Page 19 - การใช้ภาษาและวัฒนธรรมไทยสำหรับครู

๒

๑) ภาษาชวยธำรงสังคม การที่มนุษยตองอยูรวมกันเปนกลุมเปนหมูเหลา จึง
จำเปนตองพูดปราศรัยทักทายกันเพื่อแสดงความเปนมิตร มีไมตรีตอกัน คำทักทายบางคำดูเหมือน

จะไรสาระแตคำนั้นๆ ก็ยังมีสวนชวยแสดงและรักษามิตรภาพระหวางบุคคลไว ทำใหมนุษยคงอยู 
รวมกันเปนสังคมได
๒) ภาษาแสดงความเปนปจเจกบุคคล เอกัตภาพของบุคคล หมายถึง ลักษณะ
เฉพาะตัวบุคคลแตละคนซึ่งทำใหมนุษยแตกตางกันไป อาจจะหมายถึง อุปนิสัย รสนิยม สติปญญา

ความคิดความอานทรรศนะ แมมนุษยจะตองอยูรวมกันในสังคมแตมนุษยก็ยังรักษาเอกัตภาพของ
ตนไวได
๓) ภาษาชวยใหมนุษยพัฒนา หมายความวา มนุษยใชภาษาเปนเครื่องมือใน

การศึกษา หาความรูถายทอดความรู ความคิดแกกันและกัน
้
๔) ภาษาชวยกำหนดอนาคต มนุษยใชภาษากลาวถึงเหตุการณทังในอดีตที่ผานมา
นับเปนศตวรรษ และกลาวถึงเหตุการณในอนาคตที่ยังมาไมถึง

๕) ภาษาชวยจรรโลงใจ หมายความวา มนุษยสามารถสนุกสนานกับภาษาและ
แสวงหาความชื่นบานจากภาษาไดหลายลักษณะ เชน เพลงกลอมเด็ก เพลงประกอบการละเลน

การเขียนเรียงคำเลนสัมผัสพยัญชนะ การพูดใหผูฟงสับสนเกิดอารมณสนุกขบขัน เปนตน
้
ซึ่งผูใชภาษาจะตองระมัดระวังใหมาก การใชภาษาใหเกิดความเบิกบานบันเทิงใจนัน
จำเปนตองมีคานิยมที่ดีงามดวย

๑.๒ อิทธิพลของภาษาทมีตอมนุษย 
ี่

มนุษยตกอยูภายใตอิทธิพลของภาษาเนื่องจากมนุษยไมไดใชภาษาเพื่อเปนเพียง
สัญลักษณแทนสิ่งตาง ๆ เทานั้น แตยังเชื่อวามีคำศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถดลบันดาลใหรอดพนจาก

ิ
อุปทวันตราย โรคภัยไขเจ็บ มีโชค มีความเจริญ เกิดมงคล และเกดอัปมงคลได ชื่อบางชื่อทพองหรือ
ี่

ใกลเคียงกับชื่อสิ่งที่มีคา มนุษยก็พลอยถือวาสิ่งนั้นมีคาดวย เชน ใชใบเงิน ใบทอง ดอกรัก
ดอกบานไมรูโรย ในงานมงคล การนิยมปลูกตนมะยม ขนุน มะขาม ในบานก็เพื่อใหคนนิยม
สนับสนุน และเกรงขาม ไมนิยมปลูก มะรุม ยี่โถ ลั่นทม พุทรา เพราะเชื่อวาจะถูกรุม ถูกมอง
่
อยางเวทนา มีความทุกขโศก และสิ่งดี ๆ สรางซาไปตามชื่อของตนไมที่ปลูก นอกจากนี้ชื่อบางชือ
คำบางคำที่ใชเรียกสิ่งตาง ๆ มีทั้งที่พอใจ และไมพอใจ เชน

คนแก พอใจใหเรียกวา ผูสูงอายุ
คนลาว พอใจใหเรียกวา ชาวอีสาน
ประเทศดอยพัฒนา พอใจใหเรียกวา ประเทศกำลังพัฒนา
ี
การที่มนุษยตกอยูในอิทธิพลของภาษา จึงทำใหมความเชื่อผิดๆ เกี่ยวกับการใชภาษา
ทั้งที่จริงมนุษยควรจะเปนผูกำหนดภาษาและรูจักใชภาษาซึ่งเปนเพียงสัญลักษณใหเปนประโยชนแก 


ตนเองเทานั้น
ภาษามีความสัมพันธกับมนุษย ๒ ดาน คอ ประโยชนของภาษาตอมนุษย ๕ ประการ
ื
คือ ภาษาชวยธำรงสังคม ภาษาแสดงความเปนปจเจกบุคคล ภาษาชวยใหมนุษยพัฒนา ภาษาชวย
กำหนดอนาคต ภาษาชวยจรรโลงใจ และอิทธิพลของภาษาตอมนุษยดังนั้นผูใชภาษาจึงควรใชภาษา

ใหถกตองและเหมาะสม

ู