Page 59 - ทร 31001
P. 59
49
่
ี
ื
ี
ี
่
ี
่
“ผมมาขอซ้อเวลาทผ่านไป...ห้าป” น ้าเสยงเขาแหบแห้ง และสั่นพร่าอย่างคนทปวยหนัก “หมอบอก
ี
ว่าผมมาหาหมอช้าไปห้าป ไม่อย่างนั้นแล้วโรคน้ก็พอจะมทางรกษาหายและผมก็จะไม่ตาย”
ั
ี
ี
็
คนต่อมาเปนชายหน่ม หน้าตาด แต่งตัวสะอาดสะอ้าน เพียงแต่ดว่าหม่นหมองและหมดหวัง...
ี
ู
ุ
ู
้
ื
ื
ุ
ิ
“ขอซ้อเวลาสามเดอน” เขาพูดกับชายขายเวลา “คณรไหม ผู้หญงทผมรก เธอไปเมองนอกเมอสาม
ั
ื
ื่
ี่
็
ี
ั
้
เดอนก่อน เราคบกันมาเปนป แต่ผมก็ยังไม่เคยบอกรกเธอทั้ง ๆ ทรกเธอมาก เธอไปโดยไม่รอะไรเลย”
่
ั
ี
ื
ู
ี่
ชายขายเวลามทท่าว่าเหนใจ ฉันคดว่าเขาเปนนักขายทมความอดทนมากทเดยว ทจะต้องพบลกค้าท ี่
็
ิ
ี
ี
ี
ี่
ี
ี
ู
็
ล้วนแต่มปญหาต่าง ๆ กันไป พรอม ๆ กับนกเสยดายแทนผู้ชายคนน้ทเข้าผ่านเวลาร่วมปโดยเปล่าประโยชน ์
้
ี
ั
ี
ี
่
ี
ี
ึ
่
ื
แล้วเพิ่งจะเหนคณค่าของเวลาเหล่านั้น...เมอมันได้ผ่านไปแล้ว
็
ุ
ิ
ึ
ยังไม่ทันทชายหน่มคนนั้นจะก้าวพ้นประตออกไป หญงคนหนงก็เดนสวนเข้ามา หล่อนสวมชดไว้
่
ิ
ุ
ี
ู
ุ
่
ื้
ี
ทกข์สด า ใบหน้ายังเปอนคราบน ้าตา ดวงตายังมรอยบอบช ้า
ี
ุ
ี
ี
ี
“อยากได้เวลาค่ะ สักสองป ปเดยวหรอเพียงครงปก็ได้” หล่อนพูดด้วยน ้าเสยงทโศกเศรา
ี
ึ
่
้
ื
ี
่
ี
่
ิ
“ผมคดว่า คณคงมปญหาเกียวกับเวลาในอดตเหมอนคนอน ๆ” ชายขายเวลากล่าวข้น
ึ
ี
ื
ี
ั
ุ
ื
่
ี
ั
่
ี
ี
ิ
“ค่ะ” หล่อนรบค าเสยงแผ่ว “คณแม่ของดฉันเพิ่งเสยเมอสองวันก่อน ท่านดกับฉันมาก เล้ยงดอย่าง
ู
ื
ี
ุ
ื
ิ
่
ี
ี
เอาอกเอาใจ แต่ดฉันยังไม่ทันทจะท าอะไรให้แม่ชนใจเลย มแต่ตั้งแง่ตั้งงอน ท่านก็มาด่วนจากไป”
่
“คณเลยอยากซ้อเวลาทผ่านไปเพือท าดกับคณแม่ของคณ”
ุ
ื
่
ุ
่
ี
ี
ุ
้
“ค่ะ” หล่อนปายน ้าตา
ื
ฉันนกเวทนาหล่อน เวทนาทหล่อนมาคดอะไร ๆ ได้ก็เมอสายไป ถ้าหากหล่อนได้ท าอะไรไปตั้ง
่
ึ
ี
่
ิ
ี
่
ึ
ี
ี
ึ
นานแล้ว ก็คงไม่ต้องมานกเสยดายตอนน้ วูบหนงฉันจงนกย้อนกลับมาทตัวเอง
่
ึ
ึ
ิ
็
ี่
็
คนต่อมาเปนเดกหน่ม ใบหน้าเขายังอ่อนเยาว์ แต่พกร้วรอยความกังวลไว้เต็มเปยม “ต้องการเวลา
ุ
ึ
ี
ี
ี
ื
เท่าไรดครบ” ชายขายเวลาถามข้นก่อน “สองป” เขายิ้มอย่างอ่อนเพลย “ผมอยากกลับไปตอนเลอกแผนการ
ั
ี
่
เรยนใหม่ ผมพลาดไปตอนนั้น บางทผมอาจจะได้เร่มต้นใหม่ด้วยดจะได้เรยนวิชาทชอบแทนวิชาทน่าเบอ
ี
ี
ี
ี
ิ
่
่
ื
ี
ตอนน้”
ี
ี
่
ู
่
ิ
่
็
แล้วเขาก็จากไป เมอได้ส่งทต้องการแล้ว ฉันเหนชายขายเวลาหลับลงในขณะทก าลังเว้นว่างลกค้า
ื
ี
ึ
ต่อเมอฉันขยับตัวเขาก็ลมตาข้น แล้วหันมายิ้มให้ฉัน ดวงตาเขาอบอ่น...
ื
่
ุ
ื
ู
เปนเวลานานเท่าไรก็ไม่ทราบทฉันนั่งมองดผู้คนเดนผ่านมา ล้วนแล้วแต่มท่าทวิตก กังวล ผิดหวัง
ิ
็
ี
ี
่
ี
ี
ี
่
ื
ิ
ี
เสยใจ แล้วก็มาซ้อเวลาไป เพราะว่าพวกเขาได้พลาดส่งทน่าจะได้ในอดต
้
ุ
ึ
ิ
้
ี
ู
แล้วชายขายเวลาก็เปดแฟมพรอมกับเงยหน้าข้นมาทางฉัน สักคร่จงเดนมาทรดตัวลงนั่งเก้าอ้โซฟา
ึ
ิ
ข้าง ๆ
“จะปดรานแล้วหรอครบ” ฉันถาม
ั
้
ิ
ื
“ครบ...ได้เวลาแล้ว”
ั
