Page 61 - พุทธปรัชญาที่ปรากฏในงานวรรณกรรมของรพินทรนาถ ฐากูร

๔๘

่
่
่
ั
ิ
ในหนังสือรวมเรืองเอกของท่านรพนทรนาถ ฐากร “เหมือนหนงนกทีจากรง” มีอทธพลความ
ิ
ึ
ู
ิ
ี
่
้
่
ื
่
่
่
ุ
่
ู
ั
เชอและเรืองราวเกียวกบพระพทธเจ้าปรากฏอยในเรืองน ความวา
ู
่
ั
็
้
่
่
ี
่
ี
ั
้
สุทัศผูเปนคนสวนได้เกบดอกบวทีอยในสระของตนทีมีเหลือเพยงดอกเดยวเท่านนทีสามารถ
็
ั
ทนทานกบหมะได มาขายยงพระราชวง แตกไดพบกับพ่อค้าผูร่ำรวยคนหนึง พ่อค้ามีความพิศมัยใน
ิ
ั
่
ั
่
้
้
้
็
้
็
ดอกบวนนเปนอยางมากจงเอยปากจะซือดอกบวดอกนนเพอนำไปถวายพระพทธองค์ ซึงขณะนได ้
ั
้
ั
่
ื
้
ุ
่
ึ
่
่
้
ี
ั
ั
็
็
่
ี
เสดจมายงนครแหงนนแล้ว ในขณะทีพอค้ากำลังจะจ่ายเงนในราคาหนงเหรยญทองใหกบสุทัศ กพอด ี
้
ั
้
ิ
่
ั
ั
่
่
ึ
็
่
มีพระราชาเสดจออกมาจากพระราชวงและต้องการดอกบัวดอกเดียวกันนันเพือไปถวายพระผูมีพระ
้
้
ั
่
ภาคเจา จงขอซือดอกบวจากสุทัศในราคาสบเหรียญทอง แตพอค้ารูสึกไม่พอใจและตนก็ตองการ
่
้
้
ึ
้
ิ
้
ั
ดอกบวนนเชนกนจงบอกสุทัศดวยเสียงดงวา จะใหยสิบเหรยญทอง พระราชาและพอค้าตางกแยงกน
ั
ึ
ั
้
่
็
ั
ั
่
้
่
่
้
่
ี
่
ั
ี
ั
ิ
็
้
ู
้
่
เปนเจ้าของดอกบวนน ในขณะทีทังสองคนตางแยงกน สุทัศกไดพลางคดอยในใจวา บคคลทังสองน ี ้
่
้
่
่
ุ
็
่
ั
้
ั
็
ตางกอยากได้ดอกบวไปถวายพระผูมีพระภาคเจ้า หากเปนตนเองนำไปถวายจะไม่ดกวาหรือ สุทัศจึง
็
้
่
ี
่
ั
่
ั
ไดพดขึนวา ตนจะไม่ขายดอกบวดอกนแล้ว พดเสรจเขากรีบวงไปยงสถานทีทีพระพุทธเจ้าทรงประทับ
่
ู
็
่
ู
้
ั
็
้
่
้
ิ
ี
ื
่
ิ
์
็
ื
ู
่
์
็
อย เมือเหนพระองคแล้วกยนชนชมในพระบารมีของพระองคอยางพศวงงงงวย เขาพูดไม่ออกและไม่
่
่
ุ
่
ไหวตง แล้วในทสุดเขากทรุดกายลง ณ แทบพระยคลบาทของพระบรมศาสดา พร้อมกบนอมถวาย
้
ิ
็
ี
ั
้
ดอกบวนน พระพทธองค์ไดตรัสถามสุทัศวา มีความประสงคสิงใดดวยอาการยมแยม สุทัศทูลตอบดวย
ั
้
้
์
่
้
้
่
ุ
ั
ิ
้
่
