Page 480 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

คดีมีปญหาตองวินิจฉัยประการแรกตามอุทธรณของจำเลยที่ ๑ วา ศาลแรงงานกลาง

ไมวินิจฉัยประเด็นวา โจทกใชสิทธิฟองคดีโดยสุจริตหรือไม ใหแกจำเลยที่ ๑ เปนการไมชอบ

เห็นวา ปญหานี้ในชั้นกำหนดประเด็นขอพิพาทศาลแรงงานกลางกำหนดประเด็นวา โจทกใชสิทธิ
ฟองคดีโดยสุจริตหรือไม อันเปนการกำหนดประเด็นที่ไมไดแยกเปนรายจำเลยแตละคน ดังนั้น

จึงตองพิจารณาคำใหการของจำเลยแตละคนวาใหการในเรื่องนี้ไวหรือไม อยางไร เมื่อพิจารณา

คำใหการของจำเลยที่ ๑ ขอ ๖ หนาที่ ๖ ตั้งแตบรรทัดที่ ๙ เปนการใหการปฏิเสธวาจำเลยที่ ๑

ไมมีหนาที่เกี่ยวของกับการประมูลงานหรือรับงานของโจทก ไมมีสวนรูเห็นหรือปกปดประกาศ
เชิญชวนการเขาเสนอราคาของหนวยงานราชการ การไมไดรับทราบประกาศเชิญชวนตาง ๆ

ไมไดเกิดจากจำเลยที่ ๑ การเขาทำสัญญาหรือไดรับงานของจำเลยที่ ๔ เกิดจากคูคาพิจารณา

คัดเลือกตามหลักเกณฑ ไมไดเกิดจากการกระทำของจำเลยที่ ๑ จำเลยที่ ๑ ไมไดกระทำใหโจทก

เสียหาย ตามคำใหการในสวนนี้เปนการปฏิเสธคำฟองของโจทกที่กลาวอางวาพบขอมูลตาง ๆ
ที่บันทึกไวในคอมพิวเตอรโนตบุคที่โจทกมอบใหจำเลยที่ ๑ ใชปฏิบัติงาน โจทกสงสัยวาจำเลย

ที่ ๔ ชนะการประกวดราคาเกิดจากการที่จำเลยที่ ๑ และอดีตพนักงานของโจทกปกปดขอมูล

ไมใหโจทกทราบ เปนการรวมกันทุจริตตอหนาที่ สวนคำใหการของจำเลยที่ ๑ ที่ใหการตอไป

วาการฟองคดีของโจทกกระทำการไมสุจริต เจตนากลั่นแกลงเนื่องจากไมพอใจที่ไมไดรับการ
พิจารณาใหไดรับงานตามโครงการตาง ๆ และจำเลยที่ ๑ เขาไปเปนลูกจางของจำเลยที่ ๔ ถือได

วาจำเลยที่ ๑ ใหการไวโดยแจงชัดแลวรวมทั้งเหตุแหงการปฏิเสธวา โจทกใชสิทธิฟองคดีโดยไม

สุจริต การที่ศาลแรงงานกลางไมวินิจฉัยในเรื่องนี้ใหจำเลยที่ ๑ จึงไมชอบ เมื่อศาลแรงงานกลาง

รับฟงขอเท็จจริงเปนที่ยุติและเพียงพอตอการวินิจฉัยในปญหาดังกลาวแลว ศาลอุทธรณคดี
ชำนัญพิเศษเห็นควรวินิจฉัยไปโดยไมจำตองยอนสำนวนไปใหศาลแรงงานกลางวินิจฉัยใหม

โดยปรากฏตามคำฟองของโจทกกลาวอางวา ตรวจพบขอมูลเอกสารตาง ๆ ในคอมพิวเตอร

โนตบุคที่โจทกมอบใหจำเลยที่ ๑ ใชปฏิบัติงานซึ่งไมเกี่ยวของกับการทำงานใหโจทก ตอมา

ภายหลังเมื่อจำเลยที่ ๑ ลาออกจากโจทกแลวไปทำงานกับจำเลยที่ ๔ โดยทางนำสืบของโจทก
ไดความเชนเดียวกับคำฟอง และศาลแรงงานกลางรับฟงขอเท็จจริงดวยวา กิจการของจำเลยที่ ๔

มีลักษณะอยางเดียวกับโจทกบางอยางและแขงขันกับโจทกแลว เชนนี้ การที่โจทกฟองอางวา

โจทกเชื่อวาจำเลยที่ ๑ มีสวนเขาไปชวยเหลือสนับสนุนจำเลยที่ ๔ ในการดำเนินธุรกิจอันมี

ลักษณะเชนเดียวกับโจทกและแขงขันกับโจทกในระหวางที่จำเลยที่ ๑ ยังเปนลูกจางโจทกเปน
เหตุใหโจทกไดรับความเสียหาย จึงเปนการใชสิทธิโดยสุจริต โจทกมีอำนาจฟองจำเลยที่ ๑

อุทธรณของจำเลยที่ ๑ ประเด็นนี้ฟงขึ้นบางสวน

๔๗๐