Page 44 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

คำพิพากษาศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษที่ ๖๒๒ - ๖๒๓/๒๕๖๔ นางสาวสุวินันท จันทรดี

กับพวก โจทก
นางสาวสุภาวิตา

บวรชัยฤทธิ์ ในฐานะพนักงาน

ตรวจแรงงาน กับพวก จำเลย

พ.ร.บ. คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๑๑๘ วรรคสอง

พ.ร.บ. คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๑๑๘ วรรคสอง บัญญัติวา การเลิกจาง

ตามมาตรานี้ หมายความวา การกระทำใดที่นายจางไมใหลูกจางทำงานตอไปและ

ไมจายคาจางให ไมวาจะเปนเพราะเหตุสิ้นสุดสัญญาจางหรือเหตุอื่นใด และหมายรวมถึง
กรณีที่ลูกจางไมไดทำงานและไมไดรับคาจางเพราะเหตุที่นายจางไมสามารถดำเนินกิจการ

ตอไป ดังนั้น ในความหมายของการเลิกจางดังกลาวขางตน จะตองเปนกรณีที่นายจาง

ตองกระทำการใดที่ไมใหลูกจางทำงานตอไปและไมจายคาจางให การที่นาย ฤ. ผูจัดการของ
จำเลยที่ ๒ พูดวาเดือนพฤศจิกายน ๒๕๖๒ นาจะไดรับคาจางครั้งสุดทายและเดือนธันวาคม

๒๕๖๒ จะไมไดรับคาจาง ใครอยูก็ไดแตไมไดเงินใครไมอยูใหไปหางานทำ ถาจำเลยที่ ๒

ยังไมไดจายคาเชาใหกับเจาของตึก ราน ม. นาจะเปดถึงวันที่ ๑๖ ธันวาคม ๒๕๖๒ และ
นางสาว ผ. ภริยาของนาย ฤ. พูดวาไมตองมาทำงานแลวไมไดเงินเดือนดีกวามาทำงาน

แตไมไดเงินเดือนจะเสียความรูสึกกัน ก็เปนเพียงคำพูดในลักษณะที่คาดการณลวงหนา

ของบุคคลทั้งสองที่ไมมีลักษณะเปนการพูดเจาะจงวาจำเลยที่ ๒ ไมใหโจทกทั้งสองมาทำงาน
และจะไมจายคาจางใหอยางแนนอน สวนขอความที่นาย ฤ. สงในแอพพลิเคชั่นไลนวา

“แจงพนักงานทุกทานวันนี้ไดมีการประชุมมีมติใหพนักงานทำเรื่องลาออก และจะมีการ
แจงออกจากประกันสังคมใหภายในวันนี้...” ก็เปนเพียงขอเสนอของจำเลยที่ ๒ ที่ใหพนักงาน

ที่เปนลูกจางตัดสินใจวาจะลาออกหรือไมเทานั้น ยังไมมีลักษณะเปนการเลิกจางแตอยางใด

การที่ศาลแรงงานกลางฟงขอเท็จจริงแลววาไมปรากฏขอเท็จจริงวาจำเลยที่ ๒ ไดบอกเลิก
สัญญาจางแรงงานกับโจทกทั้งสอง และไมปรากฏขอเท็จจริงวาจำเลยที่ ๒ ไมใหโจทกทั้งสอง

ทำงานตอไปและไมจายคาจางให และเมื่อโจทกทั้งสองใชสิทธิลาหยุดตามประเพณีตั้งแต

วันที่ ๘ ธันวาคม ๒๕๖๒ จนถึงวันที่ ๑๖ ธันวาคม ๒๕๖๒ แลวไมกลับมาทำงานใหแก
จำเลยที่ ๒ อีกเลย จึงเปนกรณีที่โจทกทั้งสองเปนฝายแสดงเจตนาเลิกสัญญาจางแรงงาน

กับจำเลยที่ ๒ โดยปริยาย ไมใชเปนกรณีที่จำเลยที่ ๒ เลิกสัญญาจางกับโจทกทั้งสอง

๓๔