Page 22 - การใช้ภาษาและวัฒนธรรมไทยสำหรับครู

๕

สัมพันธกันเพราะเสียงพยัญชนะ เชน

เขาขึ้งเคียดแคนเคองขุนของเพราะถูกขัดขวาง
ื
หนวยเสียง /ค/ มีความหมายเกี่ยวกับความโกรธ ความไมพอใจ

ตาแกเดินยักแยยักยัน มัวยงโยยงหยกทำหยุกหยิก เคี้ยวหมากหยับ ๆ

หนวยเสียง /ย/ แสดงอาการเคลื่อนไหว ไมอยูนิ่ง


คำภาษาถิ่นอีสานประเภทคำขยายจะใชเสียงสระบอกขนาดเล็ก ใหญ เชน

สระโอะ สระโอ บอกขนาดใหญ เชน อาปากโจโว
สระเอาะ สระออ บอกขนาดเล็ก เชน เด็กอาปากจอวอ
สระอิ สระอี บอกขนาดเล็กที่สุด เชน รูเล็กจีวี

ภาษาไทยพบวาคำที่เสียงกับความหมายสัมพันธกันนั้นมีนอยกวาคำที่เสียงกับ

ความหมายไมสัมพันธกันดังนั้นการเลือกใชคำจึงตองเลือกใชใหเหมาะสมกับกาลเทศะ


๒.๒ หนวยในภาษาประกอบกันเปนหนวยที่ใหญขึ้น

หนวยในภาษา หมายถึง สวนประกอบของภาษา เชน เสียง คำ ประโยค ซึ่งผูใชจะนำ
หนวยเสียงที่เล็กที่สุดซึ่งไมมความหมายในตัวเอง คอ หนวยเสียง พยัญชนะ สระ วรรณยุกต มา
ื
ี
ั
ประกอบกนเปนคำ ภาษาไทยมีพยัญชนะ ๒๑ เสียง สระเดี่ยว ๑๘ เสียง สระประสม ๖ เสียง
วรรณยุกต ๕ เสียง เมื่อนำเสียงเหลานั้นมาประกอบกันเขาทงหมดก็จะไดคำเพมมากขึ้น โดยไมจำกัด
ั้
ิ่
จำนวน และเมื่อนำคำเหลานั้นมาสรางคำใหม สรางกลุมคำและสรางประโยค จะไดอีกไมจำกัด
จำนวน

ความหมายของหนวยคำ

หนวยคำเดียวกันจะตองมความหมายคงเดิมเสมอไมวาจะปรากฏที่ตำแหนงใดใน
ี
ประโยค เชน คำวา “ไป”


คุณแมไปไหน

คุณแมจะไปดวยกันไหม

คุณแมไปใหไกลๆ ลูกหนอย

คุณแมอยากจะไปกเชิญซิเชิญไป
็
คำวา “ไป” ในประโยคเหลานี้ ตางกมีความหมายเหมือนเดิม เพราะฉะนั้นจึงเปน
็
หนวยคำเดียวกันแตถาหนวยคำนั้นมีความหมายตางกัน จัดวาเปนคนละหนวยคำ เชนคำวา “ขัน”
เขาใชขันตักน้ำ ทำหนาที่ นาม แปลวา ภาชนะชนิดหนึ่ง
เขาขันเชือก ทำหนาที่ กริยา แปลวา ทำใหแนน

็
เขาทำงานแข็งขัน ทำหนาที่ วิเศษณ แปลวา แขงแรง
