกรณีที่

จำเลยมีรายไดหลังจากหักคาใชจายแลวในแตละปที่มีกำไร ใหนำไปฝากเขาเปนเงินกองทุนสำรอง

ของหมูบานตอไปตามความจำเปน แสดงวารายไดตาง ๆ รวมทั้งรายไดที่เกิดจากการลงทุนของ

จำเลยนั้น หากมีกำไรตองนำฝากเขาเปนเงินกองทุนสำรองของหมูบาน มิใชนำเงินรายไดที่หามา
ไดนั้นมาจัดสรรหรือแบงปนผลกำไรระหวางกัน จึงไมอาจถือไดวาจำเลยดำเนินกิจการเพื่อแสวงหา

กำไรในทางเศรษฐกิจ กรณีจึงมิใหใชบทบัญญัติหมวด ๑๑ คาชดเชย ตั้งแตมาตรา ๑๑๘ ถึง มาตรา ๑๒๒

บังคับแกจำเลยตามกฎกระทรวง (พ.ศ. ๒๕๔๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน

พ.ศ. ๒๕๔๑ ขอ (๓) จำเลยจึงไมตองจายคาชดเชยพรอมดอกเบี้ยแกโจทกทั้งสอง ที่ศาลแรงงาน
กลางยกปญหานี้ขึ้นวินิจฉัยวาจำเลยไมไดดำเนินกิจการเพื่อแสวงหากำไรในทางเศรษฐกิจจึงไม

ตองจายคาชดเชยแกโจทกทั้งสองนั้น ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษเห็นพองดวย อุทธรณของโจทก

ทั้งสองในประเด็นนี้ฟงไมขึ้น เมื่อวินิจฉัยดังนี้แลวกรณีจึงไมจำตองวินิจฉัยอีกตอไปวาการกระทำ

ของโจทกทั้งสองเขาขอยกเวนที่จำเลยมีสิทธิเลิกจางโดยไมตองจายคาชดเชยตามพระราชบัญญัติ
คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๑๑๙ (๑) (๒) หรือไมอีก

ปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกทั้งสองประการที่สองมีวา จำเลยตองจายสินจาง

แทนการบอกกลาวลวงหนาและคาเสียหายจากการเลิกจางไมเปนธรรมหรือไม เห็นวา การที่โจทก

ทั้งสองรับเงินมาแลวไมนำฝากเขาบัญชีธนาคารของจำเลยจนลวงเลยเวลามานานและเปนเงิน
จำนวนมาก แมจะอางวาทำตามคำสั่งของประธานคณะกรรมการจำเลยในขณะนั้นและมติของ

คณะกรรมการจำเลย แตเงินที่ยังไมนำฝากมีจำนวนมากเกินกวาที่จะเก็บไวสำรองจายเปนคาใชจาย

ของจำเลยรายวัน การกระทำของโจทกทั้งสองเปนการกระทำอันไมสมแกการปฏิบัติหนาที่ของตน

ใหลุลวงไปโดยถูกตองและสุจริต กับทั้งมีเหตุอันควรสงสัยไดวาเปนการนำเงินไปหมุนเวียนใชจาย
สวนตัว จำเลยจึงมีสิทธิเลิกจางโจทกทั้งสองไดโดยไมตองบอกกลาวลวงหนาตามประมวลกฎหมาย

แพงและพาณิชย มาตรา ๕๘๓ และถือเปนเหตุอันสมควรเพียงพอที่จะเลิกจางโจทกทั้งสองได

มิใชเปนการกลั่นแกลงโจทกทั้งสอง การเลิกจางโจทกทั้งสองจึงมิใชการเลิกจางที่ไมเปนธรรม

จำเลยไมตองจายสินจางแทนการบอกกลาวลวงหนาและคาเสียหายจากการเลิกจางไมเปนธรรม
แกโจทกทั้งสอง ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยมานั้น ตองดวยความเห็นของศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษ

อุทธรณของโจทกทั้งสองฟงไมขึ้น

๑๘๑