นำเสียงอันเปียมไปด้วยความปีติศรัทธาว่า “ข้าพระองค์ขอแต่เพียงผงธุลีจากพระบาทของพระองค์
้
๒๖
ั
นอกนนข้าพระองค์ไม่ปรารถนาสิงใดเลยพระเจ้าข้า”
้
่
้
้
ิ
(๒) เรืองสันภกขาจารผูประหลาด
่
็
ั
ื
่
่
ี
้
ิ
่
ั
่
่
ี
ุ
่
ในเรืองนกปรากฏเรืองราวทีเกยวกบอทธพลความเชอทางพระพทธศาสนาเชนกน ความวา
ิ
่
มีสมณะรปหนงไดเดนเข้าไปในนครหลวงสาวตถี พร้อมทังปาวประกาศวา ตนมาภกขาจาร
ิ
ิ
้
้
่
ึ
ู
ั
่
่
่
ื
ดวยบาตรนเพอพระพทธองค์ จงตนเถิดชาวนครทงหลาย จงบริจาคทุกอยางทีท่านมี และเปรียบเปรย
ี
ุ
้
่
้
ั
้
่
ื
่
ั
่
กบเมฆทีลอยอยบนฟาวา ยงยอมสละทุกสิงทีมันมีใหแก่ผืนพสุธา ไม่มีอะไรดีเลิศประเสริฐสุดเท่ากับ
ู
ั
่
่
่
้
่
้
่
ั
ู
้
่
็
้
ิ
่
้
เนกขัมมธรรม เมือผูคนไดยนเชนนนตางกเปดประตบานของตนออกมาเพือเอาข้างของมีค่า ทองคำ
้
่
ิ
้
ิ
้
ั
ั
ั
ี
ู
้
ตลอดจนเพชรนลจินดามาถวายให้สมณะรปน แตท่านไม่ยอมรบพร้อมกนนนท่านชูบาตรขึนสูง
่
่
้
ุ
็
้
่
่
ุ
เล็กนอยแลวกล่าววา อบาสกอบาสิกาทังหลาย จงบรจาคสิงทีดทีสุดทีท่านมี เปนพลีกรรมถวายแด ่
่
ิ
้
ี
่
่
ู
ั
่
ั
่
ี
พระศาสดา ชาวเมืองสาวตถีตางรสึกเสียใจและผดหวงทีตนไม่สามารถหาของทเหมาะสมมาถวาย
้
ิ
้
ี
้
ั
้
ิ
สมณะรูปนไดเลย หลังจากนนภกขาจารผูนก็ได้เดินออกจากนิวาสถานย่านคนรวย มุงตรงไปยังตรอก
ี
้
่
้
ิ
ึ
่
้
เล็กๆ ทีเตมไปดวยบรรยากาศของความยากจนขนแค้น ณ ทีแหงนมีหญิงผูหนงไดยนเสียงสมณะและ
้
ี
่
้
่
็
้
้
่
ิ
ั
เดนออกมาจากกระท่อมเพอทำความเคารพและต้องการถวายของทีมีค่าทีสุดของเธอให้กบสมณะรปน ี ้
ู
่
ื
่
่
ี
ิ
ู
้
่
้
่
้
หญิงผูนเดนกลับเข้าไปหลงประตกระท่อมและโยนเสือผ้าทีขาดวนของเธอออกมาให้สมณะ เธอได้ให ้
ิ
ั
้
้
ู
่
่
ทุกสิงทุกอยางทีเธอมีอย สมณะอทานขึนวา “ขอคุณโยมจงเจริญ คุณโยมไดใหอาตมาภาพมากกวา
้
ุ
่
่
่
่

ื
๒๖ รพนทรนาถ ฐากูร, เหมอนหนึงนกทีจากรัง, แปลโดย เรองอไร-กรณา กุศลาศัย, พมพครง ๖,
่
่
์
ื
ุ
ิ
ิ
ุ
้
ั
ิ
์
่
(กรงเทพมหานคร: สำนักพมพแมคำผาง, ๒๕๕๗), หน้า ๒๙-๓๐.
ุ