Page 68 - พุทธปรัชญาที่ปรากฏในงานวรรณกรรมของรพินทรนาถ ฐากูร
P. 68

๕๕



                                           ้
                                         ดวยพลังตณหาอนร้ายกาจ
                                                       ั
                                                  ั
                                                           ่
                                                           ู
                                                                ี
                                                         ่
                                                  ้
                                          ุ
                                         จดไฟเผาบานคนทีอยข้างเคยง
                                                                          ่
                                                   ็
                                         และตวเองกถูกโอบล้อมจากเปลวเพลิงทีร้อนแรงนันดวย
                                                                                     ้
                                                                                  ้
                                              ั
                                         อดมคตทียงใหญ่นเองทีสร้างสังคมทียงใหญ่ขึนมา
                                                            ่
                                                 ่
                                                        ้
                                                                              ้
                                                        ี
                                           ุ
                                                ิ
                                                                        ่
                                                                       ่
                                                                        ิ
                                                  ่
                                                  ิ
                                              ั
                                                                            ั
                                                                            ้
                                         และตณหามืดบอดบางอยางทำลายสังคมนนลงไป
                                                              ่
                                                          ิ
                                         สังคมนน ๆ เจริญเตบโตขึนมาได  ้
                                               ั
                                               ้
                                                              ้
                                         ตราบเท่าทีมันยงผลิตอาหารใจใหกบชวต
                                                      ั
                                                                        ี
                                                                      ั
                                                  ่
                                                                     ้
                                                                         ิ
                                                    ่
                                         และมันจะเสือมสลายลง
                                                       ี
                                                                                    ั
                                                                         ้
                                           ่
                                                          ้
                                                                          ั
                                         เมือมันเผาไหม้ชวตดวยความอยากไม่รูจกพอของอนตตา
                                                        ิ
                                         ผูรูทังหลายกล่าววา
                                           ้
                                                        ่
                                            ้
                                             ้
                                                       ่
                                                  ้
                                                  ั
                                                                 ้
                                                            ุ
                                         สัจจะเท่านนจะชวยมนษย์ใหรอดพ้นจากความฉิบหาย
                                               ั
                                              ่
                                                         ๔๕
                                         หาใชวตถุใด ๆ เลย
                                         (๑๘) รางวลจากสัจจะคือศานต  ิ
                                                  ั
                                             ั
                                                               ุ
                                         รางวลของสัจจะคือความสข
                                                 ็
                                                                                ุ
                                                        ่
                                                        ื
                                         ทุกคนเปนทุกข์เนองจากการมาทำให้ความสมดลเสียไป
                                         เมือมีอำนาจกลับไม่มีสัจจะข้างในมาสัมพนธสอดคล้องกบอำนาจนน
                                                                                               ้
                                                                                               ั
                                           ่
                                                                           ั
                                                                                       ั
                                                                             ์
                                         เปรียบเสมือนรถยนตทีกำลังวงอยแตไม่มีคนขับ
                                                                       ่
                                                           ์
                                                            ่
                                                                  ิ
                                                                  ่
                                                                     ่
                                                                     ู
                                                                                ๔๖

                                                                         ั
                                                          ้
                                                                               ็
                                         (๑๙) ข้าพเจาระลึกขึนมาไดถึงสมัยทียงเปนเดกกวา
                                                                       ่
                                                                ้
                                                    ้
                                                                           ็
                                                                                  ่
                                                      ั
                                         ตวเองโชคดทีบงเอญเจอคำแปลภาษาเบงกอลี
                                           ั
                                                        ิ
                                                    ่
                                                   ี
                                               ั
                                         ของหนงสือเรือง “โรบนสัน ครูโซ่”
                                                            ิ
                                                    ่
                                               ้
                                                          ั
                                         ข้าพเจายงเชอวาหนงสือเล่มน  ้ ี
                                                 ั
                                                      ่
                                                            ่
                                                    ื
                                                    ่
                                                                    ่
                                                                         ่
                                                                         ึ
                                                           ็
                                                                ่
                                                               ี
                                                             ่
                                               ั
                                         เปนหนงสือสำหรับเดกทีดทีสุดเรืองหนง
                                           ็
                                                      ้
                                                ้
                                         เท่าทีมีผูเขียนขึน
                                              ่
                                         ในหนงสือ “โรบนสัน ครูโซ”
                                              ั
                                                       ิ
                                                     ้
                                                                        ั
                                                                     ่
                                                                     ึ
                                                                 ็
                                         ความปราบปลืมในการรวมเปนหนงกบธรรมชาต     ิ
                                                                                      ่
                                                                                      ี
                                                        ่
                                                                             ุ
                                                                      ั
                                                                                ์
                                         แสดงออกมาในเรืองราวการผจญภยของมนษยผูโดดเดยว
                                                                                 ้
                                               ั
                                            ิ
                                                                    ่
                                         เผชญกบธรรมชาตอนโดดเดยวเชนกัน
                                                                ่
                                                                ี
                                                         ิ
                                                          ั
                                                               ั
                                         เขาปลอบโยนมัน ร่วมมือกบมัน
                                         สำรวจหาความลึกลับของมัน

                                 ๔๕  พยบแดด, โรงเรียนใตร่มไม โลกทังผองพบรวงรงทพกพง, หน้า ๑๐๙-๑๑๐.
                                                   ้
                                                                            ิ
                                                                         ั
                                                           ้
                                                       ้
                                     ั
                                                                        ่
                                                                      ั
                                                                        ี
                                 ๔๖  เรองเดียวกัน, หน้า ๑๑๐.
                                    ื
                                    ่
   63   64   65   66   67   68   69   70   71   72   73