Page 560 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

จำเลยทั้งสิบเอ็ดอุทธรณ

ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยวา ศาลแรงงานกลางฟงขอเท็จจริงวา

โจทกเปนนิติบุคคลประเภทหางหุนสวนจำกัด จำเลยที่ ๑ เปนหนวยงานของรัฐ จำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๑๑
เปนคณะกรรมการอุทธรณ ตอมาจำเลยที่ ๑ มีหนังสือแจงใหโจทกจายเงินสมทบกองทุนประกันสังคม

เพิ่มเติมในสวนของคาอาหารตั้งแตเดือนมกราคมถึงเดือนธันวาคม ๒๕๕๔ เปนเงิน ๒๔๓,๑๖๘ บาท

พรอมเงินเพิ่มรอยละสองตอเดือนตามกฎหมาย ตั้งแตเดือนมกราคมถึงเดือนธันวาคม ๒๕๕๕

เปนเงิน ๒๗๘,๓๗๐ บาท พรอมเงินเพิ่มรอยละสองตอเดือนตามกฎหมาย และตั้งแตเดือนมกราคม
ถึงเดือนธันวาคม ๒๕๕๖ เปนเงิน ๒๖๗,๗๔๔ บาท พรอมเงินเพิ่มรอยละสองตอเดือนตามกฎหมาย

โจทกอุทธรณคำสั่งของจำเลยที่ ๑ ตอมาจำเลยที่ ๒ ถึงที่ ๑๑ พิจารณาแลวมีคำวินิจฉัยให

ยกอุทธรณของโจทก

มีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของจำเลยทั้งสิบเอ็ดวา เงินคาอาหารที่โจทกจายใหแก
ลูกจางเปนคาจางที่ตองนำมาคำนวณเพื่อนำสงเปนเงินสมทบกองทุนประกันสังคมหรือไม เห็นวา

พระราชบัญญัติประกันสังคม พ.ศ. ๒๕๓๓ มาตรา ๕ บัญญัติวา “คาจาง” หมายความวา เงินทุกประเภท

ที่นายจางจายใหแกลูกจางเปนคาตอบแทนการทำงานในวันและเวลาทำงานปกติไมวาจะคำนวณ

ตามระยะเวลาหรือคำนวณตามผลงานที่ลูกจางทำได และใหหมายความรวมถึงเงินที่นายจาง
จายใหในวันหยุดและวันลาซึ่งลูกจางไมไดทำงานดวย ทั้งนี้ ไมวาจะกำหนด คำนวณ หรือจาย

ในลักษณะใดหรือโดยวิธีการใด และไมวาจะเรียกชื่ออยางไร เมื่อศาลแรงงานกลางฟงขอเท็จจริงวา

แมเดิมโจทกจะจายคาอาหารใหแกลูกจางแบบเหมาจายเดือนละ ๓,๐๐๐ บาทตอคน ตอมาโจทก

ปรับคาอาหารใหแกลูกจางแบบเหมาจายเปนเดือนละ ๔,๕๐๐ บาทตอคนก็ตาม แตหากวันใด
ลูกจางลาหยุดงานโจทกจะหักคาอาหารในวันดังกลาวออก อันแสดงใหเห็นวาโจทกจะจายคาอาหาร

ใหแกเฉพาะลูกจางซึ่งมาทำงานในวันทำงานปกติเทานั้น สวนลูกจางที่ไมไดมาทำงานในวันทำงาน

ปกติ ลูกจางนั้นก็จะไมมีสิทธิไดรับคาอาหาร กรณีจึงเห็นไดวาโจทกจายคาอาหารใหแกลูกจาง

โดยมีวัตถุประสงคเพื่อชวยเหลือการครองชีพของลูกจางซึ่งมาทำงานในวันทำงานปกติ อันมี
ลักษณะเปนการใหสวัสดิการอยางหนึ่งแกลูกจาง จึงไมใชกรณีที่โจทกจายเงินใหแกลูกจางเพื่อเปน

คาตอบแทนการทำงานในวันและเวลาทำงานปกติ ดังนั้น คาอาหารดังกลาวไมใชเปนคาจางตาม

ความหมายของพระราชบัญญัติประกันสังคม พ.ศ. ๒๕๓๓ มาตรา ๕ จำเลยที่ ๑ จึงไมมีสิทธินำเงิน

คาอาหารดังกลาวมารวมคำนวณเพื่อนำสงเงินสมทบกองทุนประกันสังคมพรอมเงินเพิ่มตาม
กฎหมายได ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาใหเพิกถอนคำวินิจฉัยของคณะกรรมการอุทธรณตาม

พระราชบัญญัติประกันสังคม พ.ศ. ๒๕๓๓ ที่ ๑๖๕๘/๒๕๖๐ ลงวันที่ ๓๐ พฤศจิกายน ๒๕๖๐ มานั้น

๕๕๐