Page 374 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

วันฟองเปนตนไปจนกวาจะชำระเสร็จแกโจทก และใหจำเลยชดใชคาเสียหายใหแกโจทกในอัตรา

เดือนละ ๗๔,๓๐๕.๒๘ บาท พรอมดอกเบี้ยอัตรารอยละ ๗.๕ ตอป ของตนเงินดังกลาว นับแต

เดือนกันยายน ๒๕๕๙ เปนตนไปจนกวาจำเลยจะออกจากงานที่บริษัทเอเอเอฟ อินเตอรเนชั่นแนล
(ประเทศไทย) จำกัด แตทั้งนี้ ไมเกิน ๒๔ เดือน นับแตเดือนสิงหาคม ๒๕๕๙

จำเลยใหการขอใหยกฟอง

ศาลแรงงานกลางพิจารณาแลว พิพากษาหามไมใหจำเลยทำงานใหแกบริษัทเอเอเอฟ

อินเตอรเนชั่นแนล (ประเทศไทย) จำกัด หรือบริษัทอื่นที่ประกอบกิจการประเภทเดียวกันกับโจทก
ภายในระยะเวลา ๒ ป นับจากวันที่จำเลยออกจากงาน (วันที่ ๓๐ มิถุนายน ๒๕๕๙) คำขออื่น

นอกจากนี้ใหยก

โจทกและจำเลยอุทธรณ

ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยวา ขอเท็จจริงที่ยุติ ในชั้นพิจารณา
ของศาลแรงงานกลางวา โจทกเปนนิติบุคคลประเภทบริษัทจำกัด เมื่อวันที่ ๑ พฤศจิกายน ๒๕๔๙

โจทกรับจำเลยเขาทำงานเปนลูกจาง ตำแหนงสุดทายเปนผูจัดการผลิตภัณฑและปฏิบัติการ ไดรับ

คาจางอัตราสุดทายเดือนละ ๗๔,๓๐๕.๒๘ บาท สัญญาจางงานฉบับแรกมีขอหามเกี่ยวกับการ

ไมกระทำเปนคูแขงวา เมื่อจำเลยพนจากการเปนลูกจางโจทก ไมใหจำเลยเขาเปนลูกจางของ
นิติบุคคลอื่นที่ประกอบธุรกิจและเปนคูแขงทางการคากับโจทกภายใน ๒ ป นับแตพนจากการเปน

ลูกจาง แตไมไดกำหนดคาเสียหายไว ตอมามีการทำสัญญาจางงานฉบับใหมซึ่งมีขอหามเกี่ยวกับ

การไมกระทำเปนคูแขงเชนเดียวกัน และในกรณีที่ลูกจางฝาฝน มีการกำหนดคาเสียหายไวเปน

เงิน ๑,๐๐๐,๐๐๐ บาท เมื่อวันที่ ๑๑ พฤษภาคม ๒๕๕๙ จำเลยยื่นหนังสือลาออกตอโจทกโดย
ใหมีผลพนจากการเปนลูกจางวันที่ ๓๐ มิถุนายน ๒๕๕๙ ตอมา เดือนสิงหาคม ๒๕๕๙ จำเลยเขา

ทำงานเปนลูกจางบริษัทเอเอเอฟ อินเตอรเนชั่นแนล (ประเทศไทย) จำกัด ซึ่งขายสินคาประเภท

เดียวกันกับโจทก คดีมีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของจำเลยประการแรกวา คำพิพากษา

ศาลแรงงานกลางที่หามจำเลยทำงานใหแกบริษัทเอเอเอฟ อินเตอรเนชั่นแนล (ประเทศไทย) จำกัด
หรือบริษัทอื่นที่ประกอบกิจการประเภทเดียวกันกับโจทกภายในระยะเวลา ๒ ป นับแตวันที่จำเลย

ออกจากงาน เปนการจำกัดสิทธิและเสรีภาพในการทำงานของจำเลยอันขัดตอรัฐธรรมนูญแหง

ราชอาณาจักรไทยหรือไมนั้น เห็นวา ขอตกลงตามสัญญาจางงานเอกสารหมาย จ.๔ และ จ.๕

ขอ ๖.๑ ดังกลาว เปนเพียงขอจำกัดหามการประกอบอาชีพอันเปนการแขงขันกับโจทก และระบุ
จำกัดประเภทธุรกิจไวอยางชัดเจน มิไดเปนการหามจำเลยประกอบอาชีพอันเปนการปดทาง

ทำมาหาไดโดยเด็ดขาดและจำเลยมีสิทธิเสรีภาพในการประกอบอาชีพอื่น หรือทำงานในบริษัท

๓๖๔