Page 229 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

ในแตละหนวย จำเลยใชวิธีการกำหนดคาเที่ยวเพื่อตอบแทนการทำงานเกินเวลาทำงานปกติให

แกลูกจางตลอดมา โจทกทั้งหาสิบเอ็ดกับลูกจางซึ่งเปนพนักงานขับรถคนอื่น นอกจากลูกจาง

๔๒ คน ผูเปนโจทกตามคำพิพากษาศาลฎีกาที่ ๓๖๓๑-๓๖๖๗/๒๕๕๒ มีขอตกลงเกี่ยวกับ
สภาพการจางในขอบังคับเกี่ยวกับการทำงานฉบับใหมและในสัญญาจางฉบับใหม แตกตางไปจาก

สภาพการจางเดิมของลูกจาง ๔๒ คน โดยมีขอตกลงเกี่ยวกับคาเที่ยวในชวงป ๒๕๕๑ และ ๒๕๕๒ ระบุ

ไววาเปนเงินที่จำเลยจายใหแกลูกจางเพื่อตอบแทนการทำงานเกินเวลาทำงานปกติแบบเหมาจาย

แลววินิจฉัยวา คาเที่ยวสวนที่เปนคาจางจายใหโดยคำนวณตามผลงานที่ลูกจางทำไดในเวลา
ทำงานปกติของวันทำงาน คาเที่ยวตั้งแตวันที่ ๑ พฤศจิกายน ๒๕๕๕ ถึงวันที่ ๑ (ที่ถูก วันที่ ๑๐)

พฤษภาคม ๒๕๕๙ ขาดอายุความสองปตามประมวลกฎหมายแพงและพาณิชยมาตรา ๑๙๓/๓๔

โจทกทั้งหาสิบเอ็ดมีสิทธิฟองเรียกคาตอบแทนการทำงานเกินเวลาทำงานปกติในวันทำงานสำหรับ

การขับรถนับแตวันที่ ๑๐ พฤษภาคม ๒๕๕๙ ถึงวันที่ ๓๑ ตุลาคม ๒๕๖๑ เทานั้น แมเดิมหลักเกณฑ
การจายคาเที่ยวจะไมมีกำหนดไวในขอบังคับเกี่ยวกับการทำงานฉบับเดิม แตมีการตกลงกันใหม

ตางหากและปฏิบัติตอกันมาตลอด และตอมามีการแกไขขอบังคับเกี่ยวกับการทำงานในหมวดที่ ๕

ขอ ๕.๑ ตามสำเนาขอบังคับเกี่ยวกับการทำงาน ซึ่งกำหนดวา จำเลยจะจายคาตอบแทนเรียกวา

คาเที่ยว เปนการเหมาจายโดยรวมคาตอบแทนการทำงานลวงเวลาและการทำงานเกินเวลาทำงาน
ปกติอยูในคาเที่ยว โดยโจทกทั้งหาสิบเอ็ดไมคัดคาน ขอกำหนดดังกลาวจึงเปนสภาพการจางโดย

ปริยาย จำเลยไมมีคาเที่ยวหรือคาทำงานเกินเวลาทำงานปกติคางชำระตอโจทกทั้งหาสิบเอ็ด

มีปญหาที่ตองวินิจฉัยตามอุทธรณของโจทกทั้งหาสิบเอ็ดวาคาเที่ยวเปนคาจาง

ตามพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๕ หรือเปนคาตอบแทนการทำงานเกิน
เวลาทำงานปกติในวันทำงานตามกฎกระทรวง ฉบับที่ ๑๒ (พ.ศ. ๒๕๔๑) และตั้งแตวันที่ ๑๐

พฤษภาคม ๒๕๕๙ ถึงวันที่ ๓๑ ตุลาคม ๒๕๖๐ จำเลยตองจายคาตอบแทนการทำงานเกินเวลา

ทำงานปกติในวันทำงานใหแกโจทกทั้งหาสิบเอ็ดหรือไม เพียงใด เห็นวา พระราชบัญญัติคุมครอง

แรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑ มาตรา ๕ นิยามคำวา “คาจาง” หมายความวาเงินที่นายจางและลูกจางตกลง
กันจายเปนคาตอบแทน ในการทำงานตามสัญญาจางสำหรับระยะเวลาการทำงานปกติเปน

รายชั่วโมง รายวัน รายสัปดาหรายเดือน หรือระยะเวลาอื่น หรือจายใหโดยคำนวณตามผลงานที่ลูกจาง

ทำไดในเวลาทำงานปกติของวันทำงาน และใหหมายความรวมถึงเงินที่นายจางจายใหแกลูกจาง

ในวันหยุดและวันลาที่ลูกจางมิไดทำงาน แตลูกจางมีสิทธิไดรับตามพระราชบัญญัตินี้ นอกจากนี้
ในงานขนสงทางบกตองอยูภายใตบังคับกฎกระทรวงฉบับที่ ๑๒ (พ.ศ. ๒๕๔๑) ออกโดยอาศัย

อำนาจตามความในมาตรา ๖ และมาตรา ๒๒ แหงพระราชบัญญัติคุมครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑

๒๑๙