Page 26 - การใช้ภาษาและวัฒนธรรมไทยสำหรับครู

๙

ิ
การเปลี่ยนแปลงของภาษาเกดกับทุกชาติทุกภาษา แตไมควรใหเปลี่ยนแปลงจนเกิด
ผลเสียแกการสื่อสาร เชน ไมใหออกเสียง ร เปน ล เชน รัก เปน ลัก โรงเรียน เปน โลงเลียน และ

ไมใหออกเสียงควบกล้ำผิดหรือไมชัดเจน เชน ออกเสียง น้ำปลา เปน น้ำปา, ไมกวาด เปน ไมฝาด
, รถไฟฟา เปน รถไควควา ซึ่งจะทำใหผูฟงไมเขาใจความหมาย หรือเขาใจคลาดเคลื่อนซึงจะทำให
่
การสื่อสารครั้งนั้นๆ ไมสัมฤทธิ์ผลตามตองการ

๒.4 ภาษาตาง ๆ มีลักษณะคลายคลึงกัน

ี
่
ภาษาตางๆ ทัวโลกมมากมาย ภาษาเหลานี้จึงมีทั้งลักษณะที่ตางกันและเหมอนกัน เชน
ื

ื
ลักษณะที่ตางกัน ลักษณะที่เหมอนกัน
1. ดานเสียงภาษาอังกฤษมีเสียง g, j แต  ๑. ทุกภาษาใชเสียงสื่อความหมาย เสียงนั้นม ี

ภาษาไทยไมม ี ทั้งเสียงสระและเสียงพยัญชนะ
๒.ภาษาไทยมีเสียงวรรณยุกต ภาษาอังกฤษ 2. ทุกภาษาสามารถสรางคำใหมจากศพทเดิม
ั


ไมม ี หรือนำคำศัพทอื่น ๆ มาประสมกับศัพทเดิม
เชน การประสมคำหรือซ้ำคำเพื่อสรางคำใหม 
ขึ้นใช
3. คำไวยากรณ ภาษาอังกฤษ ภาษาฝรั่งเศส 3. แตละภาษามีสำนวนที่ใชในความหมายใหม 
ภาษาไทย มกเรียงประโยคแบบประธาน กริยา เชน ภาษาไทยมีกลุมคำ ตัดหางปลอยวัด มี
ั
กรรม แต ภาษาญี่ปุน ภาษาฮินดี เรียงประโยค ความหมายวา เลิกเกี่ยวของหรือเลิกรับผิดชอบ

้

ู
แบบประธาน กรรม กริยา ดงนัน ถาคนไทยพด ภาษาอังกฤษมีกลุมคำวา แคทซแอนดดอกซ
ั
วา ฉันกินขาว ญี่ปุน จะพูดวา ฉันขาวกิน เมื่อใชเปนสำนวนขยายกริยา “ฝนตก” จะ
หมายถึง ตกไมลืมหูลืมตา
4. แตละภาษามีวิธีขยายประโยคใหยาว
ออกไปไดเรื่อย ๆ
ื
5. แตละภาษามีคำชนิดตาง ๆ คลายกัน คอ ม ี
คำนาม คำกริยา คำขยายนาม คำขยายกริยา

6. แตละภาษามีวิธีแสดงความคิดคลาย ๆ กัน
คือ มีประโยคคำถาม ประโยคปฏิเสธ และ
ประโยคคำสั่ง

7. แตละภาษามีการเปลี่ยนแปลงไปตาม
กาลเวลา

แมวาภาษาจะมีขอแตกตางกนหลายประการ แตมีลักษณะที่คลายคลึงกันกับภาษาไทย

ั
อยูมากจึงทำใหการเรียนภาษาตาง ๆ เหลานั้นไมเปนสิ่งเหลือวิสัยที่จะสามารถเรียนรูได