Page 58 - ทร 31001
P. 58
48
อาคารขยายเวลา
่
่
ั
่
แด...ทุกคนทีมีเวลาวันละ 24 ชวโมงเทากัน
่
ี
ื
่
่
ื
ื
ในตอนค า ฉันโยนหนังสอสองสามเล่มบนโต๊ะอย่างเบอหน่าย เวลาอกไม่กีเดอนก็จะถงฤดสอบท ่ ี
ู
่
ึ
่
็
่
ื
ึ
่
ี
ี
่
ื
เขาจะคัดเลอกพวกเราหนงในจ านวนผู้สมัครเปนแสน ๆ คน ให้เข้าไปเรยนในทโก้ ๆ ทชอมหาวิทยาลัย ไม่ร ้ ู
ี
ี
ื
่
ึ
้
ั
ื
ู
ึ
ิ
ี
่
ื
เหมอนกันว่าเรองราวอย่างน้มันเร่มต้นข้นทไหน ฉันเพียงแต่รสกเหมอนว่า คนเอาร้วยาว ๆ สองแถวมากั้น
ุ
ื
็
ี
ท่งกว้างให้เปนทางเดนแคบ ๆ แล้วก็ต้อนพวกเราให้เข้าไปเบยดเสยดกันเดนตามทางแคบ ๆ นั้น และเมอถง
ี
ิ
่
ิ
ึ
ั
่
่
่
ี
ิ
ี
ื
ู
็
ี
ุ
ี
ปลายทาง เขาก็เปดประตรบเราไม่หมดทกคน คนทได้มโอกาสเข้าไปก็เปนเรองด ส่วนคนทไม่ได้ผ่านไปแน่
ี
ื
ี
ิ
ุ
ิ
ี
ี
่
ื
หละ.มันก็คงจะแย่มากทเดยว จรงอยู่แม้จะมทางเลอกอนส าหรบบางคนทจะตัดสนใจมดหรอปนร้วออกไป
ี
ื
่
ั
ั
ี
ี
่
่
็
ิ
ข้างนอกเพือหาทางเดนทดกว่า ฉันเองก็อยากเปนอย่างนั้นบ้าง แต่ฉันไม่กล้าพอ
ี
ื
ฉันเอาคางเกยขอบโต๊ะ ไล่ปลายน้วไปตามสันหนังสอทตั้งเรยงรายเปนแถวยาวรอให้อ่าน ต้องลอง
่
ิ
ี
็
ิ
ู
ั
ี
ี
๋
สดส...สักคร้ง แต่อกใจหนงมันคอยบอกว่าเดยว...ยังข้เกียจอยู่ ขอนอนก่อน ขอดทวีก่อน ขอไปเทยวก่อน
ู
ี
ี
ู
ี
้
ึ
่
่
ี
ิ
ึ
่
็
ฯลฯ เวลาเปนปทเขามไว้ให้เราเตรยมตัวจงผ่านไปอย่างไม่เปนช้นเปนอัน เพราะความเฉอยชาของฉันเอง
็
ี
ื่
ี
ี
็
ู
ี
ุ
่
ี
ิ
อากาศก าลังด ฉันท้งตัวลงบนเตยงนอนทคลมด้วยผ้าห่มขนหนลายฝูงนกนางนวลสเขยว เหน
็
ี
ี
ี
่
ี
ื
ี
หนังสอกองโตทยังค้างคาคอยให้ฉันไปอ่าน พัดลมคอยาวส่งเสยงครางเบา ๆ แล้วฉันก็หลับไป
พบตัวเองอกททหน้าอาคารหลังใหญ่ ดเหมอนจะสรางด้วยหนอ่อน ลักษณะคล้ายธนาคารมบันไดส ี
ื
ี
ี
ี
้
ิ
่
ู
ี
ี
็
ึ
เขยวเปนมันวับเรยงรายเปนชั้น ๆ สดบันไดขั้นสดท้ายมประตกระจกตดฟล์มกรองแสงสเข้มมปายแผ่นหนง
ี
่
ู
ี
ิ
ี
้
ี
ุ
็
ุ
ิ
ี
ี
ู
แขวนไว้ตรงประตมข้อความว่า “มเวลาขาย”
ฉันไม่แน่ใจว่าเปนเพราะความอยากรอยากเหน หรอเพราะอะไรกันแน่ทท าให้เท้าทั้งสองข้างก้าว
ี
่
็
ื
็
ู
้
ื
ึ
ข้นไปบนอาคารแห่งน้ เมอเอ้อมมอผลักประตกระจกเข้าไป ไอเย็นของเครองปรบอากาศก็ปะทะร่างกาย
ี
่
ู
ั
ื
ื
่
ื
้
ี
่
ี
ี
ู
ี
ึ
ั
สถานทนั้นดโอ่โถงและสวยงาม ดราวกับห้องรบรองชั้นด มโต๊ะสเขยวตัวยาวซงกองแฟมเอกสาร
ู
ี
่
ุ
ี
ี
็
ุ
่
ิ
เรยงรายอยู่ทั่วไปบนนั้น ชายหน่มคนทนั่งประจ าโต๊ะเอ่ยทักทายฉัน ท่าทางเขาอบอ่นและเปนมตร
ั
ี
“สวัสดครบ”
“ครบผม” ฉันตอบรบค าเขาเบา ๆ
ั
ั
ิ
ุ
็
่
ิ
ุ
ื
“ผมคดว่า คณคงจะไม่ได้มาซ้อเวลา ท่าทางคณยังเปนเดกอยู่เลย อายุยังไม่เกินยีสบ”
็
ิ
ื
ั
่
ี
ิ
“ผมไม่ได้มาซ้อเวลาหรอกครบ” ฉันตอบไปทั้ง ๆ ทยังไม่แน่ใจว่าสนค้าหรอบรการอะไรกันแน่ท ี ่
ื
ื
ุ
ู
เขาก าลังขายอยู่ “เพียงแต่ว่าผมอยากด...ผู้คน แล้วก็การซ้อขายของคณเท่านั้น”
ุ
“ตามสบายเลยครบ” เขายิ้มอย่างมไมตร “เชญนั่ง” เขาผายมอไปทางโซฟาชดทตั้งอยู่ชดผนังด้าน
ี
ิ
ั
ี
ื
่
ิ
ี
ึ
หนง ฉันจงถอยไปทรดตัวลงนั่ง
ึ
่
ุ
ื
ลกค้าคนแรกทฉันพบในอาคารขายเวลาคอชายชราร่ายกายผอมเกรงผมขาวโพลน ใบหน้าซดเหลอง เขา
ื
็
ู
ี
ี
่
พยุงตัวให้ก้าวผ่านบันไดทละขั้น ๆ อย่างล าบากยากเย็น จนกระทั่งผลักประตูมาหยุดยืนตรงหน้าชายขายเวลา
ี
