Page 179 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

เปนงานขนสงทางบกตามกฎกระทรวง ฉบับที่ ๑๒ (พ.ศ. ๒๕๔๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติ

คุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ จำเลยไมไดตกลงจายคาลวงเวลาใหแกโจทก ดังนั้น หากโจทกได
ทำงานลวงเวลา จำเลยยอมมีหนาที่ตองจายคาตอบแทนสำหรับเวลาที่ทำงานเกินเวลาทำงาน

ปกติจากวันละ ๘ ชั่วโมง ใหแกโจทกในอัตราคาจางตอชั่วโมงในวันทำงานตามจำนวนชั่วโมงที่ทำ

ตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๖๕ (๙) ประกอบกฎกระทรวง ฉบับที่ ๑๒

(พ.ศ. ๒๕๔๑) ออกตามความในพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ ขอ ๖ ซึ่งในการ

คำนวณจายคาตอบแทนการทำงานลวงเวลาดังกลาวตองถือเกณฑคำนวณคาจางเฉลี่ยรายเดือน
เปนคาจางเฉลี่ยรายวันและรายชั่วโมง แลวนำคาจางเฉลี่ยรายชั่วโมงมาคำนวณเปนคาตอบแทน

สำหรับเวลาที่ทำงานเกินเวลาทำงานปกติ ที่ศาลแรงงานกลางวินิจฉัยเกี่ยวกับอัตราคาจางตอชั่วโมง

ในวันทำงานโดยพิจารณาจากอัตราคาจางขั้นต่ำตามประกาศคณะกรรมการคาจาง เรื่อง อัตราคาจาง
ขั้นต่ำ ฉบับที่ ๗ และที่ ๘ นั้น ไมตองดวยความเห็นของศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษ อุทธรณของ

โจทกขอนี้ฟงขึ้น สำหรับปญหาวาโจทกมีสิทธิไดรับคาตอบแทนการทำงานลวงเวลาเพียงใดนั้น

เมื่อขอเท็จจริงที่ศาลแรงงานกลางไดรับฟงมาแลวเพียงพอที่ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษจะวินิจฉัย

ปญหานี้ได จึงเห็นสมควรที่จะวินิจฉัยปญหานี้โดยไมจำตองยอนสำนวนไปใหศาลแรงงานกลาง

วินิจฉัยเสียกอน โดยศาลแรงงานกลางรับฟงขอเท็จจริงวา ตามคำฟองโจทกระบุวา โจทกทำงาน
ลวงเวลา ๒,๓๒๑.๕๕ ชั่วโมง ซึ่งพิเคราะหแลวปรากฏวาขอเท็จจริงดังกลาวมีรายละเอียดเปนไป

ตามเอกสารทายฟองหรือบัญชีคาทำงานเกินเวลาที่โจทกอางสง ยอมฟงไดวาในแตละวันโจทกมี

เวลาการทำงานและไดรับคาจางเฉลี่ยรายชั่วโมงในอัตราตามที่ระบุในบัญชีคาทำงานเกินเวลา
ดังนั้น ในการคำนวณคาตอบแทนการทำงานลวงเวลาตองถือชั่วโมงการทำงานลวงเวลาและอัตรา

คาจางเฉลี่ยรายชั่วโมงในเอกสารฉบับดังกลาวเปนเกณฑ โจทกจึงมีสิทธิไดรับคาตอบแทนการ

ทำงานลวงเวลา ๓๐๒,๓๗๔.๘๐ บาท

อนึ่ง ที่ศาลแรงงานกลางกำหนดใหจำเลยจายคาตอบแทนการทำงานลวงเวลาแกโจทก

พรอมดอกเบี้ยอัตรารอยละ ๑๕ ตอป นั้น เห็นวา ในสวนของดอกเบี้ยนั้นเมื่อปรากฏวาเงินที่โจทก
มีสิทธิไดรับเปนเงินคาตอบแทนการทำงานลวงเวลา มิใชคาลวงเวลาที่จะมีสิทธิคิดดอกเบี้ยในระหวาง

ผิดนัดรอยละ ๑๕ ตอป ได ตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๙ วรรคหนึ่ง

จึงเปนหนี้เงินที่คิดดอกเบี้ยในระหวางผิดนัดไดรอยละ ๗.๕ ตอป ตามประมวลกฎหมายแพงและพาณิชย
มาตรา ๒๒๔ วรรคหนึ่ง เทานั้น ที่ศาลแรงงานกลางพิพากษาใหจำเลยจายคาลวงเวลาใหแกโจทก

พรอมดอกเบี้ยอัตรารอยละ ๑๕ ตอป นับแตวันฟอง จึงไมชอบดวยกฎหมาย ปญหานี้เปนขอกฎหมาย

เกี่ยวกับความสงบเรียบรอย ศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษมีอำนาจแกไขใหถูกตอง

๑๖๙