Page 20 - นาวิกศาสตร์ กันยายน ๒๕๖๓
P. 20
๕. แต่ถ้าหากว่า ม.ปาวี ประสงค์จะปฏิบัติการตามค�าสั่งของรัฐบาลฝรั่งเศสโดยเคร่งครัด เกี่ยวกับการเพิกถอน
�
ึ
ั
�
ื
คาส่ง โดยถือเป็นเร่องสาคัญมากแล้ว ม.ปาวี ก็ควรลงไปห้ามปรามเอง หรือจะให้ผู้บังคับการเรือลูแตงซ่งเป็นนายทหาร
ชั้นผู้ใหญ่ไปแทนก็ได้ แต่ในการนี้กลับปรากฏว่า ได้ให้นายทหารประจ�าเรือลูแตงชั้นผู้น้อยไปพร้อมกับถุงไปรษณีย์
๖. ส�าหรับนายพลเรือตรี ฮูมานน์ ซึ่งอยู่ที่ไซ่ง่อนนั้น ปรากฏว่าได้รับโทรเลขเพิกถอนค�าสั่งแล้ว แต่ไม่มีเวลาที่จะ
แก้ไขค�าสั่งของตนได้ทัน เพราะเรือ ๒ ล�า ที่อยู่กลางทะเลจวนจะถึงสันดอนอยู่แล้ว การติดต่อสื่อสารเวลานั้น ก็ใช้แต่
โทรเลขไม่มีวิทยุสั่งการ ดังในสมัยนี้
ี
ั
ั
�
ื
๗. ส่วนนายนาวาโท โบร ผู้บังคับการเรือน้น หากได้รับทราบเร่องการเปล่ยนแปลงคาส่งจาก ม.ปาว ราชทูตฝร่งเศส
ั
ี
ี
ี
�
ี
จะเป็นโดยทางเอกสารก็ด หรือการแจ้งด้วยวาจาของนายเรือโท นายทหารประจาเรือลูแตงก็ด (ผู้บังคับการเรือ
ั
�
�
�
ี
โคแมตกล่าวว่า นายทหารประจาเรือลูแตงมิได้ถือคาส่งพิเศษมาแต่อย่างใด) แต่ไม่มีคาส่งของนายพลเรือตร ฮูมานน์
ั
ผู้บัญชาการกองเรือของเขาก�ากับมาด้วย
ั
ี
่
๘. เช่อว่าข้อความท ม.ปาวี ราชทูตฝร่งเศสแจ้งไป (ถ้ามี) ได้แจ้งเร่องมาอย่างกว้าง ๆ โดยให้พิจารณาเอาเอง
ื
ื
จึงได้ตัดสินใจปฏิบัติการตามค�าสั่งเดิม
�
ี
�
๙. เป็นการแปลกประหลาด ท่นายทหารประจาเรือลูแตงได้ไปประจาอยู่ในเรือแองคองสตังส์ ปฏิบัติหน้าท ่ ี
ช่วยเหลือในการน�าเรือเข้ามา
๑๐. ม.ปาวี เจตนาที่จะให้เรือรบฝรั่งเศส ๒ ล�าล่วงล�้าเข้ามาถึงกรุงเทพฯ จึงไม่ได้น�าโทรเลขจากรัฐบาลฝรั่งเศส
ที่ปารีสไปให้ผู้บังคับการเรือแองคองสตังส์ ที่นอกสันดอนปากน�้าเจ้าพระยา เพื่อหวังผลทางการเมือง เพราะสยาม
จะต้องยิงเรือฝรั่งเศสจนท�าให้เกิดการสู้รบกันขึ้นในตอนเย็นของวันที่ ๑๓ กรกฎาคม ร.ศ.๑๑๒
ั
ี
ี
ั
ั
�
ั
๑๑. การท่นายนาวาโท โบร ไม่หยุดเรือรออยู่ท่นอกสันดอนก่อนตามคาส่งใหม่ของรัฐบาลฝร่งเศสน้น ฝ่ายฝร่งเศส
ี
ั
ี
ั
�
มิได้ถือว่า นายนาวาโท โบรี ขัดคาส่ง แต่หากแก้ตัวว่าโทรเลขล่าช้าติดต่อส่งการไม่ทัน และการท่นายนาวาโท
โบรี ปฏิบัติการไปเช่นนั้น กลับถือว่าเป็นความชอบเสียอีกด้วย โดยสั่งเลื่อนยศนายนาวาโท โบรี ให้เป็นนายนาวาเอก
ท�าชั่วได้ดี มีถมไป
ท�าไม ผมจึงเขียน “เรื่องจริงจริงจากวิกฤตการณ์ ร.ศ.๑๑๒”
�
ื
๑. ผมถูกบรรณาธิการนาวิกศาสตร์ บังคับขอร้อง ไม่ใช่ บังคับขู่เข็ญให้ผมเขียนในเวลาจากัด เพ่อส่งต้นฉบับพิมพ์
ให้ทันในเดือนกรกฎาคม เป็นเรื่องตามค�าขอไม่ใช่ตามค�าขู่
๒. ผมอยากให้เรื่องเพี้ยนเพี้ยน ตอนนี้ หลุดพ้นจากที่ได้เพี้ยนติดต่อกันมาเป็นเวลานานไม่น้อยกว่า ๘ ปี
�
ิ
๓. ผมอยากให้ประชาชนชาวไทย โดยเฉพาะอย่างย่งทหารเรือไทยได้เห็นความสาคัญของ “วันท่ระลึกวิกฤตการณ์
ี
ร.ศ.๑๑๒” ๑๓ กรกฎาคม เน่องด้วยวันสาคัญวันน เป็นวันสาคัญระดับชาต เป็นวันตัดสิน หรือเป็นวันพิพากษาว่า
ี
�
�
้
ิ
ื
ื
ั
“กรุงสยาม” จะอยู่รอดหรือไม่รอด และท่รอดพ้นจากเร่อง “หมาป่าฝร่งเศสกับลูกแกะสยาม” มาได้น้นเพราะเหตุใด
ี
ั
“ภัยคุกคามของฝรั่งเศสต่อความเป็นเอกราชของสยาม” รุนแรงปานใด
18
นาวิกศาสตร์
ปีที่ ๑๐๓ เล่มที่ ๙ กันยายน ๒๕๖๓
