Page 128 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

โดยเลิกจางโจทกและพนักงานอื่นโดยไมปรากฏวาโจทกและพนักงานอื่นกระทำผิดก็ตาม แตจำเลย

ในฐานะที่เปนตัวแทนที่ไดรับการแตงตั้งจากบริษัทซัมซุงอิเลคโทรนิคส จำกัด มีหนาที่จำหนาย
รับซอม รวมทั้งใหบริการติดตั้งอะไหลและอุปกรณอิเล็กทรอนิกส เครื่องใชไฟฟาในสำนักงานตาง ๆ

และเครื่องใชไฟฟาภายใตยี่หอซัมซุงทุกชนิด เมื่อบริษัทไทยซัมซุงอิเลคโทรนิคส จำกัด ประสงค

จะยกเลิกพื้นที่เชาที่ใชเปนศูนยบริการซัมซุง สาขาสยามสแควรวัน จำเลยยอมไมสามารถปฏิเสธ
การปดศูนยบริการซัมซุง สาขาสยามสแควรวันได จำเลยในฐานะนายจางจึงไดเลิกจางลูกจางทุกคน

ที่ทำงานที่ศูนยบริการซัมซุง สาขาสยามสแควรวัน ประกอบกับกอนครบกำหนดการทำงานวันที่

๑ กรกฎาคม ๒๕๖๐ จำเลยไดเสนอใหโจทกไปทำงาน ณ ศูนยบริการซัมซุง สาขาอื่น แตโจทก
ปฏิเสธ โดยอางวาโจทกเดินทางไมสะดวก กรณีนี้ถือวา จำเลยไดพยายามบรรเทาผลรายที่จะเกิด

แกโจทกแลว การที่จำเลยเลิกจางโจทกไมถือวาเปนการเลิกจางโดยปราศจากเหตุผลอันสมควร

จึงไมถือวาเปนการเลิกจางที่ไมเปนธรรม ตามพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณา
คดีแรงงาน พ.ศ. ๒๕๒๒ มาตรา ๔๙ อุทธรณของโจทกในขอนี้ฟงไมขึ้น

คดีมีปญหาตองวินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกประการสุดทายวา จำเลยตองจายคาชดเชย

และสินจางแทนการบอกกลาวลวงหนาหรือไม เพียงใด เห็นวา เมื่อจำเลยเลิกจางโจทก โดยที่โจทก
ไมไดกระทำผิดใด ตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๑๑๙ จำเลยจึงตอง

จายคาชดเชยแกโจทก โจทกทำงานติดตอกันครบสามปแตไมครบหกป จำเลยจึงตองจายคาชดเชย

ไมนอยกวาคาจางอัตราสุดทายหนึ่งรอยแปดสิบวัน เปนเงิน ๑๐๑,๕๕๖ บาท พรอมดอกเบี้ยอัตรา
รอยละ ๑๕ ตอป ตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๙ ซึ่งถือวาจำเลยผิดนัด

ตั้งแตวันเลิกจาง สวนที่โจทกขอใหจำเลยจายสินจางแทนการบอกกลาวลวงหนา ๑๖,๙๒๖ บาท

นั้น เห็นวา สินจางแทนการบอกกลาวลวงหนาเปนเงินที่นายจางตองจายใหแกลูกจางเนื่องจาก
เลิกจางโดยไมไดบอกกลาวลวงหนาใหถูกตอง อันเปนการฝาฝนประมวลกฎหมายแพงและพาณิชย

มาตรา ๕๘๒ และมาตรา ๕๘๓ และพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๑๗

แตตามหนังสือแจงปดศูนยบริการสาขาสยามสแควรวัน เลิกจางโจทกตามเอกสารหมาย จ.๒ และ
ล.๙ ลงวันที่ ๑ มิถุนายน ๒๕๖๐ และลงวันที่ ๓๐ พฤษภาคม ๒๕๖๐ ไมตรงกัน แตทั้งสองฉบับ

ใหมีผลใหโจทกสิ้นสุดการเปนพนักงานตั้งแตวันที่ ๑ กรกฎาคม ๒๕๖๐ เปนตนไป ถือวาสัญญา

จางแรงงานระหวางจำเลยกับโจทกไมไดกำหนดระยะเวลาการจางไวกอนเลิกจาง จำเลยซึ่งเปน
นายจางตองบอกกลาวลวงหนาใหลูกจางทราบเมื่อถึงหรือกอนถึงงวดการจายคาจางโดยใหมีผล

เปนการเลิกจางเมื่อถึงงวดจายคาจางถัดไป เมื่อขอเท็จจริงดังกลาว ศาลแรงงานกลางไมได

ฟงขอเท็จจริงเปนยุติ เห็นสมควรยอนสำนวนใหศาลแรงงานกลางฟงขอเท็จจริงแลว กำหนดสินจาง
แทนการบอกกลาวลวงหนาแกโจทก

๑๑๘