Page 168 - รวมคำวินิจฉัย ของประธานศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ
P. 168

หนี้ไว้ต่อโจทก์ แต่โจทก์ไม่ส่งมอบใบก�ำกับกำรบรรจุหีบห่อและใบตรำส่งให้แก่ผู้ซื้อ โจทก์จึงเป็น

              ฝ่ำยผิดสัญญำซื้อขำยระหว่ำงประเทศ จ�ำเลยที่ ๑ ไม่มีหน้ำที่ต้องช�ำระค่ำสินค้ำแก่โจทก์ ระหว่ำง

                                        ั
                             ี
                                                                                    ื
                                                                       ื
                                                                  ี
                                           ื
              โจทก์กับจ�ำเลยท่ ๑ ตำมใบส่งซ้อและหนังสือรับสภำพหน้เป็นเร่องผิดสัญญำซ้อขำยระหว่ำง
              ประเทศไม่ใช่มูลหน้ละเมิดตำมฟ้อง โจทก์บิดเบือนข้อเท็จจริงในสภำพแห่งข้อหำและค�ำขอบังคับ
                               ี
              ให้เป็นเร่องละเมิด โจทก์จึงไม่มีอ�ำนำจฟ้อง ยอดจ�ำนวนเงินในใบค�ำขอโอนเงินไปต่ำงประเทศ
                      ื
                          ั
              ไม่ตรงกับใบส่งซ้อ ใบค�ำขอโอนเงินไปต่ำงประเทศและหนังสือค้ำประกันปลอม โจทก์บิดเบือน
                             ื
                                                                      �
                              ั
              ขอเทจจรงเรองทตงบรษทจำเลยท ๑ เพอเลยงอำนำจศำลเหนอคดน คำฟองของโจทกเคลอบคลม
                                 ิ
                                                                        ี
                              ้
                         ื
                      ิ
                                                                        ้
                            ่
                            ี
                         ่
                                                                            ้
                                                   ่
                                                   ี
                                                                  ื
                                                                         �
                                                      �
                                                ่
                                                                      ี
                                     �
                                   ั
                                                ื
                                           ่
                                           ี
                   ็
               ้
                                                                                      ์
                                                                                          ื
                                                                                               ุ
              และจ�ำเลยที่ ๒ ลงนำมในฐำนะกรรมกำรของจ�ำเลยที่ ๑ ในหนังสือรับสภำพหนี้จึงไม่ต้องร่วมรับผิด
              เป็นส่วนตัวกับจ�ำเลยที่ ๑ ขอให้ยกฟ้อง
                                                                       ี
                       ระหว่ำงไต่สวนค�ำร้องขออนุญำตย่นค�ำให้กำรของจ�ำเลยท่ ๑ ศำลแพ่งธนบุรีเห็นว่ำ กรณ ี
                                                   ื
              มีปัญหำว่ำคดีน้อยู่ในอ�ำนำจพิจำรณำพิพำกษำของศำลทรัพย์สินทำงปัญญำและกำรค้ำระหว่ำง
                            ี
                                                            ั
              ประเทศหรือไม่ จึงให้รอกำรพิจำรณำพิพำกษำคดีไว้ช่วครำว แล้วเสนอปัญหำดังกล่ำวให้ประธำน
                                                                         ั
              ศำลอุทธรณ์คดีช�ำนัญพิเศษเป็นผู้วินิจฉัยตำมพระรำชบัญญัติจัดต้งศำลทรัพย์สินทำงปัญญำ
              และกำรค้ำระหว่ำงประเทศและวิธีพิจำรณำคดีทรัพย์สินทำงปัญญำและกำรค้ำระหว่ำงประเทศ
              พ.ศ. ๒๕๓๙ มำตรำ ๙
                                     ี
                                                                                             ื
                       วินิจฉัยว่ำ คดีน้เป็นคดีแพ่งเก่ยวกับกำรซ้อขำยระหว่ำงประเทศและนิติกรรมอ่นท  ี ่
                                                  ี
                                                            ื
                     ื
                ี
                                                               ั
              เก่ยวเน่องตำมมำตรำ ๗ (๕) แห่งพระรำชบัญญัติจัดต้งศำลทรัพย์สินทำงปัญญำและกำรค้ำ
              ระหว่ำงประเทศและวิธีพิจำรณำคดีทรัพย์สินทำงปัญญำและกำรค้ำระหว่ำงประเทศ พ.ศ. ๒๕๓๙
              หรือไม่ เห็นว่ำ โจทก์กล่ำวอ้ำงในค�ำฟ้องว่ำ จ�ำเลยที่ ๑ ซึ่งมีที่ตั้งบริษัทอยู่ในประเทศไทย โดย
              จ�ำเลยท่ ๒ ติดต่อซ้อสินค้ำของโจทก์จำกประเทศสำธำรณรัฐประชำชนจีนให้ส่งไปยังท่ำเรือ
                                ื
                     ี
                                                                                              ี
                                                            �
                                                         ี
                                            ี
              ประเทศสำธำรณรัฐเกำหลี มีจ�ำเลยท่ ๓ โดยจ�ำเลยท่ ๒ ค้ำประกันกำรช�ำระรำคำสินค้ำของจ�ำเลยท่ ๑
                                               ี
                                 ี
              ต่อโจทก์กับมีจ�ำเลยท่ ๒ รับสภำพหน้ต่อโจทก์ไว้ โจทก์จึงได้มอบใบก�ำกับกำรบรรจุหีบห่อและ
                                                                                   ี
                                ี
                                                  ี
              ใบตรำส่งแก่จ�ำเลยท่ ๒ ไปปล่อยสินค้ำท่ท่ำเรือดังกล่ำว แต่ปรำกฏว่ำจ�ำเลยท่ ๑ ไม่ช�ำระหน  ้ ี
                              ่
                                                                                  ่
                              ี
                                                                                  ี
                    ิ
                  ื
                  ้
                                         ี
                                                                                          ี
                                                        �
              ค่ำซอสนค้ำตำมทรบสภำพหน้ต่อโจทก์ไว้ โดยจำเลยท ๒ เปิดบริษัทจำเลยท ๑ และท่ ๓ ไว้
                                                                            �
                               ั
                                                              ่
                                                              ี
                                ื
                             ั
                  ื
                                                       ั
              ก็เพ่อหลอกลวงส่งซ้อสินค้ำจำกโจทก์ จ�ำเลยท้งสำมจึงร่วมกันท�ำละเมิดต่อโจทก์ ขอให้บังคับ
                                                                                     ี
              จ�ำเลยท้งสำมร่วมกันชดใช้ค่ำสินไหมทดแทนแก่โจทก์ตำมค�ำฟ้อง ส่วนจ�ำเลยท่ ๒ และท่ ๓
                                                                                              ี
                     ั
              ต่อสู้ว่ำ ไม่มีมูลหน้ละเมิดตำมฟ้อง โจทก์ไม่ส่งมอบใบก�ำกับกำรบรรจุหีบห่อและใบตรำส่งให้แก่
                              ี
                                                                                              ี
                                                                 ื
                    ี
              ผู้ซ้อท่ประเทศสำธำรณรัฐเกำหลี โจทก์ก็เป็นผู้ผิดสัญญำซ้อขำยระหว่ำงประเทศกับจ�ำเลยท่ ๑
                 ื
                                                     140
   163   164   165   166   167   168   169   170   171   172   173