Page 67 - พุทธปรัชญาที่ปรากฏในงานวรรณกรรมของรพินทรนาถ ฐากูร
P. 67

๕๔



                                           ี
                                                   ุ
                                                                        ็
                                           ่
                                                                                  ๔๒
                                                                            ู
                                                                            ่
                                         นแหละคือจดหมายสูงสุดของความเปนอยของเรา
                                         (๑๕) ความจริงแหงความเปนจริงนนจะมีความหมาย
                                                                      ้
                                                        ่
                                                                ็
                                                                      ั
                                         กแตในปรากฏของสัจธรรมอนเดยว
                                           ็
                                             ่
                                                                    ี
                                                                 ั
                                               ั
                                                                                  ่
                                                       ิ
                                                  ์
                                                      ั
                                         และทรพยสมบตใด ๆ ของท่านจะมีความสำคัญตอท่าน
                                             ื
                                             ่
                                           ็
                                                                        ั
                                                        ั
                                                                                   ้
                                                             ์
                                         กเนองจากความสมพนธของมันกบอนนตภาพเท่านน
                                                                                   ั
                                                                    ั
                                                           ั
                                                                     ๔๓
                                             ่
                                         มิใชมีความสำคัญในตวของมันเอง
                                                           ั
                                         (๑๖) ครูในสมัยโบราณของอนเดยกล่าวถูกตอง
                                                                 ิ
                                                                             ้
                                                                    ี
                                                               ่
                                                         ้
                                           ่
                                                                    ่
                                                      ้
                                                      ั
                                         เมือท่านเหล่านนใหความมันใจวา
                                                  ิ
                                                                        ้
                                                     ี
                                                 ี
                                                                          ้
                                         “การละชวตนไปโดยปราศจากความรแจงในสัจจะ
                                                                        ู
                                                     ้
                                         อนเปนอมตะของชวต
                                                         ี
                                           ั
                                                          ิ
                                              ็
                                                                  ๔๔
                                         คือความตายทีไร้สาระสินเชง”
                                                             ้
                                                     ่
                                                                ิ
                                                             ่
                                                               ิ
                                         (๑๗) อารยะธรรมใหญ่ทีเกดขึน
                                                                  ้
                                                    ั
                                         ทังในโลกตะวนตกและโลกตะวนออก
                                                                   ั
                                           ้
                                           ื
                                               ู
                                                ้
                                           ่
                                         เฟองฟขึนมาไดในอดต
                                                      ้
                                                          ี
                                                                ี
                                                                ้
                                                                                  ุ
                                                ่
                                         เพราะวาอารยะธรรมเหล่านมีอาหารใจสำหรับมนษย  ์
                                               ั
                                           ้
                                         ใชไดกบทุกยค
                                                    ุ
                                             ้
                                                                              ั
                                                             ้
                                                             ี
                                                                    ้
                                                                                    ุ
                                         และอารยะธรรมเหล่านสร้างตวขึนมาจากศรทธาในอดมคต   ิ
                                                                  ั
                                           ่
                                         ซึงเปนศรทธาทีสร้างสรรค  ์
                                              ็
                                                 ั
                                                      ่
                                                                 ่
                                         ในทีสุดอารยะธรรมเหล่านเสือมสลายลงไป
                                             ่
                                                               ้
                                                               ี
                                                                                         ี
                                                              ็
                                                    ิ
                                                                                         ่
                                                                ั
                                         เพราะคนชนดเดยวกบเดกนกเรียนแกแดดยุคใหม่ของเรานเอง
                                                          ั
                                                                        ่
                                                       ี
                                                                              ั
                                                                    ้
                                                                    ื
                                                                           ู
                                                          ิ
                                                     ้
                                                       ๋
                                         คือมีท่าทางโกเก มีวจารณญาณตนเขิน บชาตวเอง
                                                      ่
                                                 ่
                                           ็
                                              ั
                                         เปนนกตอรองทีเข้มข้นในท้องตลาดผลประโยชน์และอำนาจ
                                                                             ่
                                                                                  ี
                                                                                     ่
                                                                          ั
                                                                               ่
                                         มีความสามารถสูงกับการเข้าไปจัดการกบสิงทีไม่จรังยังยืน
                                           ็
                                                 ่
                                                                                     ิ
                                         เปนคนทีเชอวาจะซือดวงวญญาณของมนษยไดดวยเงนตรา
                                                                              ์
                                                                                 ้
                                                                                ้
                                                                           ุ
                                                   ื
                                                   ่
                                                     ่
                                                               ิ
                                                         ้
                                                    ้
                                         และโยนมันทิงในถังขยะ
                                         เมือมันถูกดดให้เหอดแหงไปแล้ว
                                           ่
                                                             ้
                                                        ื
                                                   ู
                                                                                 ั
                                                        ั
                                                                 ้
                                                                        ี
                                               ็
                                                           ่
                                                 ้
                                                                          ้
                                                   ่
                                         และเปนผูทีในลำดบตอมาไดรับการบบคันผลักดน

                                 ๔๒  รพนทรนาถ ฐากูร, สาธนา, หน้า ๑๕๓.
                                     ิ
                                 ๔๓  เรองเดียวกัน, หน้า ๑๕๘
                                    ื
                                    ่
                                 ๔๔  พยบแดด, โรงเรียนใตร่มไม โลกทังผองพบรวงรงทพกพง, หน้า ๓๕.
                                                           ้
                                                       ้
                                                                         ั
                                                                        ่
                                                                        ี
                                                   ้
                                     ั
                                                                            ิ
                                                                      ั
   62   63   64   65   66   67   68   69   70   71   72