Page 177 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน
P. 177

คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๒๒๔ วรรคหนึ่ง จึงเปนหนี้เงินที่คิดดอกเบี้ยใน

              ระหวางผิดนัดไดรอยละ ๗.๕ ตอป ตาม ป.พ.พ. มาตรา ๒๒๔ วรรคหนึ่ง เทานั้น






                       โจทกฟองและแกไขคำฟอง ขอใหบังคับจำเลยจายคาลวงเวลา ๔๕๓,๗๑๔.๒๕ บาท
              พรอมดอกเบี้ยอัตรารอยละ ๑๕ ตอป ของตนเงินดังกลาว นับแตวันฟองเปนตนไปจนกวาจะชำระ

              เสร็จแกโจทก

                       จำเลยใหการ ขอใหยกฟอง
                       ศาลแรงงานกลาง พิพากษาใหจำเลยจายคาลวงเวลา ๘๘,๕๐๙ บาท พรอมดอกเบี้ย

              อัตรารอยละ ๑๕ ตอป ของตนเงินจำนวนดังกลาว นับแตวันฟอง (ฟองวันที่ ๑๔ มิถุนายน ๒๕๖๑)

              เปนตนไปจนกวาจะชำระเสร็จแกโจทก
                       โจทกและจำเลยอุทธรณ

                       ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยวา ปรากฏขอเท็จจริงที่คูความไม

              โตแยงกันและขอเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางฟงเปนยุติวา โจทกเคยเปนลูกจางจำเลยเมื่อวันที่ ๑
              กรกฎาคม ๒๕๕๘ ตำแหนงสุดทายพนักงานขับรถยนต (รถยนตลีมูซีน) มีหนาที่ใหบริการรับสง

              ลูกคาของจำเลยไปตามสถานที่ตาง ๆ ไดรับคาจางอัตราสุดทายโดยคำนวณตามผลงานที่โจทก

              ทำได จำเลยไมไดตกลงจายคาลวงเวลาใหแกโจทก แลววินิจฉัยวา งานที่โจทกทำเปนงานขนสง
              ทางบกตามกฎกระทรวง ฉบับที่ ๑๒ (พ.ศ. ๒๕๔๑) แมโจทกจะไมมีสิทธิไดรับคาลวงเวลา แตมี

              สิทธิไดรับคาตอบแทนเปนเงินเทากับอัตราคาจางตอชั่วโมงในวันทำงานตามจำนวนชั่วโมงที่ทำ

              ตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๖๕ (๙) ประกอบกฎกระทรวง ฉบับที่ ๑๒
              (พ.ศ. ๒๕๔๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ ขอ ๖ จำเลยจึงมี

              หนาที่ตองจายคาตอบแทนการทำงานหากโจทกไดทำงานลวงเวลา หาใชวาเมื่อลูกจางไมมีสิทธิไดรับ

              คาลวงเวลาแลวจะถูกตัดสิทธิไมใหไดรับคาจางธรรมดาไปดวยไม โจทกจึงมีสิทธิไดรับคาตอบแทน
              การทำงานลวงเวลาเปนเงินเทากับอัตราคาจางตอชั่วโมงในวันทำงานตามจำนวนชั่วโมงที่ทำ

              ตามกฎกระทรวง ฉบับที่ ๑๒ (พ.ศ. ๒๕๔๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน

              พ.ศ. ๒๕๔๑ ที่กำหนดเวลาทำงานปกติของลูกจางในงานขนสงทางบกวันหนึ่งไมเกิน ๘ ชั่วโมง แมวา
              ลูกจางไมไดขับรถยนตตลอด ๒๔ ชั่วโมง ขึ้นอยูกับจำนวนผูโดยสารที่มาใชบริการ แตโจทกมีหนาที่

              ตองทำงานตามที่จำเลยมอบหมาย โจทกเริ่มตนการทำงานขับรถเที่ยวแรกตอนเชาของวันทำงาน

              และสิ้นสุดการทำงานขับรถเที่ยวสุดทายในเชาของอีกวันหนึ่ง โจทกตองเริ่มขับรถกอนจะถึงเวลา
              นัดหมายเพื่อไปถึงที่หมายใหทันเวลา และเมื่อสงลูกคาแลวโจทกตองขับรถกลับมายังสำนักงาน


                                                     ๑๖๗
   172   173   174   175   176   177   178   179   180   181   182