Page 166 - รวมคำวินิจฉัย ของประธานศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ
P. 166
ค�ำวินิจฉัยของประธำนศำลอุทธรณ์คดีช�ำนัญพิเศษ บริษัทชิงเต่ำ ดี แอนด์ อำร์
ที่ วทป ๔๓/๒๕๖๐ ไฮจีนิค โพรดัคท์ จ�ำกัด โจทก์
บริษัทชูกำร์ แอนด์ ดูกำร์
จ�ำกัด กับพวก จ�ำเลย
โจทก์กล่ำวอ้ำงในค�ำฟ้องว่ำ จ�ำเลยที่ ๑ และที่ ๓ เป็นนิติบุคคลซึ่งมีที่ตั้งบริษัท
อยู่ในประเทศไทย โดยมีจ�ำเลยที่ ๒ เป็นกรรมกำรผู้มีอ�ำนำจ จ�ำเลยที่ ๒ ติดต่อซื้อสินค้ำ
ของโจทก์จำกสำธำรณรัฐประชำชนจีนให้ส่งไปยังท่ำเรือสำธำรณรัฐเกำหลี มีจ�ำเลยที่ ๓
่
่
ี
่
ี
ี
โดยจ�ำเลยท ๒ ค้ำประกันกำรช�ำระรำคำสินค้ำของจ�ำเลยท ๑ ต่อโจทก์กับมีจ�ำเลยท ๒
�
รับสภำพหน้ต่อโจทก์ไว้ โจทก์จึงได้มอบใบกำกับกำรบรรจุหีบห่อและใบตรำส่งแก่
�
ี
่
�
ื
ั
ิ
ี
่
ี
้
�
จำเลยท ๒ ไปปล่อยสนค้ำทท่ำเรอดงกล่ำว แต่ปรำกฏว่ำจำเลยท ๑ ไม่ชำระหนค่ำซอ
ื
้
ี
่
ี
�
สินค้ำตำมที่รับสภำพหนี้ต่อโจทก์ไว้ โดยจ�ำเลยที่ ๒ เปิดบริษัทจ�ำเลยที่ ๑ และที่ ๓ ไว้ก็
ั
เพ่อหลอกลวงส่งซ้อสินค้ำจำกโจทก์ จ�ำเลยท้งสำมจึงร่วมกันท�ำละเมิดต่อโจทก์ ขอให้
ื
ื
ั
บังคับจ�ำเลยทั้งสำมร่วมกันชดใช้ค่ำสินไหมทดแทนแก่โจทก์ตำมค�ำฟ้อง ส่วนจ�ำเลยที่ ๒
ี
ี
่
และท ๓ ต่อสู้ว่ำ ไม่มีมูลหน้ละเมิดตำมฟ้อง โจทก์ไม่ส่งมอบใบก�ำกับกำรบรรจุหีบห่อและ
ื
ี
ื
ใบตรำส่งให้แก่ผู้ซ้อท่สำธำรณรัฐเกำหล โจทก์ก็เป็นผู้ผิดสัญญำซ้อขำยระหว่ำงประเทศ
ี
กับจ�ำเลยที่ ๑ จ�ำเลยที่ ๑ จึงไม่ต้องช�ำระหนี้ค่ำซื้อสินค้ำแก่โจทก์และไม่ใช่มูลหนี้ละเมิด
ตำมฟ้อง ยอดจ�ำนวนเงินในใบค�ำขอโอนเงินไปต่ำงประเทศไม่ตรงกับใบสั่งซื้อ ใบค�ำขอ
โอนเงินดังกล่ำวและหนังสือค้ำประกันปลอม จ�ำเลยท ๒ ไม่ต้องรับผิดเป็นกำรส่วนตัวกับ
ี
่
�
จ�ำเลยที่ ๑ ต่อโจทก์ ดังนี้ แม้โจทก์จะกล่ำวอ้ำงมำในค�ำฟ้องว่ำ จ�ำเลยทั้งสำมร่วมกันท�ำ
ละเมิดต่อโจทก์ แต่เมื่อคดีตำมค�ำฟ้องและค�ำให้กำรของจ�ำเลยที่ ๒ และที่ ๓ ยังมีปัญหำ
ที่ต้องวินิจฉัยถึงควำมรับผิดระหว่ำงโจทก์กับจ�ำเลยที่ ๑ โดยจ�ำเลยที่ ๒ อันเนื่องมำจำก
่
ี
กำรซ้อขำยระหว่ำงประเทศดังกล่ำว และควำมรับผิดระหว่ำงจ�ำเลยท ๓ โดยจ�ำเลยท ๒
ื
ี
่
ซึ่งค�้ำประกันจ�ำเลยที่ ๑ ต่อโจทก์ตำมหนังสือค�้ำประกัน ตลอดจนควำมรับผิดของจ�ำเลย
ท ๒ ต่อโจทก์ตำมหนังสือรับสภำพหน้หรือไม่ เพียงใด คดีน้จึงเป็นคดีแพ่งเก่ยวกับกำร
ี
ี
่
ี
ี
ี
ื
ื
ี
ื
ซ้อขำยระหว่ำงประเทศและนิติกรรมอ่นท่เก่ยวเน่องท่อยู่ในอ�ำนำจพิจำรณำพิพำกษำ
ี
ิ
ของศำลทรัพย์สินทำงปัญญำและกำรค้ำระหว่ำงประเทศ ตำมบทบัญญัต มำตรำ ๗ (๕)
138
