Page 21 - การใช้ภาษาและวัฒนธรรมไทยสำหรับครู

๔

ใชอวัจนภาษาแทนการขยายความ เปนการใชอวัจนภาษาเพื่อใหผูรับสารเขาใจ
วัจนภาษายิ่งขึ้น

ใชอวัจนภาษาย้ำความใหหนักแนน เปนการใชอวัจนภาษารวมกับวัจนภาษาใน

ความหมายเดียวกัน เพื่อย้ำความใหหนักแนนยิ่งขึ้น เชน พูดวา “หมวกใบนี้ใชหรือไม” พรอมทั้ง
้
ึ
ยกหมวกขนประกอบ
ใชอวัจนภาษาเนนความ เปนการใชอวัจนภาษาย้ำความหมายของวัจนภาษาทำให
ความหมายเดนชัดขึ้น เชน ใชตัวอักษรหนาพิเศษแสดงวา เปนขอความที่ตองการเนน
ใชอวัจนภาษาขัดแยงกัน เปนการใชอวัจนภาษาที่ใหความหมายขัดแยงกับ
วัจนภาษาผูรับสารตองสังเกตผูสงสารเพื่อจะทราบความรูสึกที่แทจริงของผูสงสาร เชน

่
ผูสงสารพูดวา “โกรธไหมคะทีใหรอนาน”
ผูรับสารตอบวา “ไมโกรธคะ” แตมีสีหนาบึ้งตึง
ผูสงสารก็รูไดวา ผูรับสารโกรธ
ใชอวัจนภาษาควบคุมปฏิสัมพันธระหวางการสื่อสาร เปนการใชสายตา สีหนา
น้ำเสียง กิริยา ทาทางเพื่อสรางความสัมพันธอันดีระหวางกันในการสื่อสาร เชน การมีสีหนา

เศราสลดเมื่อทราบขาวการสูญเสีย การแสงดความดีใจที่ไดพบกัน เปนตน
๒) ความสัมพันธระหวางเสียงกับความหมาย
คำในภาษาสวนมากเสียงกบความหมายไมสัมพันธกันการที่เสียงหนึ่งมีความหมายอยาง
ั
หนึ่งเปนเรื่องของการตกลงกันของคนแตละกลุมแตละพวก เชน
คำที่ใชเรียกที่อยูอาศัย ภาษาไทย ใชวา บาน
ภาษาจีนแตจิ๋ว ใชวา ฉุ
ภาษาญี่ปุน ใชวา อุจิ
ี
ภาษาเขมร ใชวา ผทะ (เพตยะห)
ภาษาฝรั่งเศส ใชวา เมซอง
ตัวอยางคำที่เสียงกับความหมายสัมพันธกันในดานการเลียนเสียงธรรมชาติ เชน
๊

เสียงวัสดุ เชน แกก กริง เพลง
เสียงรองของสัตว เชน กา กาเหวา ตุกแก
เสียงจากธรรมชาติ เชน ครืน เปรี้ยง อู
ี่
เสียงทเกิดจากสิ่งนั้น ๆ เชน กริ่ง หวูด หวอ

นอกจากเสียงกับความหมายจะสัมพันธกันเพราะการเลียนเสียงธรรมชาติแลว ก็อาจจะ
สัมพันธกันเพราะเสียงสระและพยัญชนะไดดวย

สัมพันธกันเพราะเสียงสระ เชน

ชายขาเปเดินเซเหไปหาคนหนาเบ ตาเข ฟนเก ซึ่งยืนอยูขางรานที่โยเย สระเอ
หมายถึง ไมตรง ยกเวนคำวา เด
เด็กตัวปอมเดินนอมตัวคอมหลังออมไปหาเพื่อนที่นั่งลอมวงอยู สระ ออ+ม สะกด
ี่
หมายถึง สิ่งทกลมเปนวงหรือคูเขาหากัน