Page 232 - รวมคำพิพากษาศาลอุทธรณ์คดีชำนัญพิเศษ แผนกคดีแรงงาน

กลับถึงศูนยกระจายสินคาคิดเปน ๑ เที่ยว ใชเวลาขับรถ ๒๐ ชั่วโมง ไดรับคาเที่ยว ๔๐๐ บาท

คาจางของลูกจางในวันทำงานนั้นคือ เงินเดือนประจำเฉลี่ยตอวัน ๓๒๐ บาท (๙,๖๐๐ บาท หาร

ดวย ๓๐ วัน) รวมกับคาจางตามผลงานในสวนคาเที่ยวเฉพาะสวนที่เปนการขับรถที่เปนจำนวน
ชั่วโมงทำงานปกติในวันทำงานนั้น ๑๖๐ บาท (๔๐๐ บาท หาร ๒๐ ชั่วโมง คูณ ๘ ชั่วโมง) แลว

คิดเปนเงิน ๔๘๐ บาท อัตราคาจางตอชั่วโมงในวันทำงานนั้นจึงเทากับ ๖๐ บาท (๔๘๐ หาร ๘)

สวนจำนวนชั่วโมงทำงานเกินเวลาทำงานปกติในวันทำงานนั้นคือ ๑๒ ชั่วโมง (๒๐ ลบ ๘) ดังนี้

ลูกจางรายดังกลาวจะตองไดรับคาตอบแทนการทำงานเกินเวลาทำงานปกติในวันทำงานเปนเงิน
เทากับอัตราคาจางตอชั่วโมงในวันทำงานตามจำนวนชั่วโมงที่ทำตามกฎกระทรวง ฉบับที่ ๑๒

(พ.ศ. ๒๕๔๑) คือ ๖๐ คูณกับ ๑๒ คิดเปนเงิน ๗๒๐ บาท แตนายจางจายคาตอบแทนการทำงาน

เกินเวลาทำงานปกติในวันทำงานในสวนคาเที่ยวแลว ๒๔๐ บาท (คาเที่ยวที่จาย ๔๐๐ บาท ลบ

คาจางตามผลงานในสวนคาเที่ยวเฉพาะสวนที่เปนการทำงานในเวลาทำงานปกติในวันทำงานนั้น
๑๖๐ บาท) นายจางจึงจายคาตอบแทนการทำงานเกินเวลาทำงานปกติในวันทำงานนั้นนอยกวา

ที่กฎกระทรวง ฉบับที่ ๑๒ (พ.ศ. ๒๕๔๑) ขอ ๖ กำหนดไว เปนเงิน ๔๘๐ บาท (๗๒๐ ลบ ๒๔๐)

และมีหนาที่ตองจายคาตอบแทนการทำงานเกินเวลาทำงานปกติในวันทำงานนั้นเพิ่มอีก ๔๘๐ บาท

และดวยแนวทางนี้ จะทำใหทราบวา รวมตลอดชวงเวลาตั้งแตวันที่ ๑๐ พฤษภาคม ๒๕๕๙ ถึง
วันที่ ๓๑ ตุลาคม ๒๕๖๐ จำเลยตองจายคาตอบแทนการทำงานเกินเวลาทำงานปกติในวันทำงาน

เพิ่มขึ้นอีกหรือไม เพียงใด แตศาลแรงงานภาค ๑ ยังไมไดฟงขอเท็จจริงวา ในชวงเวลาตั้งแตวันที่

๑๐ พฤษภาคม ๒๕๕๙ ถึงวันที่ ๓๑ ตุลาคม ๒๕๖๐ โจทกแตละคนมีวันทำงานคือวันใดบาง แตละ

วันทำงานนั้นเปนจำนวนชั่วโมงทำงานปกติกี่ชั่วโมงและเปนจำนวนชั่วโมงทำงานเกินเวลาทำงาน
ปกติกี่ชั่วโมง คิดเปนอัตราคาจางตอชั่วโมงในแตละวันทำงานของโจทกแตละคนเปนจำนวนเทาใด

จำเลยจายคาเที่ยวในแตละวันทำงานใหแกโจทกแตละคนแลวเทาใด และโจทกแตละคนมีสิทธิได

รับคาตอบแทนการทำงานเกินเวลาทำงานปกติในวันทำงานเพิ่มเติมอีกหรือไม เพียงใด เปนเหตุ

ใหศาลอุทธรณคดีชำนัญพิเศษไมมีขอเท็จจริงเพียงพอที่จะพิพากษาถึงจำนวนคาตอบแทนการ
ทำงานเกินเวลาทำงานปกติในวันทำงานที่ถูกตองสำหรับชวงเวลาตั้งแตวันที่ ๑๐ พฤษภาคม

๒๕๕๙ ถึงวันที่ ๓๑ ตุลาคม ๒๕๖๐ ใหแกโจทกแตละคนได จึงตองยอนสำนวนใหศาลแรงงาน

ภาค ๑ ฟงขอเท็จจริงตามนัยดังกลาวขางตนกอน แลวพิพากษาคดีเสียใหมตามรูปคดี และเมื่อ

วินิจฉัยเชนนี้แลว จึงไมจำตองวินิจฉัยอุทธรณของโจทกทั้งหาสิบเอ็ดที่เหลืออีกตอไป

๒๒๒