Page 369 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

ตรวจสอบ เวนแตกระทรวงการคลังประกาศกำหนดวาไมตองรายงานใหกระทรวงการคลังตรวจสอบ

ดังนั้น การที่กระทรวงการคลังมีหนังสือแจงมายังจำเลยที่ ๑ วาหากไมปรากฏขอเท็จจริงหรือพยาน

หลักฐานใหมก็ไมตองสงรายงานผลการสอบขอเท็จจริงความรับผิดทางละเมิดใหกระทรวงการคลัง
พิจารณาอีกครั้งหนึ่ง จำเลยที่ ๑ จึงมีอำนาจพิจารณาและวินิจฉัยวาขอเท็จจริงหรือพยานหลักฐาน

ของโจทกที่สงใหกระทรวงการคลังเปนขอเท็จจริงหรือพยานหลักฐานใหมที่จะทำใหความเห็นของ

กระทรวงการคลังเปลี่ยนแปลงไปหรือไม เมื่อจำเลยที่ ๑ พิจารณาเอกสารหลักฐานของโจทกตาม

ที่ปรากฏตอคณะกรรมการสอบขอเท็จจริงความรับผิดทางละเมิด และเอกสารหลักฐานของโจทก
ที่จำเลยที่ ๑ ไดรับจากกระทรวงการคลังแลวเห็นวา ไมใชเอกสารหรือพยานหลักฐานใหม จำเลยที่ ๑

จึงไมจำตองสงรายงานผลการสอบขอเท็จจริงและความเห็นของคณะกรรมการสอบขอเท็จจริง

ความรับผิดทางละเมิดไปใหกระทรวงการคลังพิจารณากอนแตอยางใด อุทธรณของโจทกขอนี้

ฟงไมขึ้น
และที่โจทกอุทธรณวา คำสั่งของจำเลยที่ ๑ ที่ ๓๓๓/๒๕๕๗ ที่ใหโจทกชดใชคาสินไหม

ทดแทนขาดอายุความ ๒ ปแลว นับแตวันที่ ๑๔ พฤศจิกายน ๒๕๕๕ ซึ่งเปนวันที่จำเลยทั้งสอง

รูถึงการละเมิดและรูตัวผูจะพึงตองใชคาสินไหมทดแทน ตามพระราชบัญญัติความรับผิดทาง

ละเมิดของเจาหนาที่ พ.ศ. ๒๕๓๙ มาตรา ๑๐ วรรคสองนั้น เห็นวา จำเลยที่ ๑ มีคำสั่งแตงตั้ง
คณะกรรมการสอบขอเท็จจริงความรับผิดทางละเมิด ตามคำสั่งที่ ๑๖๔/๒๕๕๗ ลงวันที่ ๑๗ พฤษภาคม ๒๕๕๗

ซึ่งตอมาคณะกรรมการไดรายงานผลการสอบขอเท็จจริงความรับผิดทางละเมิดใหจำเลยที่ ๒

ทราบเมื่อวันที่ ๓๑ ตุลาคม ๒๕๕๗ วา โจทกกระทำดวยความประมาทเลินเลออยางรายแรง

ทำใหเกิดการละเมิด จึงตองรับผิดชดใชคาสินไหมทดแทนใหแกจำเลยที่ ๑ จึงถือไดวาจำเลย
ทั้งสองรูถึงการละเมิดและรูตัวเจาหนาที่ผูจะพึงตองใชคาสินไหมทดแทนตั้งแตวันที่ ๓๑ ตุลาคม ๒๕๕๗

เมื่อนับถึงวันที่จำเลยที่ ๑ มีคำสั่งที่ ๓๓๓/๒๕๕๗ ลงวันที่ ๑๓ พฤศจิกายน ๒๕๕๗ ใหโจทก

ชดใชคาสินไหมทดแทนแกจำเลยที่ ๑ จึงยังไมเกินกำหนด ๒ ป นับแตวันที่จำเลยทั้งสองรูถึง

การละเมิดและรูตัวเจาหนาที่ผูจะพึงตองใชคาสินไหมทดแทน ตามพระราชบัญญัติความรับผิด
ทางละเมิดของเจาหนาที่ พ.ศ. ๒๕๓๙ มาตรา ๑๐ วรรคสอง คำสั่งของจำเลยที่ ๑ ที่ ๓๓๓/๒๕๕๗

จึงไมขาดอายุความ อุทธรณของโจทกขอนี้ฟงไมขึ้นเชนกัน คำสั่งของจำเลยที่ ๑ ที่ ๓๓๓/๒๕๕๗

ลงวันที่ ๑๓ พฤศจิกายน ๒๕๕๗ จึงชอบดวยกฎหมาย กรณีไมมีเหตุเพิกถอนคำสั่งดังกลาว

มีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกประการตอไปวา จำเลยทั้งสองตองรวมกัน
คืนเงินโบนัสพรอมดอกเบี้ยตามฟองแกโจทกหรือไม เห็นวา เมื่อไดวินิจฉัยแลววาคำสั่งของจำเลยที่ ๑

ที่ ๓๓๓/๒๕๕๗ ลงวันที่ ๑๓ พฤศจิกายน ๒๕๕๗ เปนคำสั่งที่ชอบดวยกฎหมาย โจทกจึง

๓๕๙